மனம் ஒரு குரங்கு

Some notes on Hunting and Playing

2006-09-03T12:55:00.000-04:00

நேற்று பார்த்தேன். சில குறிப்புகள்:

1. படம் பார்த்து விட்டு வந்தவர்களில் ஒரு பாதி கமலின் தொந்தியை நொந்து கொண்டனர். மீதி பாதி படத்தின் அதீத வன்முறையை குறை கூறினர். எனக்கு இரண்டும் பெரிய விஷயமாகத் தெரியவில்லை. கமலின் வயதுக்கேற்ற பாத்திரம். மேலும், சென்னை போலீஸ் என்றால் இரண்டு விஷயங்கள் வேண்டும், ஒன்று தொப்பி, இன்னொன்று தொப்பை. Seven, Saw, Pulp Fiction போன்ற படங்களெல்லாம் பார்த்த பிறகு, இந்த படத்தில் இருக்கும் வன்முறையெல்லாம் ஜுஜூபி. இந்த மாதிரி படத்திற்கெல்லாம் வன்முறைதான் அழகு.

2. கமலுக்கும், கௌதமுக்குமான விசேஷ அளவுகோல்களை வைத்து அளந்து பார்த்தால், படம் சுமார். சாதாரண தமிழ்ப்பட அளவுகோல்களின்படி, படம் சூப்பர்.

3. படத்தின் முக்கியக் குறை - வேட்டையாடுவது விளையாடுவதும் ஒரே திரைக்கதையில் சமரசமாக உட்கார மறுக்கின்றன. ஒரு தொடர் கொலையாளியைத் தேடுவது என்பது ஒரு மகா சீரியஸ் மேட்டர். ஒரு ஆண் விதவை, ஒரு விவாகரத்தான பெண்ணை காதலிப்பது என்பதான ஒரு mature காதல் கதை என்றாலும், ரொமான்ஸ் அடிப்படையில் கொஞ்சம் லைட்டான விஷயம் தான். கமல் படத்தில் சொல்வது போல், ஒன்று ஹார்ட்வேர், மற்றது சாஃப்ட்வேர். இரண்டும் ஒரே படத்தில் ஒட்டி உறவாட மறுக்கின்றன. கொலை வழக்கு சுறுசுறுப்பாகப் போய்க் கொண்டிருக்கையில், அதைப் pause பண்ணி விட்டு, காதல் பண்ண ஆரம்பித்தால் கடுப்படிக்கிறது.

4. Having said that, இன்னொன்றையும் சொல்ல வேண்டும். கௌதம் ஒரு நல்ல, புத்திசாலித்தனமான, Cliche-க்களைக் களைந்த ஒரு காதல் கதை எடுக்கக் கூடியவர் என்று தோன்றுகிறது. அவர் எழுதும் காதல் வசனங்கள் யதார்த்தமாக இருப்பதுடன், துடிப்புடனும், சினிமாவுக்குத் தேவையான சிக்கனத்துடனும் இருக்கின்றன. கா.கா, வே.வி இரண்டிலும்.

5. மகா முக்கியமான விஷயம் (எனக்கு மட்டும்): நான் ஒரு கோஷ்டியுடன் சென்று பார்த்த படப்பிடிப்பில் எடுத்த காட்சிகள் - கமல் எரியும் வீட்டிலிருந்து வெளியே குதிக்கும் காட்சி, மற்றும் அவரை ஆம்புலன்சில் எடுத்துச் சென்ற காட்சி. இவை எடுக்கப்பட்டது நியூயார்க்கின் தீயணைப்புப் படையின் பயிற்சி மைதானத்தில். Randall's Island என்ற இடத்தில்.

6. படத்தின் கதை சொல்லலை விரைவு படுத்தும் படத்தொகுப்பு யுத்திகள் சில இடங்களில் கைகொடுக்கின்றன, சில இடங்களில் காலை வாருகின்றன. மேலும், கொலை, குற்றவாளிகள், தேடுதல், துப்பறிதல் போன்ற காட்சிகளில் விரைவாகவும், ஜோதிகா, காதல் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளில் சாதாரண கதியிலும் நகர்வது படத்திற்கு ஒரு uneven speed-ஐக் கொடுக்கிறது. ஒரு உதாரணத்திற்கு Speed படத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் - வேகமாக, ஆனால் சீரான கதியில் செல்லும் அந்தப் படத்தின் நடுவில் அர்த்தமுள்ள, slow-motion ரொமான்ஸ் காட்சிகள் இருந்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும்? Again, going back to note number 3...

7. சில ரஹ்மான்/ஹாரிஸ்/இளையராஜா பாடல்களில் ஓங்கி ஒலிக்கும் இசை வார்த்தைகளை விளங்காமல் செய்து விடுவது போல, இந்தப் படத்தில் பல இடங்களில் பயன்படுத்தப்படும் தொழில் நுட்ப சாகசங்கள், கமல் மற்றும் பலரின் நல்ல நடிப்பு முயற்சிகளை மழுங்கடித்து விடுகிறது.

8. படத்தில் தேவையில்லாமல் பல இடங்களில் (இந்தப் பதிவைப் போல) ஆங்கிலம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கௌதமை நொந்து கொள்வதா, இல்லை இதுதான் யதார்த்தமா என்று தெரியவில்லை.

9. From the "அனுபவம் பேசுகிறது" files: இந்தப் படத்தை தியேட்டரின் மூன்றாவது வரிசையில் உட்கார்ந்து பார்ப்பது உசிதமல்ல. பார்த்தால் ஏற்படும் தலைவலி, தலை சுற்றல், குமட்டல் மற்றும் ஏனைய உடல் உபாதைகளுக்கும் கௌதமோ, ரவிவர்மனோ மருந்து வாங்கித் தர மாட்டார்கள்.

அவ்வளவுதான்.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

அமெரிக்காவில் புலி ஆதரவாளர்கள் கைது

2006-08-22T13:12:00.000-04:00

இன்று காலை செய்தியின்படி அமெரிக்காவில் விடுதலைப் புலி அமைப்பின் ஆதரவாளர்கள் பலர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். சி.என்.என் செய்தி எட்டு பேர் கைது என்கிறது; ஹிந்து செய்தி பதிமூன்று பேர் என்று சொல்கிறது.

இவர்கள் மீது கடுமையான குற்றச்சாட்டுக்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன:

1. தடை செய்யப்பட்ட விடுதலைப் புலிகளுக்காக 500 AK-47 ரக துப்பாக்கிகளையும், விமானங்களைச் சுட்டு வீழ்த்தக் கூடிய ஏவுகணைகளையும் அமெரிக்காவில் கறுப்புச் சந்தையில் வாங்க முயற்சி.

2. அமெரிக்க உள்துறை அலுவலர்களுக்கு ஒரு மில்லியன் டாலர் லஞ்சம் கொடுத்து விடுதலைப் புலிகளை தடை செய்யப்பட்ட அமைப்புகளுக்கான பட்டியலிலிருந்து நீக்க முயற்சி.

3. அமெரிக்க உள்துறையிலிருந்து இலங்கை குறித்த ரகசிய ஆவணங்களைப் பெற முயற்சி.

இது தவிர, TRO எனப்படும் Tamil Rehabilitation Organization என்ற சேவை அமைப்பு புலிகளுக்கு நிதி திரட்டப் பயன்படுத்தப்படுகின்றதென்ற சந்தேகத்தில் விசாரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதாகவும் செய்தி அறிக்கை சொல்கிறது.

கைது செய்யப்பட்டுள்ள பலரும் கனடாவைச் சேர்ந்த ஈழத்தமிழர்கள்.

ஒருவர் இந்தியாவில் பிறந்த அமெரிக்கர். நாச்சிமுத்து சாக்ரடீஸ் எனப்படும் இவர் அமெரிக்க தமிழர்கள் பலருக்கும் பரிச்சயமானவர். எனக்கும் இவரை ஓரளவுக்குத் தெரியும். அமெரிக்க தமிழ்ச்சங்கப் பேரவையின் ஜூலைத் திருவிழாக்களில் இவரது பங்களிப்புகள் அதிகம். விழா ஏற்பாடுகளில் அதிகம் தலையிடுபவர் என்ற விமர்சனம் இருந்தாலும், பல நல்ல தமிழ்க் கலைஞர்களைக் கண்டெடுத்து அமெரிக்கத் தமிழர்களுக்கு இவ்விழாக்களின் மூலம் அறிமுகம் செய்தவர். கீழுள்ள படத்தில், வலது கோடியில் வேட்டி கட்டிக் கொண்டிருப்பவர்.

இந்த விஷயத்தில் ஒரு உள்துறை அலுவலர் போல வேஷமிட்டு வந்த ஒரு காவல்துறை அதிகாரியிடம் லஞ்சம் கொடுக்க முயன்றதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கிறார். இவரது மகன் அரிஸ்டாடில் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை வன்மையாக மறுத்திருக்கிறார்.

விசாரணையில் உண்மை விவரங்கள் தெரிய வரும் என்று நம்புவோம்.

Update: விரிவான தகவல்கள் இங்கே.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 23

2006-07-23T10:07:00.000-04:00

Programming note: அடுத்த சில வாரங்கள் நான் வாஷிங்டனில் இருக்க மாட்டேன். ஆகையால் சண்டே போஸ்டுக்கும், பொதுவாக இந்த வலைப்பதிவிற்கும் ஒரு தற்காலிக விடுமுறை. மீண்டும் சந்திக்கும் பொழுது சந்திப்போம். அது வரை, take care and be good.

நிற்க.

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

இஸ்ரேல், லெபனான், ஹெஸ்பொல்லா: தொடர்கதை: தொடரும் இஸ்ரேல், ஹெஸ்பொல்லா போர் குறித்த செய்திகளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் ஒரு இருநிலைக் குழப்பமே மிஞ்சுகிறது. ஏதோ ஒரு திரைப்படத்தில் கேட்ட வசனம் நினைவுக்கு வருகிறது - "ஒரு புலி மானைத் துரத்தும் காட்சியை தொலைக்காட்சியில் காணும் போது, நாம் எதை ஆதரிக்கிறோம் என்பது நாம் பார்ப்பது எதைப் பற்றிய நிகழ்ச்சி என்பதைப் பொறுத்தது - அது புலிகளைப் பற்றிய ஆவணப் படமென்றால், 'துரத்து, துரத்து, விடாத பிடி..." என்றும், அது மான்களைப் பற்றிய படமென்றால், 'ஓடு, ஓடு, வேகமா ஓடு' என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருப்போம்." அது போலத் தான் இருக்கிறது. ஒரு புறம் இஸ்ரேலின் நியாயம் புரிகிறது. தனது அண்டை நாட்டிலிருந்து, அரசாங்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட தீவிரவாதக் குழு ஒன்று ராக்கெட் ஆயுதங்களோடு தன்னை அழிக்க முனையும் போது, அந்தக் குழுவை அழிக்க முனைவதில் என்ன தவறு உள்ளது? இந்தியா இந்தச் சூழலில் இருந்தால் இதைத்தான் செய்ய வேண்டும் என்று கூரை மீது நின்று கொண்டு நான் சொல்ல மாட்டேனா? அதே சமயம், இஸ்ரேலின் பல மடங்கு சக்தி வாய்ந்த ஆயுதங்களுக்கு லெபனானின் பொது மக்கள் பலி ஆவதைக் கண்டாலும் மிகப் பரிதாபமாக இருக்கிறது. பல தசாப்தப் போரிலிரிந்து மீண்டெழுந்து அந்நாட்டு மக்கள் உருவாக்கிய கட்டமைப்புகள் தவிடுபொடியாவது அநியாயமாகத் தோன்றுகிறது.

சென்ற இருவார நிகழ்வுகளுக்கு முதல் பொறுப்பு ஹெஸ்பொல்லா, ஈரான், சிரியா ஆகியவற்றின் மீது தான் சுமத்தப் படவேண்டும் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. இருப்பினும் அந்தத் தவறுகளுக்காக லெபனானின் பொதுமக்கள் விலை கொடுப்பதையும் காணச் சகிக்கவில்லை.

இன்றைய போஸ்டில், ஹெஸ்பொல்லாவை நன்கறிந்த ஒருவர், அதன் ஆதார நோக்கங்கள் என்னவாக இருக்கும் என்பதை ஆராய்கிறார்.

As a scholar who has devoted much of my career to following Hezbollah, I have a simple answer. I'm sure that Hezbollah had envisaged, though perhaps not expected, a response of this kind. By provoking its southern neighbor, Hezbollah knew it would present Israel with a ghastly choice. Hezbollah is a popular social movement, and it is well aware that it can be destroyed only if the Israeli army is prepared to commit mass murder, genocide, ethnic cleansing -- use whatever unpalatable term you will -- against the entire Shiite community.

Israel won't win without wiping out a religious group. However angry the Israelis are, there must be many who won't be able to stomach that possibility, with its hideous historic implications. That's what Hezbollah was counting on 11 days ago when its fighters took Eldad Regev and Ehud Goldwasser captive near the Lebanese border.
ஈராக்கில் முதல் கோணல்கள்: ஈராக்கில் ஆரம்ப வெற்றிகளுக்குப் பின்னர் பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட அமெரிக்கப் படைத்தளபதிகள் எடுத்த சில தவறான முடிவுகளே இன்றைய கொரில்லா யுத்தத்திற்கு அடிகோலின என்று புதிதாக வெளியாகியுள்ள புத்தகம் ஒன்று விளக்குகிறது. இது புதிய செய்தியில்லை என்றாலும், புத்தக வடிவில் இது பற்றிய தகவல்கள் வெளியாகியிருப்பது இதுதான் முதல் முறை என்று நினைக்கிறேன்.

புத்தகத்தின் சில பகுதிகள் இன்றைய போஸ்டில் வெளியாகியுள்ளன:

There is some evidence that Saddam Hussein's government knew it couldn't win a conventional war, and some captured documents indicate that it may have intended some sort of rear-guard campaign of subversion against occupation. The stockpiling of weapons, distribution of arms caches, the revolutionary roots of the Baathist Party, and the movement of money and people to Syria either before or during the war all indicate some planning for an insurgency.

But there is also strong evidence, based on a review of thousands of military documents and hundreds of interviews with military personnel, that the U.S. approach to pacifying Iraq in the months after the collapse of Hussein helped spur the insurgency and made it bigger and stronger than it might have been.
...
On May 16, 2003, L. Paul Bremer III, the chief of the Coalition Provisional Authority, the U.S.-run occupation agency, had issued his first order, "De-Baathification of Iraq Society." The CIA station chief in Baghdad had argued vehemently against the radical move, contending: "By nightfall, you'll have driven 30,000 to 50,000 Baathists underground. And in six months, you'll really regret this."

He was proved correct, as Bremer's order, along with a second that dissolved the Iraqi military and national police, created a new class of disenfranchised, threatened leaders.
சிலிகான் பள்ளத்தாக்கின் புதிய கோணம்: இணையம் பழைய செய்தியாகிக் கொண்டிருக்கும் இந்நேரத்தில், சிலிகான் பள்ளத்தாக்கின் தொழில் நுட்பச் செயல்வீரர்கள் தமது பார்வையை மாற்று எரிபொருள் உற்பத்தி முறைகளின் பக்கம் திருப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வினோத் கோஸ்லா உட்பட பல தொழில் முதலீட்டாளர்கள் எத்தனால் உற்பத்தி, Fuel cells போன்ற புது முறைகளை ஊக்குவிப்பதில் பெரும் ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர். அவர்களது முயற்சிகளை இக்கட்டுரை விளக்குகிறது.

In some ways, it's a natural for Silicon Valley types to get in on alternative energy. Like computer software and hardware, alternative energy is an engineering- based business. Cypress Semiconductor, an established company in Silicon Valley, spun off a unit last fall that makes solar panels, SunPower. Investors have thronged to the stock, which trades at more than 100 times its expected earnings.
...
Many of these venture-backed alternative-energy firms will fail, and some of the publicly held ethanol stocks will turn out to be turkeys. But fierce competition will lead to price reductions of energy-saving equipment. The vast sums being plowed into research may lead to incremental improvements or revolutionary breakthroughs. And as more giant companies such as Wal-Mart go green, the industry will gain scale -- a development that usually leads to price reductions for all consumers.
இன்றைய டூன்ஸ்பர்ரி கார்ட்டூன்: புஷ் அரசாங்கத்தின் ஆஸ்தான கார்ட்டூன் விமர்சகர் காரி ட்ரூடோவின் இன்றைய சித்திரம் படு நக்கல். :-)

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 22

2006-07-16T09:38:00.000-04:00

நேற்று முன் தினம் 'பட்டியல்' படம் பார்த்தேன். அட, வித்தியாசமான களம், சுவையான கதை, சுறுசுறுப்பான திரைக்கதை எல்லாம் சேர்ந்து சுவாரசியமான படமாக இருக்கிறதே, இதைப் பற்றி ஏதாவது எழுதலாமே என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், படம் பார்த்து முடித்ததும் நண்பர் ஒருவருடன் உரையாடுகையில் அவர், 'அண்ணே, இது ஒரு தாய்லாந்து படத்திலிருந்து முழுக் காப்பியண்ணே' என்று போட்டுடைக்க, ஆர்வம் கொஞ்சம் காற்றிறங்கிப் போனது. இருந்தாலும், கதை, திரைக்கதைத் தவிர படத்திலிருந்த சில அம்சங்களைச் சின்னதாய் ஒரு பட்டியலாக:

1. படத்தில் நடித்த பலரும் மிக நன்றாக நடித்திருந்தனர். பரத் உண்மையிலேயே பிரமாதமாகச் செய்திருந்தார். ஊமையாய் இருக்கும் ஒரு வடசென்னை மைனர் தாதா உண்மையில் எப்படி நடந்து கொள்வான் என்பதற்கு எனக்கு எந்த ஒரு frame of reference-உம் இல்லையென்றாலும், அவரது கண்களும், கைகளும், முகபாவங்களும் சொல்லும் செய்திகள் மிக கச்சிதமாக பார்ப்பவருக்குப் புரியுமாறு அமைந்திருப்பதை ரசிக்க முடிகிறது. இரண்டு நாயகிகளும் (பூஜா, பத்மப்ரியா) வெறுமனே வந்து போகாமல், அர்த்தமுள்ள பாத்திரங்களை அழகாகச் செய்திருக்கிறார்கள். ஹனீபா செய்த பாத்திரம் அவருக்கென்றே தைக்கப்பட்டது.

2. ஆர்யாவும் ஓரளவுக்கு நன்றாகவே நடித்திருந்தாலும், பரத் முன்பு சோடையாகத் தான் தெரிகிறார். மிகவும் எரிச்சலூட்டியது அவரது வசன உச்சரிப்பு. கொடுக்கப்பட்ட வசனங்களே கொஞ்சம் சுமார் ரகம் தான், அதையும் இவர் ஒரு சன் டிவித்தனமான மேல்தட்டு மழலையில் பேசி இன்னமும் கெடுக்கிறார்.

3. அடுத்த படத்திலாவது பரத் பைக் ஓட்டாமல் நடிக்க வேண்டும்.

4. இசை யுவன் சங்கர் ராஜா - ஒரு பாட்டு தேவலை.

5. படத்தின் முடிவும் 'தூக்கப்பட்டதா' என்று தெரியாது. இருந்தாலும், நான் பார்த்தவற்றுள், வித்தியாசமான அதே சமயம் நேர்த்தியான முடிவினைக் கொண்ட மிகச் சில படங்களில் ஒன்று.

நிற்க.

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

இஸ்ரேல், லெபனான், ஹெஸ்பொல்லா: சென்ற வாரம் தொடங்கி, கிடுகிடுவென்று தீவிரமடைந்திருக்கும் இஸ்ரேல்-லெபனான் போர் இன்றைய செய்திகளை ஆக்கிரமிக்கிறது. தலைப்புச் சுட்டியின் கட்டுரையில் தற்போதைய நிலை குறித்த செய்திகள் இருக்கின்றன. தெற்கில் காசாவில் ஹமாஸுடனும், வடக்கில் லெபனானில் ஹெஸ்பொல்லாவுடனும் இஸ்ரேல் நடத்தும் இருமுனைப் போரின் சமீபத்திய சம்பவங்களை இந்தக் கட்டுரையில் படம் போட்டு விளக்கியிருக்கிறார்கள்.

இஸ்ரேல் சம்பந்தப்பட்டுள்ள போர்களில் எப்பொழுதுமே முழுத் தவறு யார் பக்கம் என்று சொல்ல முடியாது. இந்த இரு போர்களில், காசாவில் நடப்பதற்குப் பெருமளவு பொறுப்பு இஸ்ரேல் என்றும், லெபனானில் நடப்பதற்குப் பெருமளவு பொறுப்பு ஹெஸ்பொல்லா என்றும் சொல்லலாம்.

இந்த சண்டைகள் தொடங்குவதற்கு முன்பாக ஹெஸ்பொல்லாவின் தலைவரான ஹசன் நஸ்ரல்லாவுடன் எடுக்கப்பட்ட பேட்டியை முன்வைத்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை ஒன்றும் இன்று வெளியாகி இருக்கிறது.

அந்தக் கட்டுரையிலிருந்து:

Nasrallah is a man of God, gun and government, a cross between Ayatollah Khomeini and Che Guevera, an Islamic populist as well as a charismatic guerrilla tactician. The black head wrap -- signifying his descent from the prophet Muhammad -- is now his trademark, and he is Lebanon's best known politician. Lines from his speeches are popular ring tones on cellphones. His face is a common computer screensaver. Wall posters, key rings and even phone cards bear his image. Taxis play his speeches instead of music.

At 46, Nasrallah is also the most controversial leader in the Arab world, at the center of the most vicious new confrontation between Israel and its neighbors in a quarter-century. Yet he is not the prototypical militant. His career has straddled the complex line between Islamic extremist and secular politician. "He is the shrewdest leader in the Arab world," Israeli Ambassador to the United States Daniel Ayalon told me on Friday, "and the most dangerous."
அமெரிக்காவின் அணுசக்தித் திட்டங்கள்: அணுமின் உற்பத்தி தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம் குறித்து இந்தியாவுடனான ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து அதே போன்ற ஒரு ஒப்பந்தத்தை ரஷியாவுடனும் செய்து கொள்ள அமெரிக்கா முனைந்து வருகிறது. இரண்டும் வெவ்வேறு அமெரிக்க நலன் சார்ந்த காரணங்களுக்காக என்றாலும், அணுமின் உற்பத்தித் தொழில்நுட்பத்தை அமெரிக்கா ஒரு அரசியல்/வர்த்தகத் துருப்புச் சீட்டாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியிருப்பது தெளிவாகியிருக்கிறது. தொலைநோக்குடன் பார்க்கையில் சர்வதேச அளவில் முக்கிய மற்றும் அளவில் பெரிய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தப் போகும் அணுகுமுறை இது.

இந்தக் கருத்துப் பத்தியின் ஆசிரியர் இந்த அணுகுமுறையை வரவேற்கிறார்.

New nuclear plants will help to reduce global warming, prevent energy shortages and -- most urgently -- curb atomic arsenals from being covertly acquired by rogue countries. That is the vision the American and Russian presidents have developed and which they hinted at in a joint statement after their bilateral summit.
...
Driven by events, rather than by any grand concept of his own, Bush has correctly identified nuclear energy as an important component in reducing global warming and pollution, combating proliferation and cutting the unhealthy dependence of industrial and developing nations alike on suppliers such as Saudi Arabia and Venezuela. Bush must now show that his turn to nuclear is not simply short-term opportunism and ad hoc reaction to crisis but a well-integrated approach to a safer future.
சைனாவின் கலாசாரப் புரட்சி: பங்கெடுத்தவர் சொல்லும் கதை: இது கொஞ்சம் நீளமான கட்டுரை என்றாலும், அவசியம் படிக்கப்பட வேண்டியது. 1966-ஆம் ஆண்டு முதல் 1970-ஆம் ஆண்டு வரை சைனாவில் சர்வாதிகாரி மாவோவின் தலைமையில் நடந்த கொடுங்கோல் ஆட்சியையும், கலாசாரப் புரட்சி என்ற பெயரில் அது நிகழ்த்திய நாடு தழுவிய வன்முறையையும் அதில் படைவீரராகப் பங்கெடுத்த ஒருவர் ஆவணப்படுத்துகிறார். அதே மனிதர் இன்றைய சைனாவில் ஒரு தொழிலதிபராக இருக்கிறார். அவரது வாழ்க்கைப் பயணக்கதையில் ஒரு நாட்டின் வரலாற்றுப் பயணக்கதை அடங்கியிருக்கிறது.

Mao launched what became known as the Cultural Revolution as a way to regain power in the wake of the disastrous Great Leap Forward, his economic program of the late 1950s/early '60s, which had brought China to the verge of collapse.
...
Nationwide, during the Great Leap Forward more than 30 million perished of starvation. Zhou and his family survived on weeds, seeds and the runny gruel served at the communal canteen. Whenever they sat down to eat, Zhou recalls, he would cry at the sight of the paltry meal before him.
...
At 15, Zhou was given a group of 11 people on whom to single-handedly undertake "thought work," a euphemism for torture and humiliation. One of those on the list was Big Mama, who, while not his biological mother, was the woman who had raised him as her son. Zhou took up the task of denouncing his mother without the slightest hesitation. Under the watchful eye of his revolutionary elders, Zhou forced her to spew a Maoist catechism that neither of them quite understood. "The party is always correct. Long live the Dictatorship of the Proletariat. Long live Chairman Mao."

தமிழ்ப்பதிவுகள்

தாவூத் = ஒசாமா

2006-07-12T22:37:00.000-04:00

இறந்தவர்களுக்கு அஞ்சலிகளும், அவர்கள் குடும்பங்களுக்கு அனுதாபங்களும், மீண்டும் எழுந்து நின்று, தூசி தட்டிக் கொண்டு, முன்னகர்ந்து கொண்டிருக்கும் மும்பைக்கும், மும்பைக்கார்களுக்கும் ஒரு spirited சலாமும்.

இன்று நிகழ்த்திய உரையில், மன்மோகன் சிங் கூறியிருப்பது:

"மும்பை மற்றும் ஸ்ரீநகர் மக்கள் மீண்டும் தீவிரவாதத்தின் ரணத்தை தாங்கியுள்ளனர். இந்த துயரமான நேரத்தில் நாடே அவர்களின் பக்கம் இருக்கும். நமது நாட்டின் எதிரிகள் நமது அமைதி மற்றும் வளர்ச்சியை சீர்குலைக்க முற்படுவது இது முதல் முறையல்ல. இதுபோன்ற நேரங்களில் இந்தியர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து நிற்பர் என்பதை அந்த தீய சக்திகள் இன்னும் உணர்ந்து கொள்ளவில்லை. துயர சம்பவத்தை எதிர்கொள்வதில் போலீசார், பாதுகாப்புப் படையினர், ரயில்வே அலுவலர்கள், தீயணைப்பு படையினர், மருத்துவர்கள், அரசு அதிகாரிகள் மற்றும் இதர பலர் சிறப்பாக செயல்பட்டுள்ளனர். அவர்களை நான் மனதார பாராட்டுகிறேன். இந்த துயர சம்பவத்தில் பாதிக்கப்பட்ட அனைவருக்கும் தேவையான உதவிகளை அரசு செய்யும். இந்த தீவிரவாத சவால்களை எதிர்கொள்ள என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ அதையெல்லாம் அரசு செய்யும். தீவிரவாதத்திற்கு எதிரான இந்த போரில் நாம் வெற்றி பெறுவோம்."

மொத்தத்தில் மன்மோகன் சிங்கின் அகராதிப்படி, தீவிரவாதத்தை எதிர்ப்பது என்பது தீவிரவாதிகள் நிகழ்த்தும் வன்முறைகளிலிருந்து வெற்றிகரமாக சுதாரித்துக் கொள்வது, அவ்வளவுதான்.

ஒரு உவமை சொல்லலாம். பள்ளிக்கூடத்தில் முரட்டுப்பையன்களிடம் (bullies) அடி வாங்கும் நோஞ்சான்கள் சொல்லும் வார்த்தை ஒன்று உண்டு. அவர்கள் அடிக்க அடிக்க, திருப்பி அடிக்கத் திராணி/தைரியம் இன்றி, அடி வாங்கிக் கொண்டே, 'எனக்கு வலிக்கவேயில்லையே' என்று கண்களில் நீர்மல்க ஜம்பம் பேசுவார்கள். ஏதோ ஓரளவுக்குத் தனது சுயமரியாதையை ஸ்தாபித்துக் கொண்டோம் என்ற ஒரு திருப்திக்காக. இந்தியப் பிரதமர் இப்பொழுது பேசுவது அது போலத்தான் இருக்கிறது.

இப்படியே இருக்கலாம்... என்றாவது ஒரு நாள் தீவிரவாதிகள் மனம் திருந்தி 'பிழைத்துப் போ' என்று விட்டு விடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில். அல்லது செய்ய வேண்டியதைச் செய்யலாம்.

அமெரிக்காவின் 9/11 நிகழ்விற்குப் பிறகு இந்நாடு செய்த உருப்படியான விஷயம், ஆஃப்கானிஸ்தான் மீது போர் தொடுத்து தாலிபானை ஓட ஓட விரட்டியது தான். அதன் பிறகு, அதை அரைகுறையாக விட்டு விட்டு ஈராக், ஈரான் என்று திசை திரும்பி விட்டாலும், முதலில் செய்த காரியம் சரியான, செய்யப்படவேண்டியிருந்த ஒன்று. அந்த சமயத்தில் சிந்தனைவாதிகளெல்லாம் இதை யார் செய்தது, ஆதாரம் என்ன என்றெல்லாம் மிதமிஞ்சிய schadenfreude-உடன் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருந்த போது, அவற்றையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல், தயங்காமல் எடுத்த நடவடிக்கை அது. ஏனெனில் அமெரிக்காவிடம் ஆதாரங்கள் இருந்தன; அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது யார் செய்தது என்று. வரலாறு அவர்களது எதிர்வினையை நியாயப்படுத்தியது.

இந்தியாவிற்கு இன்று தெரியும் இந்த குண்டு வெடிப்புகளை யார் செய்தது என்று. பதிமூன்று வருடங்களுக்கு முன்னால் நடந்ததை செய்தது யாரென்று பதிமூன்று வருடங்களாகத் தெரியும். இன்றேனும் இந்தியா அமெரிக்கா ஆற்றிய எதிர்வினைக்கு நிகரான ஒரு எதிர்வினையை நிகழ்த்த வேண்டும்.

9/11 நிகழ்விற்குப் பிறகு அமெரிக்கா ஒசாமாவை தன்னிடம் ஒப்படைக்க ஆஃப்கானிஸ்தானுக்குக் கெடு வைத்தது போல், இந்தியா பாகிஸ்தானுக்கு தாவூத் இப்ராஹிமை ஒப்படைக்கக் கெடு வைக்க வேண்டும். இது வெற்று வார்த்தையாக இருக்கக் கூடாது. தாவூதை ஒப்படைக்காத பட்சத்தில், இந்தியா பாகிஸ்தான் மீது போர்த் தொடுக்க வேண்டும்.

இதை இப்பொழுதே செய்ய வேண்டும். மும்பை குண்டு வெடிப்பை ஒட்டிச் செய்ய வேண்டும். இப்பொழுது செய்தால் தான், உலக அரங்கில் இது ஒரு நியாயமான எதிர்வினையாகப் பார்க்கப்படும். பாகிஸ்தானை அமெரிக்கா தொடங்கி உலக நாடுகள் நெருக்கவும் முடியும். இந்த ஒரு தீவிரவாதியையும் அவனது கும்பலையும் காப்பாற்றுவதற்காகப் போருக்குச் செல்லத் தயாரா என்ற கேள்விக்குப் பாகிஸ்தான் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.

இதை ஏதோ ஒரு arm-chair general-தனமாகவோ, எந்த ஒரு neo-con வெறியுடனோ சொல்லவில்லை. இந்தியா தனது குடிமக்களை தீவிரவாதத்திலிருந்து பாதுகாக்க இந்த ஒரு முக்கியமான நடவடிக்கைத் தேவை என்ற தெளிவுடனேயே சொல்கிறேன்.

செய்யுமா இந்தியா?

தமிழ்ப்பதிவுகள்

ராஜா ராவ் (1908 - 2006)

2006-07-09T19:10:00.000-04:00

முதுபெரும் இந்திய ஆங்கில எழுத்தாளர் ராஜா ராவ் நேற்று (சனிக்கிழமை) தனது தொண்ணூற்றி ஏழாம் வயதில் இறந்து விட்டார் என்று ஹிந்துவில் செய்தி கூறுகிறது.

இவரது சமகால எழுத்தாளர்களான ஆர்.கே.நாராயண், முல்க் ராஜ் ஆனந்த் ஆகியோர் எழுதிய அளவுக்கு இவர் அதிகமாக எழுதவில்லை. அவர் எழுதியவற்றுள்ளும் நான் அதிகம் படித்ததில்லை. சில கட்டுரைகளையும் ஒரு நாவலையும் மட்டுமே படித்திருக்கிறேன். இருந்தாலும், நான் படித்த அந்த ஒரு நாவலான 'காந்தபுரா' என்னை மிகவும் பாதித்த நாவல்களுள் ஒன்று.

காந்தபுரா ஒரு வித்தியாசமான நாவல் - அதன் கதை மட்டுமல்ல, அதைச் சொன்ன விதமும் நடையும் கூட மிகவும் பிரத்யேகமானது. இந்திய விடுதலைப் போராட்ட காலத்தில், ஒரு அத்துவான கர்நாடக கிராமம் எப்படி காந்தியின் சிந்தனைகளாலும் செயல்பாடுகளாலும் வசீகரிக்கப்பட்டு தன்னை போராட்டத்தில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டது என்பதை விவரிக்கும் இந்நாவல், முழுவதும் ஒரு முதிய மாது ஒருத்தி சொல்வது போல எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆங்கிலத்தில்! நாவலின் முன்னுரையில் ராஜா ராவ், இந்த பாணியில் ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதன் சிரமங்களைப் பற்றிச் சொல்கையில், ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் infinitives, preposition, conjunction போன்றவை எப்படி ஒரு பேச்சுச் சொல்லோட்டத்திற்குத் தடையாக உள்ளன, இந்திய மொழிகளில் இவை இல்லாததால் ஆங்கிலத்தில் இந்திய உரையாடல்களை எழுதுவது எத்தனை கடினமானது என்றெல்லாம் சொல்லி அங்கலாய்த்திருப்பார். இப்புத்தகத்தைப் படிப்பது ஆரம்பத்தில் மிகக் கடினமாக இருக்கும் - அதன் வித்தியாசமான நடையால். ஆனால் போகப்போகப் பழகி விடும். அந்நாவலின் ஆரம்ப பத்திகளில் இருந்து சில வரிகளை அதன் நடைக்கு உதாரணமாகக் காட்டலாம்:

Kenchamma is our goddess. Great and bounteous is she. She killed a demon ages, ages ago, a demon that had come to demand our young sons as food and our young women as wives. Kenchamma came from the Heavens-it was the sage Tripura who had made penances to bring her down-and she waged such a battle and she fought so many a night that the blood soaked and soaked into the earth, and that is why the Kenchamma Hill is all red. If not, tell me, sister, why should it be red only from the Tippur stream upwards, for a foot down on the other side of the stream you have mud, black and brown, but never red. Tell me, how could this happen, if it were not for Kenchamma and her battle?

கதையில் என்னை வெகுவாக பாதித்தது, காந்தியின் ஆளுமை எந்த அளவுக்கு நாட்டின் மூலை முடுக்குகளில் வியாபித்திருந்தது என்பது பற்றிய தகவல்கள் தாம்். பி.ஏ.கிருஷ்ணன தனது் 'புலி நகக்கொன்றை' நாவலிலும் இந்த விஷயத்தை கொஞ்சம் தொட்டிருப்பார். 'காந்தபுரா'வில், மூர்த்தி என்ற கதாநாயகன் மட்டும் தான் காந்தியை நேரில் கண்டிருப்பான். காந்தியை சந்தித்து விட்டு திரும்பிய பின் அவனிடம் தெரியும் மாறுதல்களைக் கண்டு கிராமமே உத்வேகம் பெறும். கிராமத்தின் அருகில் இருக்கும் ஒரு மதுபான நிறுவனத்தை எதிர்த்து அறவழிப் போராட்டங்கள் நிகழ்த்தத் தொடங்கும். இது நடக்கையில், இன்னொரு பக்கம், மூர்த்தி காந்தி வழிச் சிந்தனைகளில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்று சத்தியாகிரகம், உண்ணாவிரதம் ஆகியவற்றின் பல பரிமாணங்களை சுய பரிசோதனைகள் மூலம் கண்டடைவான். கதை இந்த இரு தளங்களான மூர்த்தியின் ஆன்மீக விழிப்பு, கிராமத்தின் அறவழிப் போராட்டங்கள் ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றையொன்று முன்னகர்த்துகின்றன என்பதாய் விரியும்.

'உலகில் எந்த மூலையில் ஒரு தவறு நிகழ்ந்தாலும், நானும் சற்று குற்ற உணர்வு கொள்கிறேன்' என்ற காந்தியக் கோட்பாட்டினை உள்வாங்கிக் கொண்டு அதையொட்டி வாழ முயன்ற ஒரு இளைஞனின் கதையாகவும், தங்களை மிஞ்சிய ஒரு பெரும் பொது நலப் போராட்டத்திற்குத் தம்மை ஈந்த ஒரு கிராம மக்களின் கதையாகவும் எழுதப்பட்ட இந்நாவல், வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரையும் சமுதாயத்தில் தமது இடம் என்ன என்பதைப் பற்றி யோசிக்க வைக்கும். எந்த ஒரு தொழில் நுட்பத் தொலைத்தொடர்பு வசதிகளும் இல்லாத காலத்திலும் இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் எப்படி நாடு தழுவியதாக இருந்தது என்பதை அறிய உதவுவதாகவும்் இருக்கும்.

தனது நிஜ வாழ்விலும் காந்திய சிந்தனைவாதியாக இருந்த ராஜா ராவ் "Great Indian Way: A Life of Mahatma Gandhi" என்ற புத்தகத்தையும் எழுதியிருக்கிறார். காந்தபுரா தான் அவரது ஆகச்சிறந்த நாவலாகக் கருதப்படுகிறது. அதைத் தவிரவும், "The Serpent and the Rope", "The Cat and Shakespeare" ஆகிய நாவல்களையும் எழுதியுள்ளார்.

அவரது நினைவிற்கு எனது அஞ்சலிகள்.

ராஜா ராவ் பற்றி மேலதிகத் தகவல்கள்

தமிழ்ப்பதிவுகள்

'பிஞ்சு மனம்'

2006-07-09T17:15:00.000-04:00

இந்த வருட மே மாத இறுதியில் சுவிஸ் நாட்டில் வசிக்கும் குறும்படக் கலைஞர் அஜீவன் அவர்கள் அமெரிக்கா வந்திருந்தார். நண்பர் பி.கே.சிவகுமார் மற்றும் 'திண்ணை' ராஜாராம் அவர்கள் துணையோடு ஏற்பாடாகியிருந்த இப்பயணத்தின் முதல் நிறுத்தமாக வாஷிங்டன் வந்தடைந்தார். இங்கே அவர் ஒரு குறும்படப் பயிற்சிப் பட்டறை நடத்துவதாகத் திட்டம். அவர் வாஷிங்டன் வந்திறங்கியது ஒரு திங்கள்கிழமை, இங்கே சனி காலை வரை இருப்பதாக ஏற்பாடு. இங்கே இருந்த நாட்கள் எல்லாம் வாரநாட்களாகையால், மாலைகளில் மட்டுமே பயிற்சியை நடத்த முடிந்தது. விருப்பம் தெரிவித்த பலராலும் கலந்து கொள்ள இயலவில்லை. ஐந்தே பேர் தான் இருந்தோம் - நான், 'மணிக்கூண்டு' சிவா, சங்கரபாண்டி, வெங்கடேஷ் பாபு - இவர்களோடு 'Smart cookie' என்றொரு குழந்தைகள் படத்தை உருவாக்கி கொஞ்சம் திரை இயக்க அனுபவம் பெற்றிருந்த தீபா ராஜகோபால் என்பவர். அவரைத் தவிர மற்ற எவருக்கும் ஆர்வமிருந்த அளவுக்கு அனுபவம் இல்லை.

மூன்று நாட்கள் பயிற்சி வகுப்புகள் சுவாரசியமாக நிகழ்ந்தன. நான்காவது நாள் ஒரு குறும்படத்தை எடுப்பதாகத் திட்டமிட்டிருந்தோம். மூன்றாவது நாளே இது பற்றி கொஞ்சம் பேசியிருந்தோம். குழந்தைகளின் உளவியலை மையமாக வைத்து தீபா சொன்ன ஒரு எளிமையான கதையைத் தேர்ந்தெடுத்து அஜீவன் இயக்கத்தில் படப்பிடிப்பை நிகழ்த்தினோம் (பயிற்சியும் படப்படிப்பும் நடந்தது என் வீட்டின் கீழ்நிலையிலும் வாழ்நிலையிலும்). எடுத்த படத்தை அவர் சுவிஸ் திரும்பிச் சென்று தொகுத்து, இசை சேர்த்து, சில நாட்களுக்கு முன்பு அனுப்பியிருந்தார். படம் எடுக்கையில் இது எப்படி வரும் என்ற ஐயப்பாடு இருந்தாலும், அஜீவனின் திறமையில் அழகாகவே வந்திருக்கின்றது என்று நினைக்கிறேன். படம் ஓடுவது ஒன்றரை நிமிடம்தான் - சின்ன கதையைச் சிக்கனமாகச் சொல்கிறது.

படத்திற்குப் பின்னால் ஒரு சின்ன கதை: படம் தனது இன்னொரு குழந்தை மீது ஒரு தாய் செலுத்தும் அன்பைக் கண்டு சலனமுறும் ஒரு மகளைப் பற்றியது. இப்படத்தில் நடித்த மகள் (காவ்யா), இப்படத்தில் வரும் தாயின் (தீபா) உண்மையான மகள். படத்தில் வரும் சிறு குழந்தை படத்திற்காக இரவல் பெறப்பட்டது. அக்குழந்தையின் தாயும், அக்காவும் (இன்னொரு காவ்யா வயது - சுமார் ஐந்து வயது - பெண்) படப்பிடிப்பின் போது வீட்டில் தான் இருந்தார்கள். அப்பெண்ணிற்கு தான் படத்தில் இல்லையே என்று ஒரு சின்ன வருத்தம் முதலில் இருந்தே இருந்தது. மேலும், தனது தங்கையை காவ்யா ஏன் தங்கையாக பாவிக்கிறாள் என்று வேறு ஒரு கேள்வி. படப்பிடிப்பு நடந்து கொண்டிருக்கையில் ஒரு பேப்பரும் பேனாவுமாக 'உர்'ரென்று முகத்தை வைத்துக் கொண்டு ஏதோ வரைந்து/எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். படப்பிடிப்பெல்லாம் முடிந்த பிறகு எதேச்சையாக அந்தப் பெண் வரைந்த படத்தைப் பார்த்தால், அதில் ஒரு அப்பா, ஒரு அம்மா, ஒரு பெரிய பெண், ஒரு குழந்தை - அதன் கீழ் - "MY daddy, MY mommy, MY sister" என்று எழுதி அவற்றிற்குக் கீழே பெரிய எழுத்துக்களில், "MY OOWN FAMILY" என்று எழுதியிருந்தது! எங்களுக்கெல்லாம் அதைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் பாவமாக இருந்தது. அஜீவனும் 'சே, பாவம்' என்று சொல்லி விட்டு, கொஞ்ச நேரத்தில், 'அட, இதையே ஒரு படமாக்கலாம் போலிருக்கே' என்றார். :-)

படத்தைப் பற்றி கானாபிரபுவின் பதிவு.

சண்டே போஸ்ட் - 21

2006-07-09T09:25:00.000-04:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

ஈராக்கின் பேசப்படாத மரணங்கள்: ஹடிதா, மஹ்மூதியா போன்ற வெளிச்சத்துக்கு வந்துள்ள ராணுவ வரம்பு மீறல்கள் தவிர்த்து, அன்றாட வாழ்வில் விபத்துக்களாகவும், போரின் எதேச்சை நிகழ்வுகளாகவும் நடந்து வரும் மரணங்கள் குறித்து இக்கட்டுரை பேசுகிறது. தவறிழைக்க நினைக்காமல், ஒழுங்காக செயல்பட முனையும் வீரர்களும் சூழ்நிலைகளின் விளைவாக நிதானமிழந்து செயல்பட நேர்கிறது என்று சொல்கிறது. அது தவிர, அமெரிக்க வீரர்களின் உயிரிழப்புகளை துல்லியமாக கணக்கு வைத்திருக்கும் ராணுவம், ஈராக்கிய சிவிலிய உயிரிழப்புகளைப் பற்றி எந்தத் தகவலையும் சேமிக்கவில்லை என்று குற்றம் சாட்டுகிறது.

ஈராக்கிய உயிர்களை அமெரிக்க உயிர்களுக்குச் சமமாக மதியாமையே இத்தகைய வேறுபாட்டிற்கு அடிப்படைக் காரணம் என்று சொல்கிறது.

This disdain for counting bodies, especially those of Iraqi civilians killed in the course of U.S. operations, is among the reasons why U.S. forces find themselves in another quagmire. It's not that the United States has an aversion to all body counts. We tally every U.S. service member who falls in Iraq, and rightly so. But only in recent months have military leaders finally begun to count -- for internal use only -- some of the very large number of Iraqi noncombatants whom American bullets and bombs have killed.
...
"You have to understand the Arab mind," one company commander told the New York Times, displaying all the self-assurance of Douglas MacArthur discoursing on Orientals in 1945. "The only thing they understand is force -- force, pride and saving face." Far from representing the views of a few underlings, such notions penetrated into the upper echelons of the American command. In their book "Cobra II," Michael R. Gordon and Gen. Bernard E. Trainor offer this ugly comment from a senior officer: "The only thing these sand niggers understand is force and I'm about to introduce them to it."

மற்றொரு செய்தியில், ஹடிதா குறித்த ராணுவ ஆய்வின் அறிக்கையிலிருந்து சில பகுதிகள் வெளி வந்திருக்கின்றன. வீரர்களும் அதிகாரிகளும் அந்நிகழ்வைக் கையாண்ட விதம் முற்றும் சரியில்லை என்று இவ்வறிக்கை குற்றம் சாட்டுகிறது.
ஈரான் புரட்சி முயற்சிகள்: 1999-ஆம் ஆண்டு இதே நாளில், ஈரானில் மாணவர்கள் திரண்டெழுந்து அந்நாட்டின் மதகுருமார்களின் அரசியலை எதிர்த்து புரட்சி செய்ய முயன்றனர். சைனாவின் தியானென்மான் போலவே, இம்முயற்சியும் ராணுவத்தால் நசுக்கப்பட்டது. அதில் பங்கு பெற்ற மாணவர்களின் இன்றைய கருத்துக்களை இக்கட்டுரை முன்வைக்கிறது. சைனாவைப் போலவே இங்கும் அம்மாணவ இயக்கம் இன்று சிதறிப் போயிருக்கிறது. ஈரானிய அரசியல்வாதிகள் தாம் அமெரிக்காவிற்கு எதிரான ஒரு போரில் இருப்பது போல மக்களை திசை திருப்பி வைத்திருப்பதாகவும், அதனால் அம்மக்கள் புரட்சியில் இப்பொழுது ஆர்வம் செலுத்தவில்லை என்றும் சொல்கிறது.

மாணவர்களும் இன்று 'புரட்சியெல்லாம் வேண்டாம், சீர்திருத்தம் வந்தால் போதும்' என்று தங்கள் நிலையை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

Naturally, Iran's regime will not celebrate today's anniversary, but neither will Iran's opposition. The Iranian student movement is a shambles -- divided, confused and lacking any cause for celebration. In extensive conversations with students and student veterans of the 1999 protests, who asked to remain anonymous because of fears about their safety, I found that one message emerged loud and clear: Iran does not need another revolution, but it is in desperate need of reform.
ஒரு விஞ்ஞானியின் பார்வையில் கடவுள்: எனக்கு நீண்ட நாளாக இருக்கும் ஒரு தீராத சந்தேகம், கடவுள் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் விஞ்ஞானிகளுடைய நம்பிக்கைக்கு ஆதாரங்கள் என்ன என்பது. அவர்கள் கடவுளை எப்படி உருவகப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள், தங்கள் அறிவியலோடு எப்படி சமரசம் செய்து கொள்கிறார்கள் என்ற கேள்விகளுக்கு ஒவ்வொரு விஞ்ஞானியும் ஒவ்வொரு விதத்தில் விடை சொல்வார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட ஒரு விஞ்ஞானி இது குறித்து எழுதிய புத்தகத்திற்கான மதிப்புரை இன்றைய புத்தகக் கொத்தில் உள்ளது. 'The Language of God' என்ற இப்புத்தகத்தை Francis Collins என்ற மரபணுவியலாளர் எழுதியுள்ளார்.

Collins writes just enough about his youth for us to learn that he was brought up in a household indifferent to religion; he became an agnostic in college and an atheist in graduate school, where he studied chemistry. Only in medical school did he reverse that trajectory, gradually accepting the existence of God and embracing evangelical Christianity -- led to belief, like St. Augustine, less by longing than by reason.

Reason persuaded him that the universe could not have created itself; that humans possess an intuitive sense of right and wrong, which he calls, following Immanuel Kant, "the Moral Law"; and that humans likewise feel a "longing for the sacred." The source of this longing, the Moral Law and the universe, he came to believe, was the God described in the Bible, a transcendent Creator, Companion, Judge and Redeemer. He found additional evidence of a Creator in the eerie ability of mathematics to map the universe and in the numerous material properties -- from the slight imbalance between matter and anti-matter in the Big Bang to the binding energy within the atomic nucleus -- that seem to have been exquisitely tuned to fashion a world that would give rise to complex forms of life.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 20

2006-07-02T10:43:00.000-04:00

சென்ற வாரம் புதனன்று புதிய சுப்பர்மேன் படம் வெளியானது. அன்று காலை அலுவலகம் சென்று கொண்டிருக்கையில், கார் ரேடியோவில் படத்தைப் பார்த்த ஒருவர் அது குறித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். படத்தின் தொழில்நுட்ப சாகசங்களை கொஞ்ச நேரம் சிலாகித்து விட்டு சட்டென்று கியர் மாற்றி, "உண்மையில் இந்தப் படம் கிறித்துவ மதக்கோட்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட படம்" என்று சொல்லி வைத்தார். கூட உரையாடிக் கொண்டிருந்தவர் உடனே சுவாரசியமாகி, விளக்கிச் சொல்லுமாறு கேட்க, அவர், "யோசித்துப் பாருங்கள், அமெரிக்காவில் தீவிரவாத பயங்களும் போர்க்குழப்பங்களும் நிறைந்திருக்கும் இந்நாட்களில், அன்றாட வாழ்வில் எப்பொழுது என்ன நடக்குமோ என்று மக்கள் அஞ்சிக் கொண்டிருக்கையில், ஒரு அதிரூப சர்வசக்தி பொருந்தியவன் 'திரும்பி' வந்து நம்மைக் காப்பாற்றுகிறான் என்ற கதையை அப்படித்தானே பார்க்க முடியும்" என்றார்.

சுவாரசியமாக இருந்ததால், அலுவலகம் வந்ததும் வலையில் கொஞ்சம் துழாவிப் பார்த்தேன். சுலபமாக இக்கட்டுரை கிடைத்தது. படத்தின் இயக்குனரே இதை ஆமோதித்திருக்கிறார்:

Superman Returns is splashed with enough Christian imagery for a cathedral full of stained-glass windows.

The movie's director is Jewish. So were the two teenagers who created the Superman character - based in part on Jewish sacred stories and legends - in 1932. Nonetheless, obvious images from iconic Christian art and stories are as common in this film as product placements are in most summer blockbusters:

Superman, having been sent by his father, saves the world while (almost) sacrificing his own life. The villain, Lex Luthor, stabs him in the side. While he is being brutally beaten, the only sympathetic face belongs to a "fallen woman."

Director Bryan Singer has said he sees Jewish and Christian roots in Superman.

"So it's sort of the American dream combined with a little bit of the myth, the concept of Messiah. He's the Jesus Christ of superheroes," he told the magazine Wizard last year.

இதில் தவறாக எதுவும் இருப்பதாக நான் கருதவில்லை. சுவாரசியம் கருதி மட்டுமே பகிர்ந்து கொண்டேன்.

நிற்க.

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

தோஹா சுற்றின் தொடரும் தோல்வி: ஜெனீவாவில் நடந்து வந்த சர்வதேச வர்த்தக அமைப்பின் (WTO) தோஹா சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தைகள் மறுபடியும் எந்த ஒரு உடன்படிக்கையும் இல்லாமல் முடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. உடன்படிக்கை எதுவும் நிகழும் என்ற நம்பிக்கையும் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை இல்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. விவசாய மானியங்கள் குறித்த விவாதங்கள் எதிர்பார்த்தபடியே அமெரிக்கா/ஐரோப்பாவிற்கும் மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்கும் இடையேயான வாக்குவாதங்களாக மாறி விட்டுள்ளன. அமெரிக்கா வளரும் நாடுகள் மானியங்களை ஒழிக்க முயன்றால் தானும் முயல்வதாகக் கூறுகிறது. வளரும் நாடுகளோ தங்கள் நாடுகளில் வழங்கப்படும் மானியங்களையும் அமெரிக்க மானியங்களையும் ஒரே நிலையில் வைத்து ஒப்பிடவே முடியாது என்று வாதிடுகின்றன.

ஜெனீவா பேச்சு வார்த்தைகளில் இந்தியாவின் கமல்நாத் சரியாகச் செயல்படவில்லை என்று குறிப்பாக கட்டுரை சுட்டிக் காட்டுகிறது:

Among the most militant among the developing country ministers was India's Nath. He infuriated U.S. and other officials by announcing on Friday, just as the conference was beginning, that he was strongly considering leaving early because of the lack of promise for a breakthrough. And, according to participants at one Friday night meeting, Nath showed up very late because, he said, he wanted to catch the World Cup soccer match between Argentina and Germany -- although the representatives of Argentina had come to the meeting on time.

Nath and other ministers from developing nations were particularly critical of the United States for refusing to break the stalemate by going further in reducing subsidies. The hard-line U.S. position helped take some of the pressure off of European Union negotiators, who have been vilified at past WTO meetings as the biggest coddlers of rich farmers.

இன்னொரு செய்தியில், அமெரிக்கா தனது விவசாயிகளுக்கு விவசாயம் பண்ணாமல் இருப்பதற்காக கொடுக்கும் மானியங்கள் பற்றி ஒரு நீண்ட கட்டுரை வெளியாகி இருக்கிறது.

இரண்டு விஷயங்களையும் சேர்த்து வாசிக்கையில், வளரும் நாடுகள் சொல்வதில் நியாயம் இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.
குவாண்டானமோ சட்டங்கள்: சென்ற வாரம் அமெரிக்க உச்ச நீதி மன்றம் குவாண்டானமோக் கைதிகளைப் பற்றி அளித்த ஒரு தீர்ப்பு புஷ் அரசாங்கத்திற்கு ஒரு பின்னடைவாகக் கருதப்படுகிறது. அதன்படி, புஷ் அரசாங்கம் இந்நாட்டுப் பாராளுமன்றத்தை கலந்தாலோசிக்காமல் தன்னிச்சையாக உருவாக்கிய (அக்கைதிகள் எப்படி விசாரிக்கப்படுவார்கள் என்பது பற்றிய) சட்டங்கள் செல்லுபடியாகாதவை என்றாகிவிட்டன. இப்பொழுது அக்கைதிகள் எப்படி சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்படுவார்கள் என்பதை அமெரிக்கப் பாராளுமன்றம் முடிவு செய்ய வேண்டும். அச்சட்டங்களை அமல் செய்வது மட்டுமே புஷ் அரசாங்கத்தின் வேலையாக இருக்கும்.

இன்று போஸ்ட் வெளியிட்டுள்ள தலையங்கம் இத்தீர்ப்பை ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதும்படி வலியுறுத்துகிறது. ஒழுங்கான, சர்வதேச சட்டங்களை மீறாத ஒரு புது அமைப்பை உருவாக்கும்படி கோருகிறது.

At a minimum, Congress should force the administration to publish the guidance it gives to personnel in the field concerning the article's meaning. More broadly, it should consider legislation putting meat on the treaty's rather bare bones. It should consider every exceptional practice the administration has tried to justify: from "waterboarding" and other practices of torture and near-torture to "renditions" of suspects to foreign governments to the holding of prisoners incommunicado. One obvious place to start would be to stipulate that the CIA's network of secret prisons is not consistent with Geneva's requirements: Its detainees must be transferred to U.S. facilities, registered with the International Red Cross and guaranteed humane treatment.
கிராமங்களில் சுற்றுலா: சிறு வயதில் இந்திய கிராமம் ஒன்றில் வசித்த ஒரு அமெரிக்கப் பெண்மணி தனது நினைவுகளை அசைபோட மீண்டும் இந்தியா சென்று வந்து தனது பயணம் குறித்து எழுதியிருக்கிறார். ராஜஸ்தான் ஜெய்ப்பூர் அருகே உள்ள இவர் சென்ற இடம் உண்மையிலேயே கிராமமா என்பது கட்டுரை படிக்கையில் சந்தேகமாக இருக்கிறது. இருந்தாலும் சுவாரசியமான கட்டுரை.

I was looking for something that feels a little more real, like what I had found more than 20 years back. I was an American kid of 6 when I first set foot in a Rajasthani village where my father was born and raised. After the initial culture shock -- no electricity or running water, for starters -- I glimpsed a world of color, anchored in old ways. Admittedly, I've looked back since then with misty eyes -- something my next trip to the village, in 2004, didn't cure me of. After all I'd heard about the flight of Indians (including some of my cousins) to cities, I expected a scene straight out of a Feed the Children ad. Instead, green fields of wheat and mustard swayed in the breeze. Schoolchildren treated me to dance and song. Women in red saris with gold and silver trim grabbed my hand and led me into their homes for a cup of chai.
சிறகுகளுடன் ஒரு புத்தகம்: எனக்கு நவீனக் கலைப்படைப்புகள் பெரும்பாலும் சுத்தமாகப் புரிவதில்லை என்றாலும், அபூர்வமாக அத்தகைய ஒரு ஓவியமோ சிற்பமோ பார்த்தவுடன் சட்டென்று மனதில் உட்கார்ந்து விடும். ஏனென்று தெரியாது. இன்று காலை பேப்பரைப் புரட்டிக் கொண்டிருக்கையில் அப்படி ஒரு படம் - ஒரு சிற்பத்தின் படம் - தென்பட்டது:

"Book with wings" என்ற தலைப்பிலான இந்தப் படைப்பை Anselm Kiefer என்ற ஜெர்மானியக் கலைஞர் உருவாக்கியிருக்கிறார். இந்த வாரம் வாஷிங்டன் ஸ்மித்ஸோனியத்தின் ஹெர்ஷார்ன் ம்யூசியத்தில் அவரது படைப்புகள் கண்காட்சியில் உள்ளன.

அவரது படைப்புகள் இன்னமும் சில.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

விடுதலைப் புலிகளின் மன்னிப்புக் கோரல்?

2006-06-27T19:00:00.000-04:00

ராஜீவ் காந்தியின் படுகொலை குறித்து விடுதலைப்புலிகள் மன்னிப்புக் கோரியுள்ளதாக செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன. அந்நிகழ்வினை ‘ஒரு பெரும் வரலாற்றுச் சோகமாகக்’ கருதுவதாகவும், அதற்கு ‘ஆழ்ந்த வருத்தம்' தெரிவிப்பதாகவும், அந்நிகழ்வினைப் ‘பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டுப் பெருந்தன்மையோடு' இந்தியா நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும் விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் சிந்தாந்தவாதியான ஆண்டன் பாலசிங்கம் கூறியுள்ளதாக அச்செய்தி கூறுகிறது. வெளிப்படையாக பொறுப்பேற்காவிடினும், வெளிப்படையாக - apology, apologize போன்ற வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி - மன்னிப்புக் கோராவிடினும், அவரது வார்த்தைகளின் மொத்த சாரத்தில் பொறுப்பேற்றலும் மன்னிப்புக் கோரலும் இருப்பதாகவே பல செய்தி ஊடகங்கள் பாவிக்கின்றன.

விடுதலைப்புலிகள் குறித்த இந்தியாவின் அணுகுமுறையில் இவ்வார்த்தைகள் எந்த ஒரு பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தக் கூடாது என்றே கருதுகிறேன்.

1. இந்தியாவைப் பொறுத்த வரை இந்த பொறுப்பேற்றலில் புதிதாக எந்த ஒரு செய்தியும் இல்லை. இப்படுகொலையை விடுதலைப் புலிகள் தாம் செய்தனர் என்பதில் இந்தியாவிற்கு சந்தேகமே இல்லாத பொழுது இத்தகைய ஒரு பொறுப்பேற்றலில் என்ன புதிதாக தெரிந்து கொள்ள இருக்கிறது? இதனால் பாதிக்கப்படுவது, இந்நாள் வரையில் இக்கொலையை புலிகள் செய்யவேயில்லை என்று சாதித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சில தமிழகப் புலி ஆதரவாளர்கள்தாம். நடத்தப்பட்ட விசாரணைகளின் மீது கடும் அவதூறுகளைக் கூறி, இக்கொலையில் பெரும் புலப்படாத மர்மங்கள் இருப்பதாகக் கூறி திசை திருப்பிக் கொண்டிருந்த இவர்கள் பாடு தான் இப்பொழுது தர்மசங்கடமானது.

2. எந்த ஒரு கொலை/படுகொலை நிகழ்விலும் குற்றவாளியோ, குற்றவாளியின் சார்பில் மற்றொருவரோ ‘மன்னிப்புக் கோரல்' என்பது ஒரு அர்த்தமற்ற நடவடிக்கை. இதில் நடக்க வேண்டிய முதல் அர்த்தமுள்ள நடவடிக்கை குற்றவாளிகளின் சரணடைதல். சட்டத்தின் முன் நிற்றல். அது நடக்காத வரையில் மன்னிப்புக் கோருவது என்பது உள்ளீடற்ற வெறும் வார்த்தைகளே.

ஆகையால், பாலசிங்கத்தின் வார்த்தைகளில் புதிதாகவும் ஒன்றும் இல்லை, அர்த்தமுள்ளதாகவும் ஒன்றும் இல்லை. இந்நிலையில் இந்தியா தனது அணுகுமுறையை மாற்றிக் கொள்ளத் தேவையுமில்லை.

பி.கு: புதன்கிழமை: ராஜீவ் கொலைக்கு தாங்கள் பொறுப்பேற்கவில்லை என்றும் பாலசிங்கம் வெறும் வருத்தம் மட்டுமே தெரிவித்ததாகவும் விடுதலைப் புலிகள் இன்று அறிக்கை விட்டிருக்கின்றனர். Locking the barn door after letting the horse out?

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 19

2006-06-25T10:37:00.000-04:00

“Scientists this week discovered that the Earth is currently at its hottest in the past 2000 years....what this means is the last time when somebody said, ”Jesus! it’s hot!“, they were, indeed, actually TALKING TO JESUS!”

- Jay Leno, The Late Night Show, Friday

தொடர்புடைய சுட்டி

நிற்க.

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

பேரழிவு ஆயுதங்கள்: அம்பலங்கள் தொடர்கின்றன: செப்டம்பர் பதினொன்று நிகழ்விற்குப் பின்னர் அமெரிக்க அரசாங்கம் மேற்கொண்ட கொள்கை மாற்றங்கள் குறித்து சென்ற வாரம் ரான் சஸ்கிண்ட் எழுதிய புத்தகம் வெளியானது. இப்புத்தகம் அமெரிக்க உளவுத்துறையிலிருந்து ரகசியமாகப் பெறப்பட்ட தகவல்களின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது. இன்றைய போஸ்டில், டைலர் ட்ரம்ஹெல்லர் என்னும் இன்னொரு முன்னாள் உளவுத்துறை அதிகாரி தனது அனுபவங்களைத் தொகுத்துக் கொண்டிருப்பதாகச் செய்தி வெளியாகியிருக்கிறது. இவர் அளிக்கும் தகவல்கள் ஈராக் போர் முஸ்தீபுகளைப் பற்றியது. முக்கியமாக ஈராக்கில் பேரழிவு ஆயுதங்கள் இருப்பதாகக் கூறிய காலின் பாவலின் ஐக்கிய நாட்டு சபை உரை எப்படி உருவானது என்பதை விவரமாகக் கூறுகிறார். பாவல் இந்த உரையில்தான் ஈராக்கில் நடமாடும் ஆயுதக் கிடங்குகள் இருப்பதாக முன்வைத்தார். ட்ரம்ஹெல்லர், உரையின் இந்தப் பகுதியைத் தான் கடுமையாக எதிர்த்ததாகவும், தனது (மற்றும் பலரது) எதிர்ப்பை மீறி உரையில் அது இடம் பெற்றதாகவும் கூறுகிறார்.

ட்ரம்ஹெல்லரும் ஒரு புத்தகம் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஈராக் போரை நியாயப்படுத்த உதவிய காரணங்கள் ‘தயாரிக்கப்பட்டவை' என்பது குறித்து யாருக்கும் இன்றைய அளவில் சந்தேகமில்லை என்று நினைக்கிறேன். அமெரிக்க மக்கள் அதைக் குறித்து கவலைப்படுவதை நிறுத்தி விட்டார்கள் என்றும் நினைக்கிறேன்.

கட்டுரையிலிருந்து:

In late January 2003, as Secretary of State Colin Powell prepared to argue the Bush administration's case against Iraq at the United Nations, veteran CIA officer Tyler Drumheller sat down with a classified draft of Powell's speech to look for errors. He found a whopper: a claim about mobile biological labs built by Iraq for germ warfare.

Drumheller instantly recognized the source, an Iraqi defector suspected of being mentally unstable and a liar. The CIA officer took his pen, he recounted in an interview, and crossed out the whole paragraph.

A few days later, the lines were back in the speech. Powell stood before the U.N. Security Council on Feb. 5 and said: "We have first-hand descriptions of biological weapons factories on wheels and on rails."
ஈரான் இன்று: ஈராக் போருக்கு முன்னால் அமெரிக்க ஊடகங்களில் அந்நாடு குறித்த செய்திகள் எந்த அளவுக்கு இடம் பெற்றதோ அந்த அளவுடன் ஒப்பிடக் கூடிய அளவில் இன்று ஈரான் இடம் பெற்று வருகிறது. இருந்தாலும், ஈராக்கை விட கொஞ்சம் அதிகம் எச்சரிக்கையோடு ஈரான் விஷயத்தில் பத்திரிக்கைகள் செயல்படுகின்றன. இன்றைய போஸ்ட் கருத்துக் கொத்தில், ஈரான் குறித்து பல கட்டுரைகள் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. முக்கியமானவை இரண்டு: அமெரிக்காவை ஈரானிய மக்கள் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பது பற்றியது ஒன்று, ஈரான் அரசாங்கத்தின் உள் அரசியல்கள் பற்றியது இன்னொன்று.

எல்லா கட்டுரைகளுமே ஈரான் அமெரிக்காவின் எதிரி நம்பர் 1 என்ற வழக்கமான பல்லவியைக் கடந்து எழுதப்பட்டுள்ளன.

The official spokesman of the Army of Martyrs of the International Islamic Movement struggled to summon a militant mien. At the time, in early 2004, U.S. troops were fighting in the Iraqi city of Najaf, and the leaders of the Shiite theocracy in Iran felt compelled to rattle a saber in the name of protecting Shiite Islam's holiest city. The group claimed to be signing up volunteer suicide bombers by the thousands. But as the discussion progressed, the spokesman acknowledged that the effort was essentially public relations, and that he, for one, was not about to blow himself up.
லண்டன்ஸ்தானி: லண்டனின் மேற்கு புறநகர்ப் பகுதியில் வாழும் இந்திய வம்சாவளி இளைஞர்கள் பற்றி கௌதம் மல்கானி என்ற புதிய எழுத்தாளர் ‘லண்டன்ஸ்தானி' என்ற தலைப்பில் நாவல் ஒன்று எழுதியிருக்கிறார். Hip-hop கலாசாரத்தை வலிந்து சென்று அரவணைத்துக் கொண்டிருக்கும் இவர்களது நடை உடை பாஷை பாவனைகளை விவரிப்பதாக அமைந்திருக்கும் இந்நாவல் சுவாரசியத்தைத் தூண்டுகிறது.

(இந்த நூல் விமரிசனம் இன்னமும் போஸ்டின் வலைத்தளத்தில் ஏற்றப்படவில்லை, மேற்காணும் சுட்டி பொதுவான புத்தக விமரிசனப் பக்கத்திற்கு இட்டுச் செல்லும்)

They call themselves ‘rudeboys’, these Sikh and Hindu wannabe-hoodlums from the not-so-mean streets of West London. Or at least that’s how Jas, our narrator and guide, refers to the gang who have recently befriended him. But naming is a tricky business within the quicksilver world of urban youth culture. As Jas explains, “First we was rudeboys, then we be Indian niggas, then rajamuffins, then raggastanis, Britasians, ...Indobrits. these days we try an use our own word for homeboy an so we just call ourselves desis”

அப்டி வாங்க வழிக்கு! :-)

தமிழ்ப்பதிவுகள்

"ஒரு சதவிகிதம் வாய்ப்பிருந்தாலும்..."

2006-06-20T21:20:00.000-04:00

செப்டம்பர் பதினொன்று தாக்குதலுக்குப் பின்னர் புஷ் அரசாங்கத்தின் எதேச்சாதிகார நடவடிக்கைகள் பற்றிய ஒரு புதிய புத்தகம் இன்று வெளியாகியிருக்கிறது. “The one percent doctrine” என்ற அப்புத்தகத்தப் பற்றி வாஷிங்டன் போஸ்டில் இன்றே ஒரு நூல் விமரிசனம் வெளியாகியியிருக்கிறது.

புத்தகத்தை இன்னமும் படிக்கவில்லை என்றாலும், அது கூறுவதாக இவ்விமரிசனம் சொல்லும் செய்திகள் திகைக்க வைக்கின்றன. சில துளிகள்:

1. இது அடிப்படையில் அமெரிக்காவின் உளவுத்துறையில் (பெயர் வெளியிடப்படாது) உள்ளிருப்பவர்கள் சொல்லியதை வைத்து எழுதப்பட்ட புத்தகம். அன்றைய உளவுத்துறைத் தலைவர் ஜார்ஜ் டெனட்டை இப்புத்தகம் வெகுவாகப் புகழவில்லை என்றாலும், அவரை அதிகம் விமரிசனம் செய்யவில்லை. செப்டம்பர் பதினொன்று நிகழ்விற்கு டெனட்டின் மீது குற்றம் சாட்டி அவரைப் பதவியிலிருந்து விலக்கவில்லை என்ற ஒரு காரணத்திற்காகவே, டெனட் புஷ்ஷிடம் மிகுந்த விசுவாசத்துடன் இருந்ததாக மட்டும் கூறுகிறது. இருப்பினும், இப்புத்தகம், சென்ற சில வருடங்களின் அமெரிக்க வரலாற்றை இந்நாட்டு உளவுத்துறை எப்படிப் பார்க்கிறது என்பதற்கான ஆவணமாகக் கருதப்படும் என்று தோன்றுகிறது.

2. செப்டம்பர் பதினொன்றிற்கு முன்பு புஷ் அரசாங்கம் எத்தனை மெத்தனமாக இருந்தது என்பதற்கு ஒரு நிகழ்ச்சி உதாரணம் காட்டப்படுகிறது: ஜூலை, ஆகஸ்ட் மாதங்களில் ஏதோ நடக்கப் போகிறது, அல் கைதா ஒரு பெரு முயற்சியில் ஈடுபடுவதாக உளவுத்துறை கண்டறிந்ததாகவும், அதை புஷ்ஷிடம் சென்று விவரித்த போது (“Bin Ladin Determined to Strike in US” என்ற மெமோ), அதைக்கேட்ட புஷ் “சரி, உன் வேலை முடிந்தது, ஏதாவது நடந்தால் உன்னை இனி யாரும் குற்றம் சொல்ல மாட்டார்கள்" (”All right, you have covered your ass, now“) என்று சொன்னதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.

3. புத்தகத்தின் தலைப்பு, 2001-ஆம் வருடம் நவம்பர் மாதம் வெள்ளை மாளிகையில் நடந்த ஒரு சந்திப்பைப் பற்றியது. அந்த சமயத்தில், அமெரிக்க உளவுத்துறை பாகிஸ்தானில் இரண்டு அணு ஆயுத விஞ்ஞானிகள் பின் லேடனைச் சந்தித்ததாகவும், அவர்களிடம் பின் லேடன் அணுஆயுதம் தயாரிப்பது குறித்துத் தெரிந்து கொண்டதாகவும் கண்டறிந்தனர். அதைத் தொடர்ந்து ஜார்ஜ் டெனட் புஷ் உள்வட்டத்துடன் நடத்திய சந்திப்பில், சேனியின் கவனமெல்லாம் ஒரு விஷயத்தின் மீதே இருந்தது - அதிக இழப்புகளை உருவாக்கக்கூடிய ஒரு தாக்குதல் நடப்பதற்கான சாத்தியங்கள் மிகக்குறைவாகவே இருந்தாலும், அப்படி ஒரு தாக்குதலைப் பற்றி அமெரிக்கா எப்படித் திட்டமிட வேண்டும் என்பது தான் அது. அந்த சந்திப்பில் முடிவான விஷயம் - ”பாகிஸ்தானிய விஞ்ஞானிகள் பின்லேடனிடம் அணுஆயுத ரகசியங்களைத் தந்தனர் என்பதன் சாத்தியக்கூறு ஒரு சதவிகிதமாகவே இருந்தாலும், அது கண்டிப்பாக நடந்த ஒரு விஷயமாகவே அமெரிக்கா பாவிக்க வேண்டும்". அதாவது, போர், படையெடுப்பு, தாக்குதல் இவற்றிற்கெல்லாம் ஆதாரங்கள் தேவையில்லை, சாத்தியங்களே போதும், அதுவும் ஒரு சதவிகித சாத்தியமே போதும்! இரண்டு வருடங்கள் கழித்து ஈராக் விஷயத்தில் அவர்கள் எடுத்த முடிவுகளுக்கெல்லாம் முன்னோடியாக இந்த சிந்தனை இருந்திருக்கிறது என்பது இப்பொழுது புரிகிறது.

4. மார்ச் 2002-ஆம் ஆண்டு பாகிஸ்தானில் அபு சுபைதா என்ற “தீவிரவாதியை" அமெரிக்கா கைது செய்தது. அமெரிக்கா அறிந்த வரை அவர் ஒரு மிக உயர்நிலை அல் கைதா தீவிரவாதி, பின்லேடனின் (எத்தனையோ) வலக்கரங்களில் ஒருவர். ஆனால், கைது செய்த பிறகு அப்படி எதுவும் இல்லை என்று மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தது - காரணம், அபு சுபைதா ஒரு மனநிலை சரியில்லாதவர். சில சமயம் பின் லேடனின் சகாக்களின் குடும்பங்களுக்காக கார் ஓட்டியவர், அவ்வளவுதான். இருப்பினும் ஒரு பெரும் வெற்றியாக இது அறிவிக்கப்பட்டு, புஷ் உரை ஒன்றில் கொடுமையான தீவிரவாதியாக சித்தரிக்கப்பட்டார். பின்னர், டெனட்டை சந்தித்த புஷ், ‘என்ன, இவன் ஒரு முக்கியமான புள்ளி தானே, என் மானம் போகுமாறு ஆகி விடாதே?’ என்று கேட்டிருக்கிறார். டெனட் அதை ஆமோதித்த பிறகு, புஷ் சுபைதாவிடமிருந்து எப்படி ‘உண்மையை' வரவழைப்பது என்பதைப் பற்றி ஆலோசித்திருக்கிறார் - ‘இந்த சித்திரவதையெல்லாம் உண்மையிலேயே வேலை செய்யுமா?’ என்றும் கேட்டிருக்கிறார். இது நடந்த பிறகு சுபைதாவின் சிறைக்காவலர்கள் தன்னால் இயன்ற வரை ‘முயன்றிருக்கிறார்கள்'. மூழ்குவது போலச் செய்தல், கொலை மிரட்டல், மருந்துகளை நிறுத்துதல், அதீத வெளிச்சம், தூக்கமின்மை என்று பல நாட்களுக்குப் பின்னர், சுபைதா வாய்க்கு வந்தபடி இல்லாததையெல்லாம் கூற, அதைக் கேட்டு அமெரிக்காவில் Statue of liberty, Brooklyn bridge என்று தீவிரவாதத்துக்கு பயந்து அல்லாடியிருக்கிறார்கள்.

இவை உதாரணங்கள் மட்டும் தாம், புத்தகத்தில் மேலும் சங்கதிகள் இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.
தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 18

2006-06-18T10:41:00.000-04:00

உலகளாவிய வெம்மையேற்றம் குறித்த அல் கோரின் ஆவணப்படமான ‘அசௌகரியமான உண்மை' பரவலான கவனம் பெற்றிருக்கிறது. திரையரங்குகளில் எதிர்பார்த்ததை விட நன்றாக ஓடிக்கொண்டும் இருக்கிறது. இந்நிலையில், இவ்விஷயத்தில் பல விஞ்ஞானிகள் மாற்றுக் கருத்துக்களை முன்வைக்கத் துவங்கியிருக்கின்றனர். இவர்களில் பலர் அரசியல் மற்றும் வணிக உள்நோக்கங்கள் கொண்ட நிறுவனங்களின் சார்பில் பேசுபவர்கள் என்பதால் அவர்களது கருத்துக்களை உதாசீனம் செய்வது சுலபமாகவும் அவசியமாகவும் இருந்தது. ஆனால், சென்ற வாரம் Slashdot-இல் வெளியான ஒரு குறிப்பில் அத்தகைய எந்த ஒரு உள்நோக்கமுமற்ற ஒரு அமைப்பு எழுப்பும் சந்தேகங்கள் வெளியாகியிருக்கின்றன. இவர்கள், அல் கோர் திரைப்படத்திலும், அதற்கு வெளியிலும் சொல்வது போல், வெம்மையேற்றம் குறித்த விஷயத்தில் அறிவியல் உலகத்தில் ஒரு ஏகோபித்த கருத்து இருப்பது உண்மையில்லை என்கின்றனர். குறிப்பாக, அல் கோர் முன் நிறுத்தும் விஞ்ஞானிகள் எவரும் சீதோஷ்ணவியலாளர்கள் (Climatologist) இல்லை என்றும், அந்த விஞ்ஞானிகள் உபயோகப்படுத்தும் கணினி மாதிரிகள் (Models) நம்பகத்தன்மை இல்லாதவை என்றும் கூறுகின்றனர்.

கட்டுரையிலிருந்து:

Carter is one of hundreds of highly qualified non-governmental, non-industry, non-lobby group climate experts who contest the hypothesis that human emissions of carbon dioxide (CO2) are causing significant global climate change. "Climate experts" is the operative term here. Why? Because what Gore's "majority of scientists" think is immaterial when only a very small fraction of them actually work in the climate field.
Even among that fraction, many focus their studies on the impacts of climate change; biologists, for example, who study everything from insects to polar bears to poison ivy. "While many are highly skilled researchers, they generally do not have special knowledge about the causes of global climate change," explains former University of Winnipeg climatology professor Dr. Tim Ball. "They usually can tell us only about the effects of changes in the local environment where they conduct their studies."

சந்தேகமற நிறுவப்பட்ட உண்மை என்று சொல்லப்படும் விஷயத்தில் இத்தனைக் குழப்பமிருப்பது சுவாரசியமாகவும் சங்கடமாகவும் இருக்கிறது. ‘அசௌகரியமான உண்மை’ என்று கோர் குறிப்பிட்டது எதை?

இன்றைய அளவில், Slashdot விவாதத்தில் (வெம்மையேற்றம் என்பது உண்மையில்லை என்றாகி விட்டால், அதற்காக செலவு செய்யப்படும் பணமெல்லாம் விரயமாகும் என்ற வாதத்தை மறுத்து)ஒருவர் குறிப்பிட்டதை மட்டுமே வழிமொழிய முடிகிறது:

The notion that there's no gain from reducing carbon emissions - even in the unlikely event that there turns out to be no effect on long-term global temperatures - is patently absurd. Offhand I can name benefits: improved air quality with attendant lower of non-carbon aerosols like mercury and uranium (which would lead to lower incidence of many diseases), less acidification of lakes and other bodies of water, reduction of ecosystem damage in bodies of water like the Gulf of Mexico (large stretches of which are now hypoxic to anoxic), an extraordinary leap in energy efficiency as a generation of industrial machines are upgraded to modern versions, and finally a reduction in global economic instability as energy sources are made more distributed.

நிற்க.

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

சீரழிக்கும் சிறைகள்: புஷ் அரசாங்கத்தின் அதிகார துஷ்பிரயோகங்களை எழுதி முடிக்க ஒரு பட்டியல் போதாது; வகை வகையாக பல பட்டியல்கள் வேண்டும். அறிவியல், கல்வி, வெளியுறவுத்துறை, ராணுவத்துறை, உளவுத்துறை, மக்கள் உரிமைகள் என்று பல பட்டியல்களை இவற்றால் நிரப்ப முடியும். இவற்றுள் மிக மோசமான ஒன்று போர்க்கைதிகள் விஷயத்தில் இவர்கள் நிறுவியுள்ள புதிய அணுகுமுறைகள். ரகசியச் சிறைகள், விசாரணையற்ற சிறைத்தண்டனைகள், சித்திரவதைக்கு ‘நூதனமான’ புதிய விளக்கங்கள், குற்றவாளிகளை பிற நாடுகளுக்கு ‘ஏற்றுமதி' செய்தல் என பல துஷ்ட நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

இவை குறித்து வாஷிங்டன் போஸ்ட் ஒரு தலையங்கத் தொடர் எழுதத் தீர்மானித்திருக்கிறது. அத்தொடரின் முதல் தலையங்கம் இன்று வெளியாகியிருக்கிறது. இந்த அரசாங்கத்தின் பல கேள்விக்குரிய நடவடிக்கைகளைப் பட்டியலிட்டுத் துவங்கியிருக்கிறார்கள்.

கட்டுரையிலிருந்து:

NEARLY FIVE years into a war between the United States and Islamic extremists, U.S. policies and practices for arresting, holding, interrogating and trying enemy militants are in a state of disarray unprecedented in modern American history. They shame the nation and violate its fundamental values.
...
Guantanamo Bay has become a toxic symbol around the world of U.S. human rights violations, a status magnified by recent suicides. No detainees have been transferred there in 21 months, and President Bush has said he would like to close the facility. But the Pentagon is spending millions to build a state-of-the-art penitentiary at the base.
ஈரான் நாட்டின் முன்னாள் பெருமையும் இந்நாள் சிறுமையும்: சில மாதங்களுக்கு முன்பு, எனது அலுவலகத்தில் புதிதாக சந்திக்க நேர்ந்த ஒருவரிடம் பேச்சுவாக்கில் அவர் எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர் என்று கேட்டேன். அவர் ‘ஈரான்' என்று சொல்லி விட்டு, உடனேயே ‘but I am a Zoroastrian’ என்றார். ‘இது ஏதோ எட்டாம் வகுப்பு வரலாற்றுப் பாடத்தில் படித்த சங்கதி போல் இருக்கிறதே' என்று நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், அவர் சுருக்கமாக ஈரான் எப்படி ஜொராஸ்டிரியர்கள் நிறைந்த நாடாக இருந்தது, இஸ்லாம் வந்த பின்பும் கூட எவ்வாறு அம்மதம் தழைத்துக் கொண்டிருந்தது என்பதையும், பின்பு எவ்வாறு இஸ்லாமியப் புரட்சிக்குப் பிறகு நாட்டின் மாறிவிட்ட மதச்சூழலில் ஜொராஸ்டிரியர்கள் புலம்பெயரத் துவங்கினர் என்பதையும் விளக்கினார்.

இன்றைய போஸ்டில், ஈரானில் குறைந்து வரும் இந்தப் பன்முகத்தன்மை குறித்து ஒரு கட்டுரை வெளியாகியிருக்கிறது. ஜொராஸ்டிரியர்கள் மட்டுமில்லாமல் கிறித்துவர்கள், யூதர்கள் (!!) ஆகியோரும் இன்று ஈரானில் இருப்பதாகவும், இருப்பினும் இவர்களது எண்ணிக்கைகள் மிகவும் குறைந்து வருவதாகவும் சொல்கிறது. ஜொராஸ்டிரியர்கள் குறித்த குறிப்புகள் சுவாரசியமாக உள்ளன.

In Yazd, a pleasant, desert city in the dead center of Iran, Zoroastrians enjoy a vivid reputation for honesty. Prices in a shop owned by a Zoroastrian are regarded as the benchmark that competing shops are compared against. Children are told that when arriving in a strange town near dark, seek out a Zoroastrian home to spend the night in.
"I'm sorry to say it and it might sound offensive, but these Zoroastrians are better Muslims than we are," said Mohammad Pardehbaff, a Yazd driver.
...
Yet Zoroastrians are leaving Iran as well; perhaps 10,000 remain. In Taft, 10 miles south of Yazd, only the elderly linger in the mud-walled warren of houses identifiable as Zoroastrian by the tiny oil lamps burning in glass cases fitted into walls. "It's like we have leprosy, the way they've evacuated!" said Ardeshir Rostami, 83.
அலுவல் ஹைக்கூ: நிலா, பட்டாம்பூச்சி, இலையுதிர்காலம், கண்ணீர், குளம் இவையெல்லாம் குறித்த அசாதாரணமான அவதானங்களைச் சுருக்கி மடக்கி ஹைக்கூ ஆக்கி விடலாம். ஆனால், அலுவலகம், பழுப்புச் சுவர்கள், பழைய diet pepsi பாட்டில்கள், ஊசிப்போன maintenance manual-கள் இவற்றைப் பற்றி கவிதை செய்ய முடியுமா? முடியும் என்கிறார் ‘Office Haiku’ என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஜேம்ஸ் ருகாஸ்கஸ்.

Concept சுவையாக இருக்கிறது; கவிதைகள் சுமாராக இருக்கின்றன:

If you'd read my note
You would know the answers to
These stupid questions.

Windowless office.
Some days it would be
Nice to see the rain.

Great literature it ain't. But it's not bad as poetry for Dilbert-san.
ஐரோப்பா காணும் அமெரிக்கா: இன்றைய, 9/11/2001-க்குப் பிறகான அமெரிக்காவை ஐரோப்பியர்கள் எப்படிப் பார்க்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றி ‘Uberpower’ என்று ஜோசஃப் ஜாஃப்பி என்பவர் எழுதி ஒரு புத்தகம் வெளியாகியிருக்கிறது. அட்லாண்டிக் பெருங்குளத்தின் இருகரைகளையும் நன்கறிந்த நூலாசிரியர் பெரும்பாலும் அமெரிக்காவிற்குச் சாதகமாகவே பேசுகிறார் என்று இப்புத்தகத்தின் நூல் விமரிசனம் கூறுகிறது.

புத்தக விமரிசனத்திலிருந்து:

At one point, drawing on his own experiences, Joffe reduces European debates about the United States to a single composite conversation: a long, hilarious exchange between a pro-American X and an anti-American Y. An excerpt:
"Y: Just look at [American] TV.
"X: And we [Europeans] don't have reality TV, soaps, and afternoon talk shows that deal with sexual perversions?
"Y: These are all American imports, which they are inflicting on us.
"X: Who Wants To Be a Millionaire is a British and Big Brother a Dutch invention.
"Y: (escaping into circularity): This just goes to show how much American vulgarity has seeped into European sensibilities.
"X: What about the inundation of European TV with hard-core porn movies and telephone-sex ads, which are strictly homemade.
"Y: (shifting ground again): Americans are too Puritan to confront sex honestly."

தமிழ்ப்பதிவுகள்

ஒரு மின்னஞ்சல் உரையாடல்

2006-06-13T20:17:00.000-04:00

சென்ற வாரயிறுதியில், ஒரு கலை நிகழ்ச்சியில் நண்பர் சங்கரபாண்டியைச் சந்தித்தேன். வலைப்பதிவுகள் - குறிப்பாக இடஒதுக்கீடு குறித்த பதிவுகள் குறித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்த போது, பத்ரியின் ஒரு பதிவில் தாம் எழுதிய ஒரு நீண்ட பின்னூட்டத்தைப் படித்தேனா என்று கேட்டார். நான் இல்லை என்றவுடன், வீட்டுக்குச் சென்று சுட்டி அனுப்புவதாகச் சொன்னார்.

சொன்னபடியே அவர் மின்னஞ்சலில் அனுப்பிய சுட்டியைத் தொடர்ந்து எங்களுக்குள் ஒரு சிறு (இடஒதுக்கீட்டிற்கு நேரடி தொடர்பில்லாத) விவாதம் நிகழ்ந்தது. வார்த்தை ரீதியாக அவ்விவாதம் ஒரு முடிவுக்கு வந்தது போல் தோன்றினாலும், அடிப்படையானதொரு கருத்தொற்றுமை உருவாகியதா என்பது குறித்து எங்கள் இருவருக்குமே ஐயப்பாடு உள்ளது, எனினும், விவாதத்தின் சுவாரசியம் கருதி, அவர் அனுமதியோடு, அதைப் பதிகிறேன்.

முதலில், பத்ரியின் பதிவு, மற்றும் சங்கரபாண்டியின் பின்னூட்டம்.

1. சங்கரபாண்டியின் பின்னூட்டத்தின் கடைசிப் பத்தி:

இந்த மூன்றையும் இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராகச் செயலாற்றும் கும்பல் ஏற்றுக் கொள்ளப் போவதில்லை. அதுவரை நானும் சமூகநீதித் தீவிரவாதியாகவே இருக்க விரும்புகிறேன். எந்தப் பிரச்னையிலும் இரண்டு தீவிரவாதங்கள் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தால், நடுனிலையாக எதுவும் செய்ய முடியாவிட்டடல் தொடக்கத்தில் இருந்தே பாதிக்கப் பட்டவர்களின் தீவிரவாதத்தை ஆதரிப்பதே மேல் என்னுடைய கொள்கை.

2. பின்னூட்டத்தின் சுட்டியைத் தாங்கி வந்த மின்னஞ்சலுக்கு எனது பதில்:

Sankar,

Thanks for the link. I agree overwhelmingly with your ideas, and I especially agree with the three action items you have put forth - great ideas.

However, I completely disagree with your philosophical position presented in the last paragraph. It is a false choice to say that there are only two ideological extremes to choose from. I, for one, refuse to be arm-twisted or have my philosophical hand forced by the extreme positionings of those whose voices happen to be the loudest in a debate.

thanks,

Srikanth

3. சங்கரபாண்டியின் பதில்:

>However, I completely disagree with your philosophical position presented in >the last paragraph.

I exactly knew this when I was sending it to you :-)

I dont know whether I can quickly communicate why I think so. Let me try otherwise we will argue next time when we meet :-)

What I wrote is a blanket statement - it does not apply for all the cases of two-opposite-extremist-ideologies, but it applies wherever there are people who have felt/still-bearing the brunt of physical violence. two examples are eezham issue and caste issue. Of course, there is middle ground and I too like it as a solution. But the people who talk about this middle ground is not only minority but is completely incapable of action. How long we can wait for them to become majority or do-instead-of-talk when the people have been still suffering. It is easy to suggest peace and have a prolonged discussion on peace for decades but if I were in the original victim's place, I would know only my pain. When I dont see even a small change in the minds of the original perpetrators of violence, I will have to stand by the original victim. This is what I say in my statement.

If you ask for an instance where I would not like to go by the extreme stand - language issue. Even though this causes disadvantages for some and advantages for others, it is not a serious problem - people are not subjected to mental or physical violence.

4. என் பதில்:

Actually you make good points, and I see where you are coming from. I still don't agree with your conclusion if only because accepting it would means accepting unpalatable compromises. However, I have over the years grown to be slightly nuanced in my position in this manner - whereas *I* will not change my position in these situations (and embrace an extreme), if an *affected person* does so, I will understand their acceptance. This "understanding" (as patronizing as it sounds even though I don't mean it in that way) is different from either accepting it as right or advocating it as good.

To put it simplistically, if an eelam tamil or a caste-oppressed individual resorts to violence as a retort to their oppression, I will not criticize/condemn them for it. But if another person (not one among them) suggests that that is what they *should* be doing, I will criticize that person. In my mind, it is the moral/civic duty of the people that are not affected by a situation to see the bigger/long-term picture and not be as emotionally driven as those who are affected.

thanks,

Srikanth

5. சங்கரபாண்டியின் பதில்:

I agree with you if you include the converse also:

"But if another person (not one among them) suggests that they *should not* be doing what they are doing and that they should stop it at any cost, I will criticize that person."

6. என் பதில்:

I agree.

In the back of my mind, however, I get the feeling that there is a more fundamental philosophical difference that we are not being explicit about (both of us), but I am not able to place a finger on it. I guess it will come out on its own at some point. :-)

thanks for the dialogue,

Srikanth

7. சங்கரபாண்டியின் பதில்:

You are absolutely right. However, honestly I feel that we both have moved from our positions compared to 10 years back and we are still moving. But the problem is that we have much less time to discuss what we agree.

When I look at the big division in the blog-world and seeing its ugliness, I feel that there is no reason to feel so personally hurting each other. We can express our stand even if it is diametrically opposite and still be friends. That way, we will be able to understand the reason for our stands. That would be the first step to come to a middle ground.

8. என் பதில்:

Amen to that.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 17

2006-06-11T09:48:00.000-04:00

சென்ற வாரத்து பஞ்சாங்கத்தை எடுத்து கிரக சஞ்சாரங்களை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். ஏனெனில், அல் சர்காவியின் மரணத்தை ஒட்டி அமெரிக்க அதிபர் புஷ் ஈராக் குறித்து சொன்ன இரு கருத்துக்களுடன் இங்குள்ள நியூயார்க் டைம்ஸ் பத்திரிக்கை, இங்கிலாந்தின் கார்டியன், இந்தியாவின் ஹிந்து ஆகியவற்றின் ஆசிரியர்கள் நேர்க்கோட்டில் நின்று உடன்பட்ட அதிசயம் நிகழ்ந்தது. முதல் கருத்து தீவிரவாதித் தலைவன் சர்காவியின் மரணம் ஈராக்கிற்கு நன்மை பயக்கக்கூடியது என்பது. இரண்டாவது, ஈராக்கின் உள்நாட்டுப் போர் முடிவுக்கு வந்து விட்டதாக நினைக்கக் கூடாது என்பது. எதிர்பார்க்கக்கூடிய விதத்தில், புஷ் முந்தைய கருத்தை வலியுறுத்தினார், பத்திரிக்கைகள் பிந்தையதை வலியுறுத்தினர் என்றாலும், இந்த அளவுக்கு ஒத்துப் போனதே எனக்குக் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. மூன்று தலையங்கங்களின் தலைப்புகள் கூட சொல்லி வைத்தாற்போல ஒரே மாதிரி இருந்தன - Death of a Terrorist (NYTimes), Death of a Fanatic (Guardian), Death of a warlord (Hindu). சர்காவியின் மரணத்தை ஒட்டி அவனை ஒரு விடுதலை வீரனாகவோ, ஏகாதிபத்தியத்தின் எதிரியாகவோ நிலைநாட்ட நான் படித்த வரை எந்த ஒரு கருத்துப் பத்தியும் முனையவில்லை. போரின் பனிப்போர்வைக்குப் பின்னிருந்து வரும் எந்த செய்தி உண்மை, எது பொய் என்று தெரியாத சூழலிலும், சர்காவி ஒரு தீய சக்தி என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஈராக்கிற்குக் குந்தகம் செய்யும் வகையில், சுன்னி இனத்து சிறுபான்மையினரின் காவலன் என்ற ரூபத்தில் கலவரங்களைத் தூண்டி விட்டு வந்தவனின் மரணம், அந்நாட்டு மக்களுக்கு சற்றேனும் நிம்மதி அளிக்கும் என்று நினைக்க விரும்புகிறேன்.

நான் முன்னமே ஒரு முறை சொன்னது போல், இந்தப் போர் அமெரிக்காவினால் மோசடியான காரணங்களுக்காகவே துவங்கப்பட்டது என்ற போதும், *இன்றைய நிலையில்* ஈராக்கில் அமைதியைக் கொண்டு வர அமெரிக்கப் படை அங்கு தேவைப்படுகிறது என்ற உண்மையை இந்த நிகழ்வு மீண்டும் சுட்டிக் காட்டுகிறது. உண்மையில், அமெரிக்கப்படைகள் திரும்பக்கூடாது என்பதைத்தான் ஈராக்கும், உலக நாடுகளும் வலியுறுத்த வேண்டும். You broke it, you fix it என்ற ரீதியில் தான் பொறுப்பு சுமத்தப் படவேண்டும். இன்றைய நிலையில் ஈராக்கில் இருப்பதனால், அமெரிக்காவிற்கு பெரும் பொருள், படை மற்றும் (உள்ளூரில்) அரசியல் சேதம் என்பதுதான் நிஜம். ஒரு பொறுப்பற்ற விதத்தில் போரைத் துவங்கி நடத்தியதற்கு அவர்கள் செலுத்தும் ஊதியமாகவே இதை உலகம் பார்க்க வேண்டும்.

நிற்க.

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

ஹடிதா: மறுபக்கம்?: ஹடிதா படுகொலைகளின் போது ‘உண்மையில்' என்ன நடந்தது என்பதை அந்நிகழ்வில் பங்கேற்ற ஒரு படைவீரர் தனது தரப்பு வாதமாகக் கூறுகிறார். கொலைக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரிடமிருந்து பல நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு வழக்கறிஞர் மூலமாக வந்துள்ள கவனமாக செதுக்கப்பட்ட வரிகள் என்ற போதிலும் இப்படியும் நடந்திருக்கலாமோ என்று யோசிக்க வைக்கும் வகையில் உள்ளது. இந்த நிகழ்வு குறித்த செய்திகளைத் தொடர்ந்து வருபவர்கள் கண்டிப்பாகப் படிக்க வேண்டிய செய்தி.

கட்டுரையிலிருந்து:

Staff Sgt. Frank D. Wuterich, 26, told his attorney that several civilians were killed Nov. 19 when his squad went after insurgents who were firing at them from inside a house. The Marine said there was no vengeful massacre, but he described a house-to-house hunt that went tragically awry in the middle of a chaotic battlefield.
...
Puckett said that while Wuterich was evaluating the scene, Marines noticed a white, unmarked car full of "military-aged men" lingering near the bomb site. When Marines ordered the men to stop, they ran; Puckett said it was standard procedure at the time for the Marines to shoot suspicious people fleeing a bombing, and the Marines opened fire, killing four or five men.
குவாண்டனமோ தற்கொலைகள்: அல் சர்காவி மரணம், ஈராக்கில் புதிய அமைச்சர்கள் நியமனம், ஈரானிடமிருந்து இணக்கமான சமிக்ஞைகள் என்று புஷ் அரசாங்கத்திற்குச் சுமுகமாகப் போய்க் கொண்டிருந்த சென்ற வாரத்தின் முடிவில் குவாண்டனமோ தற்கொலைகள் குறித்த செய்தி வந்து படுத்தியது. இதனால் எரிச்சலுற்ற அதிகாரிகள், இவர்கள் தற்கொலை செய்வது கூட அமெரிக்காவிற்கு எதிரான போரின் ஒரு அங்கமே என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். என்ன தைரியம், எங்களுக்குத் தெரியாமல் நைசாக தற்கொலை செய்து கொண்டு சொர்க்கப் பதவி அடைந்து விட்டார்கள் இவர்கள் என்று கோபமடைந்திருக்கிறார்கள்.

Military officials were not releasing the names of the detainees yesterday, but said two were Saudi Arabian nationals and one was a Yemeni national. Harris described them as having close ties to terrorist organizations in the Middle East and said their suicides were "not an act of desperation, but an act of asymmetric warfare against us."
...
"This is a determined, intelligent, committed element," Craddock said. "They continue to do everything they can . . . to become martyrs."
வலைப்பதிவர்களின் அரசியல் தாக்கம்: அமெரிக்காவில் வலைப்பதிவர்களின் அரசியல் செல்வாக்கு ஓங்கி வருகிறது. சமீபத்தில் நடந்த ஒரு வலைப்பதிவாளர்கள் சந்திப்பு பெருத்த அரசியல் கவனம் பெற்றிருக்கிறது. பல அரசியல் தலைவர்கள் - செனட்டர்கள், கவர்னர்கள் உட்பட - இதில் கலந்து கொண்டு தமது தரப்பு செய்திகள் மக்களைச் சென்றடையக் கோரி இருக்கின்றனர்.

அரசியல் வட்டங்கள், தலைவர்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி இருந்ததால், இருப்பதனால், வலைப்பதிவாளர்களுக்கு வாசகர்களிடையே கிடைத்திருக்கும் நம்பகத்தன்மையை இது போன்ற நெருக்கங்கள் எப்படி பாதிக்கப் போகின்றன என்பது கவனிக்கப்படவேண்டிய விஷயம்.

கட்டுரையிலிருந்து:

Moulitsas, founder of the Daily Kos, is one of the most influential progressive bloggers in America today and a symbol of an expanding Internet-based movement that has led the attacks on President Bush while challenging the Democratic establishment.
Moulitsas's message is clear and uncompromising. "The media elite has failed us," he says. "The political elite has failed us. Both parties. Republicans failed us because they can't govern. Democrats failed us because they can't get elected."
Many Democrats see this emerging community as a source of innovation, energy and ideas that will change the way politics and journalism are practiced, and one that will provide a new army of activists for a party badly in need of help.
கதீட்ரல் குடை: நூதனமான, கலைநுட்பமுள்ள பொருட்கள் சிலவற்றை போஸ்ட் ஞாயிறன்று ஒரு தனிப்பத்தியில் பரிந்துரைக்கும். இன்றைய வரிசையில் அப்படிப்பட்ட ஒரு பொருள் கவனத்தைக் கவர்ந்தது. வாஷிங்டனின் புகழ் பெற்ற நேஷனல் கதீட்ரலின் ஜன்னல் அலங்கரத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் ஒரு சாளரக்குடை ஒன்று உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். முப்பத்தி இரண்டு டாலர்கள் மதிப்புள்ள இக்குடை அடுத்த முறை அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியா செல்பவர்களின் பரிசுப்பட்டியலுக்கு உகந்தது என்று நினைக்கிறேன்.
பரிந்துரையிலிருந்து:

Brighten your rainy day with this 10-panel umbrella that lets light shine through to stunning effect. The stained-glass design is a reproduction of the cathedral's 25-foot-wide Creation Rose window, which was designed with more than 10,500 pieces of handblown glass.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

Music to my ears, but...

2006-06-07T21:31:00.000-04:00

சென்ற வார இறுதியில் வெளியான 'Parade' சஞ்சிகையின் கேள்வி-பதில் பகுதியில் கீழ்க்காணும் தகவலைப் படித்துத் தெரிந்து கொண்டேன். இதற்கு முன்னமே இந்த விஷயம் தெரிந்திருந்தால், என் வாழ்வில் இடர்ப்பட்ட பலரது செவிப்புலன்கள் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கலாம்.

Q: Why do most people hate the sound of their voice when they hear it on a recording device?
—Victoria W., Wellington, Fla.

A: We hear our own voices primarily through bone conduction, but others hear them only through air conduction. So our voices sound lower in pitch and more resonant to us. In short: We hear our voices through a flattering filter.

பாத்ரூமின் சுவர்களுக்கு நடுவே, கண் மூடி, மனமுருகி, 'பிப..ரே ரா..ம..ரஸம்ம்ம்...' என்று பாடும் போது பாலமுரளிகிருஷ்ணாவே பிரஸன்னாமாவது போல் தோன்றுவது ஏன் என்று இப்பொழுது புரிகிறது...

Link

தமிழ்ப்பதிவுகள்

இட ஒதுக்கீடு: என் இரண்டணா

2006-06-04T14:32:00.000-04:00

இட ஒதுக்கீடு குறித்து வலைப்பதிவுகளில் மக்கள் ஏராள தாராளமாக எழுதி முடித்து விட்டதால், ஆட்டத்திற்கு மிகவும் லேட்டாக வருவது போல் ஒரு பக்கம் தோன்றுகிறது. ஆனால், இன்னொரு பக்கம், சுமார் பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த விவாதங்களின் படிமங்கள் துளியும் மாறாமல், அதே வார்த்தைகள் கொண்டு இன்றளவும் விவாதங்கள் நடப்பதைப் பார்க்கும் போது அவ்வளவொன்றும் தாமதமாகி விடவில்லை என்றும் தோன்றுகிறது.

மேலும், இந்த விஷயத்தில் எல்லாரும் ஆயாசமுற்றிருக்கும் இவ்வேளையில், என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லி விட்டுத் தப்பி விடலாம் என்ற மனக்கணக்கும் உண்டு :-)

For what it’s worth:

1. ‘சாதி அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீட்டை ஆதரிக்கிறாயா, இல்லையா?’ என்ற கேள்வியை நான் நிராகரிக்கிறேன். அது ஒரு false choice. சாதியைப் பெருமளவில் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு, ஆனால் அதை மட்டுமே கணக்கில் கொள்ளாத எஸ்.பி.உதயகுமாரின் முறையை முழுமையாக ஆதரிக்கிறேன். என் பார்வையில், இடஒதுக்கீடு என்பது ‘reparation’னோ, ‘restitution’னோ அல்ல. மாறாக, இன்றைய சமுதாயத்தை ஒரு சமச்சீரான ஒன்றாக மாற்ற அரசாங்கம் மேற்கொள்ள வேண்டிய உபாயங்களுள் (முக்கியமான) ஒன்று. அம்முயற்சியை வெறும் சாதி அடிப்படையில் மட்டும் நிகழ்த்தினால், அது வெற்று அரசியலே அன்றி வேறில்லை.

2. இடஒதுக்கீட்டால் தரம் தாழும், நாட்டின் வளர்ச்சி குறையும் என்பதெல்லாம் புல்ஷிட்.

3. தகுதி என்ற வார்த்தை வெற்றிகரமாக கெட்ட வார்த்தை ஆக்கப்பட்டு விட்டது. இடஒதுக்கீட்டினை முழுமையாக எதிர்ப்பவர்கள் அவ்வார்த்தையைக் கையாண்ட விதமே இதற்கு முக்கியக் காரணமென்றாலும், அவ்வார்த்தைக்கு இந்த அவப்பழி தேவையில்லை. இடஒதுக்கீடு அமலிலிருக்கும் சூழலிலும், தேவைக்கதிகமான தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்கள் விண்ணப்பித்திருக்கும் நிலையில், தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்கள், தகுதி அடிப்படையில்தான் தேர்ந்தெடுக்கப் படுவார்கள். வேறு வழியில்லை. ‘தகுதி' என்ற வார்த்தைக்கு பதில் ‘உழைப்பு' என்ற வார்த்தையை மாற்றிப் பயன்படுத்தினால் என்ன? ‘நான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுப் படித்து பரிட்சை எழுதினேன், எனக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை' என்று சொல்லும் மாணவனிடம் வெளிப்படுவது தனது தகுதி அவமதிக்கப்பட்டது குறித்த கோபமில்லை, தனது உழைப்பு விரயமானதே என்ற விரக்தி தான்.

4. சாதியை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்ட இடஒதுக்கீட்டினை ஆதரிப்பவர்கள் ‘creamy layer’ விவாதத்தின் போது மட்டும் ஏன் பின் வாங்குகிறார்கள், அல்லது தடுமாறுகிறார்கள்?

உதாரணம் - 1: பத்ரியின் பதிவிலிருந்து:
பிற்படுத்தப்பட்டோருள் Creamy layer என்று முடிவுசெய்து அவர்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு இருக்கக்கூடாது எனலாமா?

பதில்: சமூகத்தின் நலனுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட சலுகையை தமக்குள்ளாக எவ்வாறு பிரித்துக்கொள்வது என்று பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களே முடிவு செய்ய வேண்டும். முற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினர் இதனை வேண்டுவதை பிற்படுத்தப்பட்டோர் தவறாக எடுத்துக்கொள்ள நேரிடலாம்.

உதாரணம் -2: ஞாநியின் கட்டுரையிலிருந்து:
சாதி அடிப்படையிலான இட ஒதுக்கீட்டு முறையில் சின்னச் சின்ன பிரச்னைகள் உண்டுதான். பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியிலும், தாழ்த்தப்பட்ட சாதியிலும் முதல் தலைமுறையாகக் குடும்பத்தில் படிக்க வருபவருக்கும், அந்தந்த சாதிக்குள் இருக்கும் ஏழைக்கும் முன்னுரிமை தேவைப்படுகிறது. ஆனால், இந்தப் பிரச்னைகள் சாதி அடிப்படையை நீக்குவதால் தீரக்கூடியவை அல்ல. சாதி அடிப்படை ஒதுக்கீட்டைக் கொடுத்துவிட்டு, அதில் மேலும் என்ன சீர்திருத்தம் தேவை என்று யோசிப்பதே நியாயமானது.

உதாரணம்-3: பேராசிரியர் ராகுல் வர்மனின் கட்டுரையிலிருந்து:
Let’s put the creamy layer argument also in perspective now. Point is that such elite education which has so many barriers – expensive and time consuming coaching, expensive education, elite culture, etc. is under the present order going to be a preserve only of a select few. All we are saying is whether it is going to be the preserve of a few higher castes or some of the other castes can also find an entry. Even if it is backward IAS’s daughter, so be it, finally many others are also IAS’s wards, so how does it make a difference? As has been rightly said by the critiques, it’s a populist measure for the votes. etc. But so is every single policy of the govt. and so it will be in a ‘vote bank democracy’ – either for the votes directly, or for generating resources for the next election. When an Ambani or an Enron is granted abominable concessions, why don’t we come on streets and say, “it is for money for the next elections.”

ஆக, பத்ரி ஜகா வாங்குகிறார், ஞாநி ஒத்திப்போடுகிறார், பேராசிரியரோ சுத்தமாக குழப்பி அடிக்கிறார்.

எனக்கு இதில் குழப்பமில்லை. இன்று இந்தியாவில் மிகத்தரமான உயர்கல்வி பெறத்தேவை இவ்வளவு, அதற்கு ஒரு குடும்ப வருமானத்தின் தேவை இவ்வளவு என்று மிகவும் தாராளமான கணக்குகளை முன்வைத்து, இதை விட அதிகம் சம்பாதிக்கும் குடும்பங்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு தேவையில்லை என்று சொல்வதில் என்ன தயக்கம்? உதாரணமாக, இன்றைய அளவில் மாதம் ஒன்றுக்கு ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் சம்பாதிக்கும் குடும்பங்களுக்கு இடஒதுக்கீடு கிடையாது என்று சொல்வதில் யாருக்கு என்ன ஆட்சேபம் இருக்க முடியும்?

5. ஒட்டு மொத்த இடஒதுக்கீடு விஷயத்திலும் வடக்கிந்தியர்களின் கடுமையான பிற்போக்குவாதம் எரிச்சலளிக்கிறது. இங்கே (அமெரிக்காவில்) எனது அலுவலக நண்பரொருவர் (வடக்கிந்தியர்) எனக்கு மின்னஞ்சலில் ஒரு “ஜோக்“ அனுப்பினார். இந்தியாவில் இடஒதுக்கீட்டை கிண்டல் செய்யும் மோசமான துணுக்கு. நானும் அவரும் இட ஒதுக்கீடு குறித்துப் பேசியதே இல்லை. நான் கண்டிப்பாக இடஒதுக்கீட்டை எதிர்ப்பவனாகத் தான் இருப்பேன் என்ற அனுமானம் அவருக்கு ஏற்பட்டது எப்படி? இவ்விஷயத்தில் (இடஒதுக்கீட்டிற்கு எதிரான) ஒருமித்த கருத்து ஒன்று இருப்பதான பிரமை உண்டானது எதனால்?

6. அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் ‘affirmative action’ மற்றும் ‘diversity’ திட்டங்களால் பயனடையும் இந்தியர்கள் அநேகம். குறிப்பாக வாஷிங்டனில் அரசாங்க காண்டிராக்டுகளுள் இவ்வளவு சதவிகிதம் சிறுபான்மையினர் நடத்தும் நிறுவனங்களுக்குத் தரப்பட வேண்டும் என்று சட்டங்கள் உண்டு. அவற்றிற்காக க்யூவில் நிற்கும் இந்தியர்களிடம் போய் இடஒதுக்கீடு பற்றி கருத்துக் கேட்க வேண்டும்.

சண்டே போஸ்ட் - 16

2006-06-04T10:11:00.000-04:00

முதலில்...

தி ஹிந்து நாளிதழின் சனிக்கிழமை இதழில் முதல் பக்கச் செய்தியிலிருந்து:

“Rahul Mahajan, son of the murdered Bharatiya Janata Party leader Pramod Mahajan, was hospitalised in a critical condition on Friday after snorting cocaine. Pramod Mahajan's personal secretary Bibek Moitra, who also took cocaine, died.”

அதே நாளிதழின் ஞாயிற்றுக்கிழமை இதழின் முதல் பக்கச் செய்தியிலிருந்து:

“Rahul Mahajan was hospitalised in a critical condition and Pramod Mahajan's personal secretary Bibek Moitra died under mysterious circumstances early on Friday.”

வதந்தி செய்தியாகலாம், செய்தி வதந்தி ஆகலாமா?

நிற்க.

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

ஹீரோவா, வில்லனா?: வெனிசுவெலாவின் ஹூகோ சாவேஸ் குழப்புகிறார். ஒரு பக்கம் வெனிசுவெலாவில் சமூகச் சீரமைப்பு, எண்ணெய் வளத்தை தேசியமயமாக்கல் என்றெல்லாம் நல்ல விதமாகவும், இன்னொரு பக்கம் பத்திரிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்துதல், மற்ற லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளின் அரசியலில் தலையிடல் என்றெல்லாம் மோசமாகவும் நடந்து கொள்ளும் இவரிடம் ‘நாயகன்' ஸ்டைலில் தான் கேள்வி கேட்கத் தோன்றுகிறது. நேற்றைய போஸ்டில் வெளியான தலையங்கத்தில் அமெரிக்காவில் பிரபலப்படுத்தப்பட்டுவரும் இவரது ‘மறுபக்கத்தை' ஆராய்ந்திருந்தார்கள்.

குறிப்பாக மற்ற தென்னமரிக்க நாடுகளில் இவரது புகழ் மங்கி வருவது பற்றியும், அது ஏற்படுத்தும் அரசியல் தாக்கத்தைப் பற்றியும் சுவையான தகவல்கள் தந்திருந்தார்கள்.

கட்டுரையிலிருந்து:

Now at last, Mr. Chavez is the object of a growing backlash from leaders around Latin America -- from Brazil, Peru, Colombia, Mexico and Nicaragua, among other countries. In part, the politicians are responding to foolish overreaching by Mr. Chavez, who has been busy trying to turn Bolivia into a satellite state while suggesting he has similar plans for much of the rest of the continent. Latin Americans don't like imperialism, whether it comes from Washington or Caracas. And even leftist leaders, like those who rule in Brazil and elsewhere in South America, find it hard to imagine themselves prospering in a Venezuela-led economic bloc that includes Cuba but shuns the United States.
ஈரானும் புஷ் அரசாங்கத்தின் உள்குத்துக்களும்: சில நாட்களுக்கு முன்பு ஈரானின் தலைவர் அகமதிநிஜாத் அமெரிக்காவிற்கு ஒரு அரைவேக்காட்டுத்தனமான கடிதம் எழுதியிருந்தார். உலகத்தில் ஜனநாயகத்தின் தோல்வி, பொது வாழ்வில் மதத்தின் தேவை என்று மனம் போன போக்கில் எழுதப்பட்டிருந்த அக்கடிதத்திற்கு புஷ் அரசாங்கம் எத்தகைய எதிர்வினை ஆற்ற வேண்டும் என்பது பற்றி பெரிய சர்ச்சை நடந்தது. ‘கடிதம் எழுதியது தான் முக்கியமே ஒழிய அதில் எழுதப்பட்டிருப்பது முக்கியமல்ல' என்று சொன்னவர்கள், அமெரிக்கா அதற்குக் கொஞ்சம் சமரசமான பதில் கொடுக்க வேண்டும் என்று விரும்பினர். அமெரிக்கா சில நாட்களுக்கு முன்பு ஈரானுடன் பேச்சு வார்த்தைக்குத் தயார் (சில விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டு) என்று சொன்னது இதன் விளைவே என்று கருதப்படுகின்றது.
மேலும், ஈராக்கில் நிலவரம் படு மோசமாக இருக்கும் இன்றைய நிலையில் சேனி, ரம்ஸ்பெல்டு கோஷ்டியினரின் பேச்சுக்கள் புஷ்ஷிடம் எடுபடுவதில்லை என்றும், முக்கிய முடிவுகளில் அவர்கள் ஓரம்கட்டப் படுகிறார்கள் என்றும் பேச்சு அடிபடுகிறது. இக்கட்டுரை இவ்விரண்டு நிகழ்வுகளையும் தொடர்புபடுத்தி, எப்படி ஈரான் ஒரு சமரச சூழலுக்கு வருவதற்கு இந்த நிலையைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்கிறது.

Cheney still has strong allies in the administration, particularly Defense Secretary Donald Rumsfeld. But the Pentagon is increasingly seen as the source of problems rather than solutions for this administration as Iraq goes from bad to worse, with the military, financial and moral costs of the American effort mounting toward unbearable levels.
...
Bush is more open to a diplomatic outcome for the Iranian crisis than he was on Iraq. He knows he can muster no significant international support for intervention in Iran. But the Iranians have the capacity to bring about the return of Dick Cheney to policy dominance if they continue to overplay their hand.
மால்டா மாறுகிறது: இத்தாலிக்கும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளான டுனிஷியா, லிப்யா ஆகியவைகளுக்கும் மத்தியிலான மெடிட்டரேனியன் கடலில் இருக்கும் சின்னஞ்சிறு தீவு நாடான மால்டாவில் குடியேற்றப் பிரச்னை கடுமையாகிக் கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக இத்தாலி செல்ல விரும்பி படகேறும் ஆப்பிரிக்கர்கள் தொலைந்து போயோ, படகு பழுதாகியோ, மால்டாவில் தரையிறங்கி விடுகிறார்கள். நான்கு லட்சம் பேர்களே கொண்ட இந்த நாட்டில் இவர்கள் வரவேற்கப்படுவதில்லை. மாறாக வந்தவுடன் நாற்பத்தி ஐந்து நாட்கள் கட்டாய சிறைத்தண்டனை (மோசமான சூழலில்) அனுபவிக்க வைக்கப்படுகிறார்கள். அதன் பிறகும் கடும் சமுதாயப் புறக்கணிப்புடன் வாழ வேண்டிய சூழலில் உள்ளனர்.

மால்டா நாட்டு மக்களோ, ‘இவர்கள் எங்களுக்குத் தேவையில்லை, இங்கே வந்தது அவர்களது தவறு’ என்ற ரீதியில் வெளிப்படையான இனவாதம் பேசுகிறார்கள்.

கட்டுரையிலிருந்து:

Nearly all were aiming for Italy and mainland Europe. But when their skiffs foundered or ran out of gas, they found themselves in a nation of just 400,000 people, more densely populated than Bangladesh, where families have known each other for generations and people from the next village are considered outsiders.
"There is a feeling of 'My God, we are being invaded!' " said Katrine Camilleri, a lawyer with the Jesuit Refugee Service, which aids the boat people. "It's becoming more and more acceptable for people to openly say, 'We don't want them.' "
...
We don't want a multicultural society," said Martin Degiorgio, a leader of the Republican National Alliance, an anti-immigrant group formed last year. "Haven't you seen the problems it has brought to France and Britain?"
ஃபுட்பால் எனப்படும் சாக்கர்: காற்பந்து உலகக்கோப்பை வந்தே விட்டது. எனக்கு காற்பந்துப் போட்டியில் அவ்வளவு ஆர்வமில்லை என்றாலும், இந்த உலகக் கோப்பைப் போட்டிகளை மட்டும் தவறாமல் பார்ப்பேன்.

இன்றைய போஸ்டில் இப்போட்டிகளை ஒரு சுவாரசியமான கோணத்தில் அணுகியிருக்கிறார்கள். வாஷிங்டனில் இருக்கும் (விளையாடும் நாடுகளின்) தூதரகங்களின் அதிகாரிகளைப் பேட்டி கண்டு அவர்கள் கருத்துக்களைக் கேட்டிருக்கிறார்கள். சில பதில்கள் diplomatic-ஆக உள்ளன. மற்றவை all is fair in love, war and football என்ற ரகத்தில் உள்ளன.

கட்டுரையிலிருந்து:

Q: Okay, we don't want to provoke an international incident, but what team would you least like to see win the World Cup?
Argentina: Oh, I can't answer that. It is not a question for a diplomat.
Brazil: Argentina, for sure. I'm sure if you ask an Argentinian, they will say Brazil. Our countries are good friends which is probably why the rivalry is so strong.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 15

2006-05-27T21:30:00.000-04:00

முதலில்...

நேற்று 'Water' திரைப்படம் பார்த்தேன். இந்தியாவில் விதவைகள் நேர்கொள்ளும் கடுமையான குடும்ப, சமூகப் புறக்கணிப்புகளை சித்தரிக்கும் வகையில் ஒரு அருமையான திரைப்படம் எடுக்க முடியும். இது அந்தப் படம் அல்ல. இந்த சமூக அவலத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட கொடூர முகத்தை மட்டும் ஒரு வசீகரமான ஒன்றே முக்கால் மணி நேர package-ஆகத் தயாரித்திருக்கிறார் தீபா மேத்தா. சுத்தமான அக்மார்க் நெய்யினால் செய்யப்பட்ட export quality material. பொத்தாம் பொதுவாக இந்தியாவின் சமூகக் கேடுகளைக் குறித்து எடுக்கப்படும் படங்களை எதிர்க்கும் ultra தேசியவாதி இல்லை நான். பல வருடங்களுக்கு முன் Bandit Queen திரைப்படம் வெளியான போது, அதற்கு ஆதரவாக நான் எழுதிய விமர்சனம் இப்பொழுதும் படிக்கக் கிடைக்கிறது. ஆயினும், இத்தகைய படங்களில் ஒரு அறிவு நேர்மை வேண்டும். இந்தியாவில் எந்த பிரச்னையுமே கறுப்பு-வெள்ளை இல்லை. இடைப்படும் shades of grey வண்ணங்களை வெளிக்கொண்டு வராமல், மட்டையடியாக இப்படி ஒரு படத்தை எடுத்தால், அதை எடுத்தவரின் நோக்கங்களை சந்தேகப்படத்தான் வைக்கிறது.

மேலும், தீபா மேத்தா நேர்முகங்களில் சொல்லியிருப்பனவற்றிற்கும், படத்தில் வருபவைகளுக்கும் முரண்பாடுகள் உள்ளன. உதாரணம், படத்தின் ஆரம்பத்திலும் இறுதியிலும் வரும் வாக்கியங்கள் (படத்தில் வரும் வசனங்களும்) மனு நீதியை ஹிந்து மதத்தின் புனிதச் சட்டங்கள் என்று குறிக்கிறது. ஆனால், தீபா ஒரு நேர்முகத்தில் இவ்வாறு சொல்கிறார்:

CS: Is the traditional treatment of widows a fair interpretation--or a misreading of-ancient Hindu writings?

Mehta: It's ingrained in a moral code. It's not Hinduism, it's Manu-a moral text…Religion is a very easy ploy because it is so easy to use for personal benefit.

படத்தில் நல்ல அம்சங்கள் சில: ரஹ்மானின் பின்னணி இசையும் சரி, பாடல்களும் சரி மிக அருமை. சீமா பிஸ்வாஸ் பிரமாதமாக நடித்திருக்கிறார். மஹாத்மா காந்தி நாட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இருக்கும் மக்களை எவ்வளவு ஆகர்ஷித்திருந்தார் என்பது நன்றாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நிற்க.

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

தொடரும் கொலைகள்: ஈராக்கில் அமெரிக்கப் படைவீரர்கள் நிகழ்த்தும் அராஜகச் செயல்கள் வளர்ந்து வருகின்றன என்று சொல்வது பொருந்தாது. மாறாக, அந்த அராஜகச் செயல்கள் குறித்த செய்திகள் வெளியே வருவது (அமெரிக்காவில் போருக்கான மக்கள் ஆதரவு குறையக் குறைய) அதிகரித்து வருகிறது. சமீபத்தில் வந்த செய்தி: சென்ற நவம்பர் மாதம், ஈராக்கின் ஹடிதா நகரில் ஒரு ரோட்டோர குண்டு வெடிப்பில் ஒரு அமெரிக்கப் போர் வீரன் இறக்க, மற்ற வீரர்கள் அதற்குப் பழி வாங்கும் விதமாக, இருபத்தி நான்கு அப்பாவி மக்களைக் (பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட) கொன்று குவித்தனர். இந்த நிகழ்ச்சி பல விசாரணைகளுக்குப் பின் அமெரிக்கப் படையினாலேயே ஊர்ஜிதப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

இந்த நிகழ்ச்சியும் மறக்கப்படும். அமெரிக்க நீதி மன்றங்களில் அல்லது ராணுவ நீதி மன்றங்களில் ஒப்புக்கு ஒரு வழக்கு நடத்தப்பட்டு, போரின் மன அழுத்தத்தால் வீரர்கள் உணர்ச்சி வசப்பட்டு விட்டனர் என்ற ரீதியில் ஒரு குறைந்தபட்ச தண்டனை விதிக்கப்படும். Rule of law பின்பற்றப்பட்டு விட்டதாக அமெரிக்க மக்கள் தமக்குத் தாமே தட்டிக் கொடுத்துக் கொள்வார்கள்.

என்ன நடக்க வேண்டும்? குற்றம் உறுதி செய்யப்பட்டு விட்டது. குற்றம் நடந்தது ஈராக்கில். இறந்தவர் ஈராக்கியர். இந்த அமெரிக்க வீரர்கள் ஈராக்கிடம் ஒப்படைக்கப் படவேண்டும். ஈராக்கிய நீதிமன்றங்களில் நிறுத்தப்பட்டு ஈராக்கிய தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும். நடக்குமா? வாய்ப்பே இல்லை!

கட்டுரையிலிருந்து:

Aws Fahmi, a Haditha resident who said he watched and listened from his home as Marines went from house to house killing members of three families, recalled hearing his neighbor across the street, Younis Salim Khafif, plead in English for his life and the lives of his family members. "I heard Younis speaking to the Americans, saying: 'I am a friend. I am good,' " Fahmi said. "But they killed him, and his wife and daughters."

The 24 Iraqi civilians killed on Nov. 19 included children and the women who were trying to shield them, witnesses told a Washington Post special correspondent in Haditha this week and U.S. investigators said in Washington. The girls killed inside Khafif's house were ages 14, 10, 5, 3 and 1, according to death certificates.
சூடேறும் பூமி: சர்ச்சை: உலகளவில் உஷ்ணம் அதிகமாவது குறித்த அல் கோரின் திரைப்படம் Inconvenient Truth வெளியாகி இருக்கும் இத்தருணத்தில், போஸ்ட் இந்த விஷயத்தின் பின்னிருக்கும் சர்ச்சையை மீண்டும் கிளறி இருக்கிறது. படித்து முடித்ததும் குழப்பம் தான் மிஞ்சுகிறது.

பூமி நிரந்தரமாக சூடேறுகிறதா?
மனிதர்களின் செயல்கள் அதற்குப் பொறுப்பா?
மனிதர்கள் தமது செயல்களை மாற்றிக் கொள்வதன் மூலம், இதை நிவர்த்தி செய்ய முடியுமா?

என்ற மூன்று கேள்விகளுக்கும் முறையா, இல்லை, இல்லை, முடியாது என்று பதில் சொல்லும் சில சந்தேகவாதிகளைப் பேட்டி கண்டு இக்கட்டுரை எழுதப்பட்டிருக்கிறது. நீளமான கட்டுரை.

கட்டுரையில் மறுக்க முடியாத பத்திகள்:

LET US BE HONEST about the intellectual culture of America in general: It has become almost impossible to have an intelligent discussion about anything.

Everything is a war now. This is the age of lethal verbal combat, where even scientific issues involving measurements and molecules are somehow supernaturally polarizing. The controversy about global warming resides all too perfectly at the collision point of environmentalism and free market capitalism. It's bound to be not only politicized but twisted, mangled and beaten senseless in the process. The divisive nature of global warming isn't helped by the fact that the most powerful global-warming skeptic (at least by reputation) is President Bush, and the loudest warnings come from Al Gore.

Human beings may be large of brain, but they are social animals, too, like wolves, and are prone to behave in packs. So when something like climate change comes up, the first thing people want to know is, whose side are you on? All those climatic variables and uncertainties and probabilities and "forcings" and "feedback loops," those cans of worms that Bill Gray talks about, get boiled down to their essence. Are you with us or against us?
இந்தியாவின் எதிர்காலம்: பிரபல எழுத்தாளர் Ian Macdonald இந்தியாவை மையமாக வைத்து ஒரு அறிவியல் புனைகதை எழுதி இருக்கிறார். இன்னமும் நாற்பத்தியொரு வருடங்களில் இந்தியாவின் சுதந்திரத்தின் நூற்றாண்டு விழாவின் போது நாடு எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்திருக்கிறார்.

பயமுறுத்துகிறார்.

மதிப்புரையிலிருந்து:

In River of Gods , the lives of nine characters, including a police officer, a journalist, an astronaut and the aide to a powerful politician, intertwine as India veers toward an apocalypse caused by a reckless search for cheap power. MacDonald predicts that India will be divided into several warring states, each with sophisticated robot armies. Gender switching -- and the abandonment of gender entirely -- will be commonplace. Artificial intelligence will be advanced enough so that machines will pass for humans most of the time.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 14

2006-05-20T21:41:00.000-04:00

(முன் குறிப்பு: சமீபத்திய விகடனில் கமல்ஹாசன் எழுதியுள்ள 'அணையா நெருப்பு' சிறுகதை அருமையாக உள்ளது. கமல் எழுதியது என்ற பிரக்ஞையோடு படித்தது எனது வாசக அனுபவத்திற்கு சற்று இடைஞ்சலாக இருந்தாலும், ஒரு வித்தியாசமான கோணத்தில், தெளிவான நடையில் எழுதப்பட்ட நல்ல கதையைப் படித்த நிறைவு முடிவில் ஏற்பட்டது. ஆங்காங்கே கொஞ்சம் provocative-ஆன வாக்கியங்கள் இருந்தாலும், அவையும் சிந்தனையைத் தூண்டும் விதத்திலும் நேர்த்தியாகவும் இருந்தன)

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

தொலைதூரக் கல்வி: (சென்ற திங்களன்று போஸ்டில் வெளியான கட்டுரை) அமெரிக்காவில் மாணவர்கள் வீட்டுப் பாடங்கள் செய்வதற்கும் பரிட்சைகளில் தேர்ச்சி பெறுவதற்கும் மேற்கொள்ளும் ட்யூஷன் வகுப்புகள் இந்தியாவிற்கு அவுட்சோர்ஸ் செய்யப்பட்டுள்ளன என்பது புதிய செய்தி இல்லையென்றாலும், மாணவர்கள் பார்வையில் எழுதப்பட்டுள்ள இக்கட்டுரை சுவாரசியமாக இருக்கிறது. நாடு கடத்தப்படும் பல சேவை-சார் வேலைகளைப்போல் இதற்கும் செலவு, தரம் இரண்டுமே காரணங்களாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. இணையத்திலேயே பிறந்து வளர்ந்து வாழும் இந்த ஊர் மாணவர்களுக்கு இப்படித் தொலை தூரத்திலிருந்து கல்வி பெறுவதில் எந்த பிரச்னையும் இல்லையென்றாலும், இங்குள்ள ஆசிரியர்களுக்கு இந்த வெளியேற்றம் கொஞ்சம் கலக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில் ஆச்சரியமில்லை.

இந்தியாவில் உள்ள ஆசிரியர்கள் இப்படிப் 'பசுமையான' வேலைக்கு மாறிக் கொண்டிருப்பதால் அங்கே பள்ளிக் கல்வியின் தரம் எப்படி பாதிக்கப்படுகின்றது என்பதை யாராவது ஆராய்ந்து எழுதினால் தேவலை.

கட்டுரையிலிருந்து:

Tutoring companies figure: If low-paid workers in China and India can sew your clothes, process your medical bills and answer your computer questions, why can't they teach your children, too?

But educational outsourcing has sparked a fierce response from teachers and other critics who argue that some companies are using unqualified overseas tutors to increase their profit margins.

"We don't believe that education should become a business of outsourcing," said Rob Weil, deputy director of educational issues at the American Federation of Teachers. "When you start talking about overseas people teaching children, it just doesn't seem right to me."
சவூதி கற்காத பாடங்கள்: செப்டம்பர் பதினோராம் தேதி நிகழ்வில் பங்கேற்றவர்களில் மிகப் பெரும்பான்மையானவர்கள் சவூதி அரேபியாவைத் தாய்நாடாகக் கொண்டவர்கள். அம்மக்களை இத்தகைய பாதையில் திருப்பியதில் அந்நாட்டின் கல்விக்குப் பெரும் பங்கு இருப்பதாக அப்பொழுது கண்டறியப்பட்டது. வெறுப்பும் கோபமும் நிறைந்த அடிப்படைவாதப் பார்வையை போதிக்கும் அப்பாடங்களை மாற்றி அமைக்கப் போவதாக சவூதி அரசாங்கம் வாக்களித்தது. நான்கு வருடங்களுக்கு மேல் ஆகி விட்ட இன்றைய நிலையில் சவூதியின் பாட புத்தகங்கள் இன்னமும் மாறவில்லை என்று இக்கட்டுரை தெரிவிக்கின்றது. சவூதியிலிருந்து சில ஆசிரியர்களால் ரகசியமாகக் கடத்தப்பட்ட பாடநூல்களிலிருந்து மேற்கோள்களைக் காட்டுகிறது.

S audi Arabia's public schools have long been cited for demonizing the West as well as Christians, Jews and other "unbelievers." But after the attacks of Sept. 11, 2001 -- in which 15 of the 19 hijackers were Saudis -- that was all supposed to change.
...
The problem is: These claims are not true.
...
FIFTH GRADE

"Whoever obeys the Prophet and accepts the oneness of God cannot maintain a loyal friendship with those who oppose God and His Prophet, even if they are his closest relatives."

"It is forbidden for a Muslim to be a loyal friend to someone who does not believe in God and His Prophet, or someone who fights the religion of Islam."
உள்நாட்டு உளவு: அமெரிக்க வாழ் மக்கள், வெளிநாடுகளில், குறிப்பாக அமெரிக்கா குறி வைத்திருக்கும் வெளிநாடுகளில், வசிக்கும் மக்களோடு நடத்தும் தொலைபேசி உரையாடல்களை அமெரிக்க அரசாங்கம் ஒட்டுக் கேட்பதாக சில மாதங்கள் முன்பு செய்தி வெளியானது. தீவிரவாதிகளோடு நடத்தும் உரையாடல்கள் மட்டுமே ஒட்டுக் கேட்கப் படுகின்றன என்று அரசாங்கம் சாதித்தாலும், இந்தச் செய்தி பலரை கவலைக்குள்ளாக்கியிருக்கிறது. அதில் இந்த கட்டுரை ஆசிரியரும் ஒருவர். சூடானில் வாழும் தனது தகப்பனாரோடு இவர் நடத்தும் உரையாடல்கள் தீவிரவாத உரையாடல்களாகத் தோன்றலாம் என்று அஞ்சுகிறார்.

கட்டுரையிலிருந்து:

"May Allah guide you in whatever you do. May Allah protect you from evil. May Allah destroy your enemies."

These were the words I heard from my eightysomething father one recent morning as his frail voice came over the phone from a Sudanese village about 6,000 miles away. To each sentence I replied "Amen," and as I hung up, I felt the soothing effect of his prayer come over me at the start of another day.

But at the same time, as I readied myself for work here in the tension-filled capital of the United States, I couldn't help but wonder: What if the National Security Agency were listening to my phone calls to Sudan?
உதவியா? உபத்திரவமா?: உலக நாடுகளின் வளர்ச்சிக்கு உதவுவதாகக் கூறிக்கொண்டு வரும் உலக வங்கி மற்றும் சர்வதேச நிதி அமைப்பு (IMF) உண்மையிலேயே அந்நாடுகளுக்கு உதவுவதில்லை என்றும், மாறாக அவற்றின் திட்டமிடும் முறை அந்நாடுகளின் வளர்ச்சிக்குப் பெரிதும் குந்தகமாகவே உள்ளது என்றும் ஒரு புதிய புத்தகம் வாதிடுகிறது. வில்லியம் ஈஸ்டர்லி என்பவர் எழுதியிருக்கும் 'The White Man's Burden' என்ற இப்புத்தகத்தை போஸ்டின் டேவிட் இக்னேஷியஸ் மதிப்பிடுகிறார்.

மதிப்புரையிலிருந்து:

This is the season for critiques of global misadventures, and William Easterly has written a valuable one. His target in his puckishly titled The White Man's Burden is the spirit of benign meddling that lies behind foreign aid, foreign military interventions and such do-gooder institutions as the World Bank, the International Monetary Fund (IMF) and the United Nations.
...
The do-gooders' fundamental flaw, he argues, is that they are "Planners," who seek to impose solutions from the top down, rather than "Searchers," who adapt to the real life and culture of foreign lands from the bottom up. The Planners believe in "the Big Push" -- an infusion of foreign aid and economic advice that will lift poor countries past the poverty trap and into prosperity. But the Planners are almost always wrong, Easterly contends, because they ignore the cultural, political and bureaucratic obstacles that impede the delivery of real assistance (as opposed to plans for such assistance) to the world's poor.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 13

2006-05-14T09:12:00.000-04:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள் (கடைசி மேட்டரைப் படிக்கத் தவறாதீர்கள் :-) ):

இந்தியாவின் நக்சல்பாரி இயக்கம்: ஒரு அறிமுகம்: (இது நேற்றைய நாளிதழில் வெளியானது) நேற்று சட்டிஸ்கர் மாநிலத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவம் குறித்துப் படித்திருக்கலாம். அந்த செய்தி வருவதற்கு முன்பு தற்செயலாக நேற்று போஸ்டில் நக்சல்பாரி இயக்கம் குறித்த இந்த அறிமுகக் கட்டுரை வெளியாகியிருந்தது. சல்வா ஜூதும் பற்றியும் சில கருத்துக்களை முன்வைக்கும் இக்கட்டுரை அவசியம் படிக்கப் பட வேண்டியது.

கட்டுரையிலிருந்து:

Drawing recruits and support from indigenous tribespeople known as adivasis , the ragtag band of young men and women is part of a larger revolutionary movement whose audacious, if anachronistic, goal is to replace India's parliamentary democracy with a communist system straight out of Chairman Mao Zedong's Little Red Book.
...
The Maoist commander in the area, who goes by the name Kosa, said the movement had not been deterred by the triumph of capitalism in China and other formerly communist countries.

"When a scientist doesn't get the desired results from an experiment, he doesn't just abandon the experiment," he said. "Every movement has its ups and downs. There are defeats as well as victories. We should learn from the failure of Maoism in China and move ahead."
ஈராக்: சென்றோம், கொன்றோம், வந்தோம்: ராணுவ வீரர்களின் வாழ்வியல் என்பது தனித்துவங்கள் நிறைந்த ஒரு உப கலாசார வாழ்வியலாகும். ஒவ்வொரு போரும், அந்தப் போருக்கே உரித்தான குணாதிசியங்களை உள்வாங்கிக் கொண்ட ஒரு படைக்குழுவை உருவாக்குகிறது. பல நாடுகள் சென்று பல போர்களில் தொடர்ந்து ஈடுபடும் அமெரிக்கப் ராணுவத்தில் இதனால், வியட்நாம் வீரர்கள், கொரிய வீரர்கள், முதல் ஈராக் போர் வீரர்கள் என்று பல குழுக்கள் உள்ளன. இந்த வரிசையில் இப்போதைய இரண்டாம் ஈராக் போர் வீரர்களும் சேர்ந்து கொண்டுள்ளனர். ஒவ்வொரு போரும் வித்தியாசமானது தான். இருப்பினும், வீடு திரும்பி வரும் இவ்வீரர்கள் பேசும் வார்த்தைகளில் எல்லாம், கால தேச வர்த்தமானங்களைக் கடந்து ஒரே செய்திகள் ஒலிக்கின்றன.

இக்கட்டுரையில், பல வீரர்கள் தங்கள் அனுபவங்களை சுருக்கமாகப் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.

"One time, I was on the phone with my child and there was a mortar attack and she asked me what the sound was, and I had to think of something to tell her." - டான்யா

"Everything was like slow motion. I saw a medic. He was going, 'What hurts?' I couldn't hear him but I read his lips, saying 'what hurts?' I said, 'My finger, it's killing me.' He said, 'Your finger? Have you seen your arm?' I said, 'What's wrong with my arm?'" - க்ரிஸ்
ஜிம்பாப்வேயின் பண வீக்கம்: ஆப்பிரிக்காவில் அழிந்து கொண்டிருக்கும் நாடுகளின் டாப் டென் வரிசையில் கண்டிப்பாக இடம் பெறக்கூடிய நாடு ஜிம்பாப்வே. அதன் பணவீக்க சதவிகிதம் ஆயிரம் சதவிகிதத்தைத் தாண்டி இருப்பதாக இந்தச் செய்தி கூறுகிறது. சென்ற வருடம் ஒரு பண விலை கொண்ட பண்டம் இந்த வருடம் பத்து பணம்!

மொத்த கட்டுரையே இவ்வளவு தான்:

Zimbabwe's annual inflation rate topped 1,000 percent for the first time, underlining the economic collapse of a country crippled by shortages.

Moffat Nyoni, acting director of the government's Central Statistical Office, said that inflation for the 12-month period ending in April was 1,042.9 percent, state radio reported Saturday.

A loaf of bread costs 100,000 Zimbabwe dollars. But the maximum denomination note is 50,000 dollars, forcing shoppers to carry bags of money for basic purchases. The economy has been in free fall since President Robert Mugabe seized 5,000 white-owned commercial farms starting in February 2000.

Many Zimbabweans make ends meet by growing sweet potatoes and corn along roads and railways or on vacant land. An estimated 4 million others have emigrated.
உள்நாட்டு உளவு: அமெரிக்க ரகசிய உளவுத்துறை இந்நாட்டின் மக்கள் யாருக்கு எப்பொழுது தொலைபேசுகிறார்கள் என்ற தகவலைக் கடந்த நான்கு வருடங்களாகத் திரட்டி வருவது சென்ற வாரம் செய்தியானது. இது குறித்து போஸ்டின் தலையங்கம். ஒரு ஒற்றை நிகழ்வாக இதைப் பார்க்காமல், அமெரிக்க அரசுச்சட்டத்தின் மீது இந்த அரசாங்கம் தொடுத்திருக்கும் போரின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கிறது.

Some of these measures may be necessary to effectively combat international terrorist networks such as al-Qaeda. Many were adopted in the weeks immediately after Sept. 11, 2001, when the situation seemed to demand urgent and aggressive action. Yet almost all of the exceptional steps President Bush approved have been compromised and discredited by the administration's behavior: its insistence on secrecy and imperious readings of the law; its contempt for meaningful congressional oversight and disregard of international opinion and U.S. alliances; its stubborn resistance to good-faith efforts by Congress to bring the operations under statute.
சொகுசு: சுமார் நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு பணி நிமித்தமாக டோக்யோ சென்றிருந்தேன். ஒரு அமெரிக்க ஓட்டலை miniaturize செய்தால் போலிருந்த ஒரு சிறிய ஓட்டலில் தங்கியிருந்தோம். அந்த சிறிய ஓட்டலில் கூட என்னை பிரமிக்க வைத்த ஒரு விஷயம், அந்த ஓட்டல் அறையில் இருந்த டாய்லெட்! சும்மா சொல்லக் கூடாது, ஜப்பானியர்கள் எதில் சிக்கனம் பார்க்கிறார்களோ இல்லையோ, டாய்லெட் சொகுசில் வஞ்சனையில்லாமல் இருக்கிறார்கள். அந்த 'சுகத்தை' வார்த்தையால் வர்ணித்தால் புரியாது, அனுபவிக்க வேண்டும் :-)

இந்த கட்டுரையில் ஜப்பானில் டாய்லெட்களின் பிதாமகரைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார்கள். இந்தக் கட்டுரை எனக்கு மிகவும் சுவாரசியமாக இருந்ததற்கு அதை நான் எங்கே படி...வேண்டாம், too much detail...

கட்டுரையிலிருந்து எதை மேற்கோள் காட்டுவது, எதை விடுவது என்று திண்டாடிப் போய் விட்டேன்:

"Going to the toilet should be about relaxation, comfort and cleanliness," he said. "I strongly believe the Japanese have the cleanest and most comfortable toilets in the world."
...
During his first chance to get up close and personal with them since installation, Asada's passion for his job overflowed. "We developed them without a base. Their pipes attach from their backs directly into the wall," he explained with excitement, caressing the toilet with his hand. "With nothing underneath, you can see how easy it is for someone to wipe the floor. It makes a bathroom easy to keep spotless."
...
A Japanese proverb says that pregnant women who keep their toilets sparkling clean will give birth to attractive babies. The Japanese word for clean -- kirei -- is the same as the word for beautiful. Japanese almost always use moist towelettes to wipe their hands before meals. "Why shouldn't it apply to other places on the body?" Asada said.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

பேச இயலாதவர்களின் மொழிப் பற்று

2006-05-11T14:53:00.000-04:00

சமீபத்தில் படித்த செய்தி ஒன்று சிந்தனையைத் தூண்டுவதாக இருந்தது.

வாஷிங்டன் நகரத்தில் இருக்கும் காலடட் பல்கலைக்கழகம் காது கேளாதோர் மற்றும் பேசவியலாதவர்களுக்கான பிரத்யேக பல்கலைக்கழகம். நாடெங்கிலும் உள்ள இத்தகைய பல்கலைக்கழகங்களில் முதன்மையானதாகக் கருதப்படும் இந்த அமைப்பு, கடந்த நூற்றைம்பது ஆண்டுகளாக செயல்பட்டு வருகிறது.

சர்ச்சைகள் இங்கே புதிதல்ல. 1987ஆம் ஆண்டு தலைவராக இருந்த லீ என்பவர் பதவி விலகிய போது, ஒரு காது கேளாதவரையே தலைவராக நியமிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை மாணவர்களிடையே எழுந்தது. பல்கலைக்கழகச் செயலாளர்கள் அக்கோரிக்கையை மீறி ஒரு ஊனமில்லாதவரை நியமித்த போது, பெரும் போராட்டங்கள் நடந்தன - நாடெங்கிலும் இருந்து மக்கள் திரண்டு வந்துப் போராடி, மாணவர்களது கோரிக்கையை நிறைவேற்றி வைப்பதில் வெற்றி கண்டனர்.

அப்படி அன்று நியமிக்கப்பட்ட கிங் என்பவர் இப்பொழுது பதவி விலகப் போகிறார். புதிய தலைவராக ஜேன் ஃபெர்னாண்டஸ் என்பவர் தேர்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். இவரும் காது கேளாதவரே. இருப்பினும் ஆச்சரியம் என்னவென்றால் இவரது நியமனத்தையும் மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் எதிர்க்கின்றனர். காரணம், இவர் பிறவி ஊமையாக இருந்த போதும், சிறு வயது முதலே அறிவியற் சாதனங்கள் மற்றும் பயிற்சி மூலமாக ஓரளவுக்கு கேள்வி மற்றும் பேச்சுத் திறனை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். (இவர் பேசுவதை நேற்று தொலைக்காட்சியில் பார்த்தேன், ஓரளவுக்குப் புரிகிறது). மேலும், உதட்டசைவினை கவனிப்பது மூலமும் பேசுவதை அறிய இவரால் முடியும்.

இவரது நியமனத்தை இதற்காக எதிர்க்க வேண்டுமா, சற்று மிகையான எதிர்வினையாக இருக்கிறதே என்று தோன்றலாம். ஆனால், மாணவர்கள் முன்வைக்கும் முக்கிய வாதம் அவர்களது சங்கேத மொழியைப் பற்றியது. ஜேன் தனது இருபத்தி மூன்றாவது வயதில் தான் சங்கேத மொழி பயிலத் துவங்கினார். அவரது 'தாய் மொழி' சங்கேத மொழி இல்லை. ஆதலால், இவரது தலைமையில் இம்மொழியின் எதிர்காலம் குறித்தும், அம்மொழி சார்ந்த வாழ்வியலின் எதிர்காலம் குறித்தும் மாணவர்கள் அச்சம் தெரிவிக்கின்றனர். ஊமைப் பெற்றொர்களுக்குப் பிறந்து, ஊமையாகப் படித்து வளர்ந்து, ஊமையை மணம் புரிந்து, ஊமைக் குழந்தைகளைப் பெற்றுக் கொள்வதே தமது உபகலாசார வாழ்வியலாகக் கருதும் இவர்களுக்கு அந்த வாழ்க்கை முறையின் ஆதாரமான சங்கேத மொழி வழக்கொழியக் கூடுமோ என்ற கவலைப் பிரதானமாக இருக்கிறது.

ஜேன் பதவி விலகப் போவதில்லை என்று சொல்லியிருக்கிறார். பல்கலைக்கழகத்தின் கலாசாரத்தைத் தான் மாற்றப் போவதில்லை என்றும் சொல்கிறார்.

"There's a kind of perfect deaf person," said Fernandes, who described that as someone who is born deaf to deaf parents, learns ASL at home, attends deaf schools, marries a deaf person and has deaf children. "People like that will remain the core of the university."

என்ன நடக்கப் போகிறது என்பது போகப் போகத் தெரியும்.

இந்த சர்ச்சையில் மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களது நிலைப்பாடு சரியானதா இல்லையா என்று சொல்வதற்கு எனக்கு சற்றும் அருகதையில்லை. ஆனால், எனக்கு அவர்களது மொழிப் பற்று ஆச்சரியமாகவும், மிகவும் நெகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறது. ஓசை, இசை, எதுகை, மோனை, தளை, அசை என்று எந்த ஒரு செவிப்புலன் சார்ந்த விஷயமும் இல்லாத ஒரு சங்கேத மொழியை தமது கலாசாரத்தின் மையப் புள்ளியாக அவர்கள் காண்கிறார்கள் என்ற செய்தி யோசிக்க வைக்கிறது.

சண்டே போஸ்ட் - 12

2006-05-07T12:31:00.000-04:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

ஆப்பிரிக்கா என்ற ஒரு மருந்துப் பரிசோதனைக் கூடம்: சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு அநியாயம் குறித்த உண்மைகள் இப்பொழுது முழுவடிவம் பெறத் துவங்கி இருக்கின்றன. 1996-ஆம் ஆண்டு நைஜீரியாவில் ஒரு வகையான மூளைக் காய்ச்சல் நோய் பரவியது. குறிப்பாகக் குழந்தைகளைக் குறி வைத்த இந்நோயைக் குணப்படுத்த ஃபைசர் (pfizer) என்ற பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனம் குழந்தைகளின் மீது பயன்படுத்துவதற்கு அனுமதிக்கப்படாத ஒரு மருந்தினைப் பயன்படுத்தியது. இம்மருந்தினைப் பிரயோகிக்க நைஜீரிய அரசாங்கமும் குழந்தைகளின் பெற்றோர்களும் உடன்பாடு அளித்ததாக அந்நிறுவனம் கூறினாலும், அரசாங்க ஒப்புதலாகக் காண்பிக்கப்பட்ட கடிதம் போலி என்பதும், பெற்றோர்களிடம் பெற்ற ஒப்புதல் வாய்மொழியானது என்றும் இப்பொழுது தெரிய வந்துள்ளது.

ஃபைசர் நடத்திய பரிசோதனையில் ஐந்து குழந்தைகள் இறந்தன என்றும், சில குழந்தைகளுக்கு ஆர்த்ரைடிஸ் நோய் வந்தது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. மருந்துக்கும் இவைக்குமான தொடர்புகள் அறிவியற்பூர்வமாக நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றாலும், இப்பரிசோதனைகள் சர்வதேச சட்டத்தை மீறியவை என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இந்த நிகழ்ச்சி குறித்து புலனாய்வுச் செய்தியாக வாஷிங்டன் போஸ்ட் 2000த்தில் ஒரு கட்டுரை வெளியிட்டது. அதைத் தொடர்ந்து நைஜீரிய அரசாங்கம் உருவாக்கிய ஆய்வுக்குழுவின் அறிக்கை பல வருடங்கள் முடக்கப்பட்டிருந்தது. இன்று போஸ்ட் அதை ரகசியமாகக் கண்டெடுத்திருக்கிறது.

சர்வதேச மருந்து கம்பெனிகளின் இத்தகைய பரிசோதனைகளுக்கு இந்திய கிராமங்களும் களன்களாக இருப்பதை சமீபத்திய வயர்ட் சஞ்சிகைக் கட்டுரை சுட்டிக்காட்டியது நினைவிருக்கலாம்.

இன்றைய கட்டுரையிலிருந்து:

Pfizer's experiment was "an illegal trial of an unregistered drug," the Nigerian panel concluded, and a "clear case of exploitation of the ignorant."

The test came to public attention in December 2000, when The Post published the results of a year-long investigation into overseas pharmaceutical testing. The news was met in Nigeria with street demonstrations, lawsuits and demands for reform.

Pfizer contended that its researchers traveled to Kano with a purely philanthropic motive, to help fight the epidemic, which ultimately killed more than 15,000 Africans. The committee rejected that explanation, pointing out that Pfizer physicians completed their trial and left while "the epidemic was still raging."
வரிச்சட்டங்களும் சமத்துவ சமுதாயமும்: 'கம்யூனிசம்', 'சோஷலிசம்' போன்ற வார்த்தைகளைக் கெட்ட வார்த்தைகளாகக் கருதும்படி அமெரிக்க மக்கள் நாள்தோறும் போதிக்கப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், இந்நாட்டின் வரிச்சட்டங்களிலும் ஒரு சோஷலிச சாயல் இருக்கத்த்தான் செய்கிறது. ஏழைகள் குறைந்த சதவிகிதமும், பணக்காரர்கள் அதிக சதவிகிதமும் தான் (theoretically) வரி செலுத்துகிறார்கள். இருப்பினும், இவ்வரிச்சட்டங்களில் அடைக்கப்படாத ஓட்டைகளும், பணக்காரர்களுக்குச் சாதகமாக உருவாக்கப்படும் ஓட்டைகளும், பொருளாதாரத்தின் வரிச்சுமையை கீழ், மத்திய தர வர்க்கத்தினரே பெரிதும் உணரும்படி வைத்துள்ளன. மேலும், இத்தலையங்கம் சுட்டிக் காட்டுவது போல், புஷ் அரசாங்கம் இந்த நிலைமையை இன்னமும் மோசமாக்கும் விதமாக வரிச்சலுகைகளை பெரும் மற்றும் மிகப் பெரும் பணக்காரர்களுக்கு அள்ளி வழங்கி இருக்கிறது.

இக்கட்டுரை அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தில் சமச்சீரின்மை குறித்த தலையங்கத் தொடரில் ஐந்தாவது கட்டுரை.

Our chart shows the combined effect of the Bush tax cuts. It leaves no doubt that the tax system has become less progressive, even as the need for progressivity has grown. Over the past quarter of a century, the tide of the American economy has failed to lift the bottom half of society, damaging the faith on which capitalism depends. Seven out of ten say the nation is headed in the wrong direction even though economic growth is galloping, and many are hostile to trade, immigration and big business. But rather than crafting a tax policy that responds to those sentiments, the administration has done the opposite.
United we fall: செப்டம்பர் பதினோராம் தேதி கடத்தப்பட்ட விமானங்கள் நான்கு. அவற்றுள் மூன்று தமது இலக்கைச் சென்றடைந்தன. அமெரிக்கப் பாராளுமன்றத்தைக் குறிவைத்து வந்து கொண்டிருந்த நான்காவது விமானம் அதன் பிரயாணிகளால் பென்சில்வேனியாவின் காட்டு வெளியில் தரையிறக்கப்பட்டது, இல்லை, தரையில் மோதப்பட்டது. இந்த நான்காவது விமானத்தின் கதையைச் சொல்லும் United 93 என்ற படம் சென்ற வாரம் வெளியானது. மிகவும் சிறப்பாக எடுக்கப்பட்டிருப்பதாக, இதுவரை வந்துள்ள விமரிசனங்கள் கூறுகின்றன.

அவ்விமர்கர்கள் வரிசையில் ஜார்ஜ் வில்லும் சேர்ந்து கொள்கிறார்.

In most movies made to convey dread, the tension flows from uncertainty about what will happen. In "United 93," terror comes from knowing exactly what will happen.
...
To the long list of Britain's contributions to American cinema -- Charles Chaplin, Bob Hope, Cary Grant, Stan Laurel, Deborah Kerr, Vivien Leigh, Maureen O'Hara, Ronald Colman, David Niven, Boris Karloff, Alfred Hitchcock and others -- add Paul Greengrass, writer and director of "United 93." He imported into Hollywood the commodity most foreign to it: good taste.
தீபா மேத்தாவின் 'Water': இந்து மதத்தின் விதவைகள் குறித்து எடுக்கப்பட்ட 'வாட்டர்' திரைப்படம் வாஷிங்டனின் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்படுகிறது. இதன் தொடர்பாக, தீபா மேத்தாவைப் பேட்டி கண்டு எழுதப்பட்டுள்ள கட்டுரை.

Mehta had been through a public ordeal with "Fire," the first movie in her "trilogy of elements." "Fire," which involved two women who gradually develop a lesbian relationship, inflamed Hindu fundamentalists. Protesters trashed theaters when the film opened in 1997.

Yet Mehta's next installment in the trilogy, "Earth," was thoroughly embraced by her native country. Based on Bapsi Sidhwa's "Cracking India," the film chronicles the ethnic violence that emerged during the 1947 partition of India that created Pakistan. That movie was so highly regarded that India -- which has the busiest film industry in the world -- submitted "Earth" as its entry in the Oscar race.

"I'm telling you," Mehta says with a deep, smoky laugh, "India's very confusing."

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 11

2006-04-30T08:01:00.000-04:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள் (முதலிரண்டு வெகு முக்கியம்):

சுடான் சுடுகிறது: இந்த நூற்றாண்டின் முதல் இனப் படுகொலை சுடானில் கேட்பாரற்று நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. சமீப காலமாக பல திரையுலக நட்சத்திரங்கள் (உதாரணம்: ஜார்ஜ் க்லூனி) தங்களது திருக்கவனங்களை இப்பக்கம் திருப்பியதால், இந்தப் பிரச்னை சற்று அதிகம் பார்வை பெற்றிருப்பதை நினைத்து சந்தோஷப்படுவதா வருத்தப்படுவதா என்று தெரியவில்லை. போஸ்டில் இன்று வெளியாகி இருக்கும் இக்கட்டுரை சுடானுக்கு சென்று வந்த ஒருவரது அனுபவமாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆப்பிரிக்க முஸ்லிம்கள் அரபு முஸ்லிம்களைப் பார்த்து 'நாங்களும் இஸ்லாமியர்கள் தானே' என்று கேட்பதாய்ச் சொல்கிறது:

In an audiotape broadcast last week, Osama bin Laden urged Muslims to rise up in protest of any U.N. or NATO intervention. My e-mail in-box immediately was filled with outraged messages from Darfurians who had kept in touch and lived in cities around Sudan.

"I believe -- as many of my fellow Darfurians do -- bin Laden is very mistaken by calling for Jihad in Darfur," Ahmad Shugar, a Darfur leader, wrote in an e-mail. ". . . We are all Muslims here. It is really humiliating when a fellow Muslim looks down on you and calls for jihad against you."

இதை எழுதும் இவ்வேளையில் கொஞ்சம் நம்பிக்கையூட்டும் செய்திகள் வந்துள்ளன.
குவாண்டனமோப் பயணக்கதை: ஆஃப்கானிஸ்தானிலிருந்து தாறுமாறாகக் கைது செய்யப்பட்டுக் கொண்டு வரப்பட்டவர்களின் நடுக்கடல் முகாமாக இருந்து வரும் குவாண்டனமோ சிறைக்குச் சென்று வந்த ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் அனுபவங்கள். சில கதைகள் உண்மையிலேயே சில்லிட வைக்கின்றன.

குவாண்டனமோ அமெரிக்காவின் அரக்க முகம் என்பதில் துளியும் சந்தேகமில்லை.

At 80, Haji Nusrat -- detainee No. 1009 -- is Guantanamo Bay's oldest prisoner. A stroke 15 years ago left him partly paralyzed. He cannot stand up without assistance and hobbles to the bathroom behind a walker. Despite his paralysis, his swollen legs and feet are tightly cuffed and shackled to the floor. He says that his shoes are too tight and that he needs new ones. He has asked for medical attention for the inflammation in his legs, but has not been taken to a hospital.

"They wait until you are almost dead," he says.

He has a long white beard and grayish-brown eyes that drift from Peter's face to mine as we explain his legal issues to him. In the middle of our meeting, he says to me: " Bachay ." My child. "Look at my white beard. They have brought me here with a white beard. I have done nothing at all. I have not said a single word against the Americans."

He comes from a small mountain village in Afghanistan and cannot read or write. He has 10 children and does not know if his wife is still alive -- he hasn't received any letters.

U.S. troops arrested Nusrat in 2003, a few days after he went to complain about the arrest of his son Izat, who is also detained at Guantanamo Bay. Nusrat is charged with being a commander of a terrorist organization in Afghanistan with ties to Osama bin Laden, and with possession of a cache of weapons.
சைனாவும் சர்ச்சும்: அடுத்த அத்தியாயம்: சென்ற வாரம் வெளியான ஒரு கட்டுரையில் வாடிகன் நாட்டிற்கும் சைனாவிற்குமான உறவுகள் சீர்ப்பட வாடிகன் பிஷப் சம்பந்தப்பட்ட சில முடிவுகளில் சைனாவிற்கு வளைந்து போக முயல்வதாகக் கண்டிருந்தது. அது அத்தனை சுலபமில்லை என்று இந்த வாரம் வந்துள்ள ஒரு செய்தி தெளிவுபடுத்துகிறது. வாடிகன் ஏற்காத ஒரு பிஷப்பை சைனா அரசாங்கம் நியமனம் செய்ய இருப்பதாகச் சொல்லும் இச்செய்தியைப் பற்றி அடுத்த வாரம் ஹிந்துவில் ஒரு தலையங்கம் எதிர்பார்க்கலாம் (NOT!).

News of the ordination comes as Chinese-Vatican talks on resuming ties appear to be entering a substantive phase.

AsiaNews said the Vatican opposes Ma because he is too close to the official Chinese church's leaders and has little pastoral experience. It said the Holy See had asked that Ma's ordination be delayed.
ஓங்கி வளரும் துபாய்: ஒரு பக்கம் ஈராக்கில் இன்றைய போர், இன்னொரு பக்கம் ஈரானில் நாளைய போர், சற்று தொலைவில் இஸ்ரேலில் என்றென்றும் போர் - இவற்றிற்கெல்லாம் மத்தியில் இருந்து கொண்டு துபாய் வானுயரக் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கிறது. இருபது சதவிகிதம் குடிமக்கள், எண்பது சதவிகிதம் புலம் பெயர்ந்தோர் என்றிருக்கும் இந்நாட்டின் எண்ணெய் வளங்கள் மிகவும் குறைந்து விட்டாலும் ஒரு பன்னாட்டு வர்த்தக மையமாக தன்னை வெற்றிகரமாக நிறுவிக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றி இக்கட்டுரை பேசுகிறது. சற்று நீளமான கட்டுரை.

"You know how the West was won?" Sharaf asked of the American experience. "From the Eastern seaboard to the West, you had to build a railroad -- the fastest way to get there and the most efficient way to get there to exploit the resources."

"Dubai," he said confidently, "is the railroad for the Middle East."

Railroad is a metaphor often heard in Dubai, an autocratic city-state ruled by a dynasty that evokes a language uncommon in the Arab world today: an utter confidence, brimming with pride and optimism, that collides with the dejection heard elsewhere in the Middle East. It has emerged as a 21st-century phenomenon, a city of perspectives, whose globalization suggests its inspiration and the discontent of those left behind.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 10

2006-04-23T12:15:00.000-04:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

அணுமின் உற்பத்தி: சில மறுமொழிகள்: சென்ற ஞாயிறு க்ரீன்பீஸ் இயக்கத்தைச் சேர்ந்த பாட்ரிக் மூர் அணுமின் உற்பத்திக்கு சாதகமாக எழுதியிருந்த கட்டுரைக்கு எதிர்வினையாக வந்த சில கடிதங்களை போஸ்ட் சென்ற வியாழனன்று வெளியிட்டது. காட்டமான இக்கடிதங்கள் மூர் அணுமின் வியாபாரிகளிடம் விலை போய்விட்டதாகவும் தவறான தகவல்களை அளிப்பதாகவும் குற்றம் சாட்டுகின்றன. ஒரு மாதிரி:

The only thing that is "green" about Patrick Moore these days are the dollar bills lining his pocket from corporate interests. Even more disturbing than labeling him "green" are his outrageous claims about nuclear energy.

Nuclear energy is dangerous. In 2002 the reactor at the Davis-Besse Nuclear Power Station in Oak Harbor, Ohio, came within days of a major accident that could have rivaled Three Mile Island.

Nuclear energy also is expensive. The last plant built in the United States took 23 years to construct and cost nearly $8 billion.

Further, every dollar spent on energy efficiency and renewable sources is seven to 10 times more effective at displacing global warming gases than a dollar spent on nuclear energy.

By exploiting his early ties to Greenpeace, Patrick Moore portrays himself as a prodigal son who has seen the error of his ways, but he is really a spokesman for the nuclear energy industry.

மேற்கண்ட கடிதத்தை எழுதியது க்ரீன்பீஸ் இயக்கத்தின் இன்றைய இயக்குனர்.
சைனாவும் சர்ச்சும்: வாடிகன் நாட்டுடன் சைனா உறவுகளை சீர்படுத்தும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு வருவதாகவும், அது கிட்டத்தட்ட முழுமையடையும் நிலையில் இருப்பதாகவும் இச்செய்திக் கட்டுரை கூறுகிறது. இதற்கு முதல் படியாக, வாடிகன் தைவானுடனான உறவைத் துண்டித்துக் கொள்ள முன்வந்திருப்பதாகவும் கூறுகிறது. வினோதமான தகவல்களைத் தாங்கி வரும் இக்கட்டுரையில் அதி வினோதமான தகவல் - இச்சீரமைப்பிற்கு சைனா விதிக்கும் இன்னொரு விதி: தனது நாட்டின் தேவாலயங்களுக்கான பிஷப்புகளை நியமிக்கும் உரிமை சைனாவின் அரசாங்கத்துக்கு இருக்க வேண்டும் என்பது. மக்களை மதத்திலிருந்து மீட்பது பழைய கம்யூனிசம்; மக்களைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க மதத்தையும் உபயோகிப்பது இன்றைய கம்யூனிசம்! வாழ்க புரட்சி!

Vatican and Chinese diplomats could swiftly work out a formula acceptable to both sides if they received instructions to do so from senior leaders, Ren predicted. Only a few bishops from among the 120 active in China would have to be retired as part of a formal Vatican-Beijing agreement, he suggested. They include those most closely associated with the Chinese Catholic Patriotic Association, a government-sponsored group that refuses the pope's authority, and perhaps some veteran clerics who have taken sharply anti-government stands during their years in the underground church movement.
பர்மா படும் பாடு: போஸ்டின் இன்றைய கருத்துத் தொகுப்பில் உலகின் சர்வாதிகாரிகள் பிரதானப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஞானேந்திரா, முகாபே துவங்கி கிம் ஜாங் இல் வரையிலான இவ்வரிசையில் சந்தடி சாக்கில் வெனிசுவேலாவின் ஹூகோ சாவேசையும் சேர்த்து விட்டார்கள். மூன்று முறை தேர்தலில் வென்று ஆறே வருடங்கள் ஆட்சியிலிருக்கும் இவரை அமெரிக்காவின் எதிரிகள் எல்லாரும் ஜனநாயகத்தின் எதிரிகள் என்ற ஃபார்முலாவைப் பயன்படுத்தி சர்வாதிகாரி ஆக்கி விட்டார்களோ என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. மற்றபடி, பட்டியலில் இருப்பவர்கள் பரிச்சயமான கெட்டவர்கள் தாம்.

இவற்றுள் பர்மாவின் சர்வாதிகாரிகளைப் பற்றி ஒரு விசேஷக் கட்டுரை வெளியாகி இருக்கிறது. தனிப்பட்ட முறையில் பர்மாவின் நிலை மீது எனக்கு மிகுந்த அனுதாபம் உண்டு. இந்தியாவிற்கு அண்மையான இந்நாட்டில் மக்கள் தலைவி சூ சி-க்கு இந்தக் கொடுங்கோலர்கள் செய்து வரும் அநியாயங்கள் மிகக் கொடுமையானவை. இந்தச் சர்வாதிகாரிகளை சைனாவும் இந்தியாவும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு வருடிக் கொடுப்பது சகிக்க முடியாத காட்சியாக இருக்கிறது.

கட்டுரையிலிருந்து:

At the same time, the senior general has begun acting like a king. The general's relatives now refer to each other by royal titles, according to Burma analyst Aung Zaw; on a visit to India, Than Shwe reportedly required that people sit on the floor beneath him, in tribute to his self-appointed royal status. According to Bangkok-based Burma analyst Larry Jagan, the general has built a palatial residence complete with pillars coated in jade and Italian slate costing millions of dollars. When Than Shwe became dissatisfied with the Italian slate, he had it pulled out and replaced with even more expensive Chinese marble.
வகுப்பு வாதங்கள்: அமெரிக்காவில் சமச்சீரற்ற பொருளாதார வளர்ச்சி குறித்து போஸ்டின் ஆசிரியர்கள் எழுதி வரும் தொடர் தலையங்கங்களில் அடுத்த தலையங்கம். இந்நிலைக்குக் காரணம், சுதந்திர வர்த்தகமோ, பெரும் நிறுவனங்களோ, குடியேற்ற வெள்ளமோ இல்லை என்று வாதிட முனைகிறது. அடுத்த தலையங்கத்தில் சில தீர்வுகளை முன்வைக்கப் போவதாக முன்னோட்டம் விடுகிறது.

The most pervasive and misplaced reaction to inequality is protectionism. Trade liberalization since 1945 has delivered a vast stimulus to growth, boosting U.S. incomes by $1 trillion a year, according to an extensive survey of the evidence by the Institute for International Economics. It's true that these gains are unevenly distributed, but the skewing is subtle. Unionized labor in the heavily traded manufacturing sector has been hit hard. But the poorest and least skilled Americans actually gain from trade, because they tend to work in low-end service jobs that do not face foreign competition. As a result, trade does nothing to depress their pay, but it does ensure that the goods they buy are cheaper.
இந்தியாவிற்கு அணுமின் தொழில்நுட்பம்: இந்தியாவுடன் அமெரிக்கா செய்து கொண்ட அணுமின் தொழில்நுட்ப ஒப்பந்தத்தை இந்நாட்டின் பாராளுமன்றம் ஏற்க வேண்டும் என்பதற்கு ஒரு கடும் முயற்சி நடந்து கொண்டிருக்கிறது. சாம்ஸ்கி பாஷையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் 'manufacturing consensus' என்று சொல்லலாம். அந்த வரிசையில் இன்னொரு கருத்துப் பத்தி. இதில் சுவாரசியமான ஒரு செய்தி ராஜீவ் காந்தியைப் பற்றியது.

It is often forgotten that India made an extraordinary offer on June 9, 1988, to forgo nuclear weapons in exchange for a long-term commitment by the existing nuclear powers to move toward nuclear arms reductions. The late prime minister Rajiv Gandhi called on the United Nations to negotiate a new treaty, replacing the NPT, that would commit the nuclear "haves" to carry out Article Six by phasing out their nuclear arsenals over a 22-year period ending in 2010. Effective immediately upon conclusion of this "new NPT," India and the other non-nuclear states would be committed under inspection "not to cross the nuclear threshold." When the United States rejected this offer, the advocates of nuclear weapons in New Delhi steadily gained ground, and in 1998 India formally demonstrated its ability to deploy nuclear weapons.
...
In retrospect, it is clear that the United States made a colossal blunder by rejecting India's 1988 offer to stop its nuclear weapons development. The Indian proposal for gradual nuclear disarmament was pragmatic.
சரிநிகர் சமானம்?:வரும் செவ்வாய் அமெரிக்க அலுவலகங்களில் பெண்களுக்கு ஒரு விசேட தினம். சென்ற வருடம் ஒரு சராசரி அமெரிக்க ஆண் சம்பாதித்ததற்கு நிகராக ஒரு சராசரி அமெரிக்கப் பெண் சம்பாதிப்பதற்கு இந்த வருடம் ஏப்ரல் 25-ஆம் தேதி (செவ்வாய்) வரை சம்பாதிக்க வேண்டும் (அதாவது கூடுதலாக கிட்டத்தட்ட நான்கு மாதங்கள்). அமெரிக்க நிறுவனங்களில் ஆண்-பெண் சம்பளச் சமமின்மை குறித்து வர்த்தகப் பகுதியில் ஏமி ஜாய்ஸ் எழுதுகிறார்.

It is 2006, and as has been true for about a decade, women earn only 77 cents for every dollar men make.

When Evelyn Murphy, an economist and a former lieutenant governor of Massachusetts, graduated "years and years ago," women were earning 59 cents for every male-earned dollar. But as she saw more women moving into the workforce in the 1960s, she assumed it was "just a matter of time till we caught up."

தமிழ்ப்பதிவுகள்

வெற்றியில் முடிந்த போராட்டம்

2006-04-20T20:17:00.000-04:00

போபால் விபத்தில் உயிர் பிழைத்தோர் சில வாரங்களுக்கு முன்பு புது தில்லி வரை நடை பயணமாய் சென்று உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டு தமது உரிமைகளுக்காகப் போராடத் துவங்கினர். இன்று அவர்களது போராட்டம் ஓரளவுக்கு வெற்றியில் முடிந்திருக்கிறது. அவர்களது ஆறு கோரிக்கைகளில் நான்கினைப் பிரதமர் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். டவ் நிறுவனத்திற்கு எதிரான கோரிக்கைகளைப் பொறுத்த வரையில் ஒன்றும் செய்ய முடியாதென்று கைவிரித்து விட்டார்.

சுகாதாரமான வாழ்விடம், குடிக்கத் தண்ணீர் - இவற்றிற்காக எழுநூறு கிலோமீட்டர் நடந்து உண்ணாவிரதம் இருக்க வேண்டிய அவல நிலை பெருமைக்குரியதில்லை. இக்கோரிக்கைகளுக்காக செவி சாய்த்ததற்கு பிரதமருக்கு நன்றி கூறும் மனநிலையில் நான் இப்பொழுது இல்லை. விடாது முயன்று, அறவழியில் போரிட்டு தமது கோரிக்கைகளின் நியாயங்களை நிலைநாட்டிய மக்களுக்கு மட்டும் எனது நன்றியும் வணக்கங்களும் வாழ்த்துக்களும்.

செய்தியின் முழு வடிவம் கீழே:

PM Concedes to Four of Six Bhopal Demands; Says He is Powerless Against Dow

17 April, 2006. New Delhi -- Bhopalis today celebrated a major victory and called off their international hunger strike as the Government conceded to four of six long-standing demands of the Bhopal campaign. The Prime Minister assured a 10-member delegation consisting of Union Carbide’s victims and supporters who met him today for 30 minutes that the demands relating to clean water, clean-up of toxic wastes, and the setting up of a national commission for medical and economic rehabilitation will be met. The Bhopalis will end their dharna today on a note of solidarity with the Narmada struggle. Separately, the Madhya Pradesh Government announced the allotment of Rs. 100 crores for the construction of a memorial in Bhopal, and Bhopalis have been told that the story of the Bhopal disaster will be included in educational curricula developed by the National Council of Educational Research and Training. Three Bhopal activists will leave immediately for Bhopal to accompany a high-level team led by Secretary, Ministry of Chemicals, to finalise details regarding provision of safe water and the participation of survivors in the construction of a memorial in Bhopal.

The Prime Minister, however, said he was powerless to take any extra-legal measures to hold Union Carbide or its owner Dow Chemical accountable. ”I don’t promise to prosecute. We have to do business. India has to survive despite these tragedies,” Mr. Manmohan Singh said in response to a demand by survivors that Union Carbide and Dow Chemical should be held liable for the continuing disaster in Bhopal. Mr. Singh, however, said he would explore whatever options existed within the law to hold the company accountable.

“We are ashamed and outraged that the Prime Minister of the world’s largest democracy has openly admitted to his inability to pressure an American multinational. At a time when India is set to more than double its industrial capacity, the Prime Minister’s reluctance to take extra-legal measures to pressure multinational corporations is deplorable and should set the alarm bells ringing,” said Satinath Sarangi, one of the six hunger strikers and 39 people who walked from Bhopal to New Delhi. “It doesn’t make any sense to direct our protests on the matter of corporate accountability towards a man who has expressed his powerlessness on this matter.”

The Bhopal campaigners have, therefore, resolved to take direct and legal action against Dow and Union Carbide’s businesses nationally and internationally over the coming months. “Dow should beware now because all our energies will be focused on putting the brakes on Dow’s business in India,” said Champa Devi Shukla, Goldman award winner and one of the indefinite hunger strikers.

Josh Imeson and Diane Wilson, both of whom have been fasting in solidarity with the survivors, have also been requested to call off their fast by the Bhopalis. Diane Wilson, a long-time Bhopal supporter, is on the fourth day of her indefinite fast in the United States. International support for the campaign has brought tremendous pressure to bear on the Government. The Prime Minister’s office has received nearly 3000 faxes and more than 350 people have signed up to fast for a day or longer in solidarity with the Bhopal campaign.

Thirty-nine victims of Union Carbide’s poisons, and eight survivors covered 800 km in 33 days to arrive in New Delhi on 25 March, 2006. Since 29 March, 2006, Bhopal survivors and supporters had been on indefinite strike near the Parliament House in New Delhi. On 11 April, six people, including three victims and three supporters, began an indefinite fast, in which they were joined by Diane Wilson from the US starting 13 April.

மேலும் விவரங்கள் இங்கே

தமிழ்ப்பதிவுகள்

மெஹர்தாத் ஹெம்மத்

2006-04-20T15:43:00.000-04:00

வாஷிங்டனில் இன்று எழுபத்தி ஐந்து டிகிரி மிதமான வெய்யிலோடு கூடிய மிக அழகான நாள். இந்த அழகான நாளில், புதிதாய் பசுமை கண்டிருக்கும் மரங்களுக்கிடையே, ஒரு புல்வெளியில், சில மணிநேரங்களுக்கு முன்பு மெஹர்தாத் ஹெம்மத்தைப் புதைத்தோம்.

நேற்று காலை இறந்து போன மெஹர்தாத் என்னுடைய அலுவலக நண்பன். ஈரானிலிருந்து குடி பெயர்ந்தவன்; ஷியா வகுப்பைச் சார்ந்தவன். அலுவலகத்தில் ஒரு பெரிய திட்டத்தில், இரு சிறு உப திட்டங்களில் நாங்கள் இருவரும் தொழில் நுட்பத் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்தோம். இந்த இரு சிஸ்டங்களும் ஒன்றோடொன்று இயைந்து வேலை செய்ய வேண்டியவை. ஆதலால் எனது குழுவோடு நானும், அவனது குழுவோடு அவனும் வேலை செய்ததை விட நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து வேலை செய்த நேரம் அதிகம். அதிர்ந்து பேசத் தெரியாதவன் - ஜெண்டில் மேன் என்பதற்கு அர்த்தமாக இருப்பான். சில சமயங்கள் மிகப் பொறுமையாக, மிக நிதானமாக அவன் வேலை செய்யும் விதம் எனக்கு கொஞ்சம் கடுப்பாகக் கூட இருந்திருக்கிறது. எதையுமே அவசர அவசரமாகச் செய்து பழக்கப்பட்ட என்னிடம் வெளிப்படையாக எதுவும் சொல்லாமல், அவன் செயல்படும் விதம் மூலமாகவே என்னை நிதானப்படுத்தியிருக்கிறான்.

பேச்சிலும் அப்படியே - அவனிடம் பேசும் போது அவனைப் போலத்தான் பேச முடியும். ஏனெனில், நாம் எப்படிப் பேசினாலும், அவன் அதிராமல் வார்த்தைகளை யோசித்து, அளந்து பேசுவான். ஏனோ தெரியாது, ஓரிரு நிமிடங்களில் நானும் அப்படியே பேச ஆரம்பித்து விடுவேன். எங்கள் இரு சிஸ்டங்களூம் இணைந்து செயல்பட வேண்டியிருந்ததால், அந்த இணைப்பில் ஏதேனும் கோளாறு நேர்ந்தால், இருவருக்குமே அடுத்த சிஸ்டத்தின் மீது தான் முதலில் சந்தேகம் வரும் - இது நம்மளவில் நன்கு பரிசோதித்த செயல்பாடுதானே என்று. இந்தக் கோளாறை யார் ஆராய்வது என்பதைப் பற்றி மிகவும் சம்பிரதாயமாக வாதாடுவோம். ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்சும் அடக்கத்துடனும் பவ்யத்துடனும் மற்றவரைக் குறை சொல்வோம். பரிசோதனைக் குழுவில் இருக்கும் ஒருவர் ஒரு முறை நாங்கள் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில் 'பார், இங்கிலாந்து நாட்டு அம்பாசிடரும் ஸ்வீடன் நாட்டு அம்பாசிடரும் பேசிக் கொள்கிறார்கள்...இவர்கள் தீவிரமாக சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் நம்புவார்களா?' என்று கேலி செய்திருக்கிறார்.

சுமார் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால் அவனுக்கு சுவாசப்பையில் புற்றுநோய் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. நாற்பது வயதாகிறது, வாழ்நாளில் சிகரெட் தொட்டதில்லை, குடும்ப வரலாற்றிலும் இவ்வாறு நேர்ந்ததில்லை. இந்தப் புற்று நோய் மெல்ல மெல்ல இடுப்பு, எலும்புகள், பின் மூளை எனப்பரவியது. தீவிரமான கீமோ தெரபியில் அவன் பட்ட வேதனைகள் நேற்று காலை முடிவுக்கு வந்தன.

நோய் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதும் அவனுடன் தொலைபேசியில் பேசினேன். நம்பிக்கையோடு இருந்தான். கான்சரை வென்றவர்கள் இருக்கிறார்கள், முடியும் என்ற ரீதியில் பேசினோம். அதற்குப் பிறகு நண்பர்கள் சிலர் அவனை வீட்டில் காணச்சென்ற ஒவ்வொரு முறையும் எனக்கு வேறு ஏதோ வேலை அமைந்து விட்டது. அந்த வேலைகள் எல்லாம் மிகச் சிறியனவாக இப்போது தெரிகின்றன.

நேற்று காலை வேலைக்குப் போன போது அவன் இறந்து விட்ட செய்தி தெரிந்திருக்கவில்லை. மெஹர்தாத்தின் மேலாளருடன் லிஃப்டில் சேர்ந்து பயணம் செய்தேன். அப்போது அவரிடம், 'அவன் படும் துன்பம் கேட்பதற்கே கொடுமையாக இருக்கிறது. சீக்கிரம் அவை ஒரு முடிவுக்கு வந்தால் தேவலை' என்று சொன்னேன். இன்று அவரை மீண்டும் கல்லறை அருகில் பார்த்தேன். 'நான் நேற்று சொன்னதற்கு அர்த்தம் இது இல்லை என்று உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா?' என்றேன்.

உடல் ஒரு வெள்ளைத்துணியில் சுற்றப்பட்டிருந்தது. அதை இருவர் மெல்ல குழியில் இறக்கினார்கள். சுற்றியிருந்த பலர் பெருங்குரலில் அழத் துவங்கினார்கள். மெஹர்தாத்தின் மனைவியும் இரு சிறு குழந்தைகளூம் (ஒரு சிறுவன், ஒரு சிறுமி) நின்று கொண்டிருந்தனர். சிறுமிக்கு விவரம் தெரியாத வயது, அம்மாவுடன் ஒண்டிக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தது. சிறுவன் கண்களில் கொஞ்சம் கண்ணீர். யாரோ அவனுக்கு கொஞ்சம் ஜூஸ் கொடுத்தார்கள். மெஹர்தாத்தின் மனைவி அழாமல் இறுக்கமாக நின்று கொண்டிருந்தார். ஒரு வயதான மாது அவரிடம் போய் 'அழு, அழுதால் உனக்கு நல்லது' என்று சொன்னார்.

அவர் திரும்பி, 'நான் நிரந்தரமாய் அழுது கொண்டே தானே இருந்திருக்கிறேன்' (I have been crying forever) என்றார்.

என்ன ஆறுதல் சொல்ல முடியும் அவருக்கு?

சண்டே போஸ்ட் - 9

2006-04-16T12:08:00.000-04:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

(Slim pickings today, really)

அணுமின் நிலையங்கள்: ஒரு மனமாற்றம்: அணுமின்சார உற்பத்தி மிகுந்த சர்ச்சைகளுக்கு இடமளிக்கிற ஒரு விஷயம். ஒரு கணத்தில் பூமியை கார்பனிலிருந்து காப்பாற்றி அதன் உஷ்ணத்தைக் குறைத்து நம்மையெல்லாம் ரட்சிக்கும் நாயகனாகவும், மறு கணத்தில் கதிரியக்கத்தால் கான்சர் துவக்கமாய் பல தீவிர உடல் நலக் கோளாறுகளை உண்டாக்கி சதா பயத்தின் விளிம்பில் நம்மையெல்லாம் வாழவைக்கும் வில்லனாகவும் காட்சி அளிக்கும் அந்நியன் ஸ்டைல் இரட்டை வேட நுட்பம் இது.

க்ரீன்பீஸ் (Greenpeace) இயக்கத்தை உருவாக்கிய பாட்ரிக் மூர் அணுமின் உற்பத்தியைத் தூற்றும் கூட்டத்திலிருந்து போற்றும் கூட்டத்திற்கு இடம் பெயர்ந்திருக்கிறார். இந்தக் கட்டுரையில், அணுமின் உற்பத்தி குறித்த பயங்கள் இன்றைய நிலையில் தேவையில்லாதவை என்று வாதிடுகிறார். இப்பிரச்னையில் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு நிலைப்பாடு எடுக்க வேண்டிய சூழ்நிலை வெகு தூரத்தில் இல்லை என்ற அளவில் அவசியம் படிக்க வேண்டிய கட்டுரை. கட்டுரையிலிருந்து:

Nuclear plants are not safe. Although Three Mile Island was a success story, the accident at Chernobyl, 20 years ago this month, was not. But Chernobyl was an accident waiting to happen. This early model of Soviet reactor had no containment vessel, was an inherently bad design and its operators literally blew it up. The multi-agency U.N. Chernobyl Forum reported last year that 56 deaths could be directly attributed to the accident, most of those from radiation or burns suffered while fighting the fire. Tragic as those deaths were, they pale in comparison to the more than 5,000 coal-mining deaths that occur worldwide every year.

ஒரு மாற்றுக் கருத்துக்கு (குறிப்பாக இந்தியச் சூழலில்), எஸ்.பி. உதயகுமார் எழுதிய அணுசக்தி அம்மா என்ற அறிவியற் புனைவு நாடகத்தையும் வாசிக்க வேண்டும்.
டிப்பு டிப்பு டிப்புக் குமரு!: சமீபத்தில் ஒரு நட்சத்திர ஓட்டலில் தங்கி வந்த எனக்கு இந்தக் கட்டுரை சுவாரசியமளித்தது. எங்கே, யாருக்கு, எந்த சூழலில் எவ்வளவு டிப்ஸ் (தமிழ்: உபரி? சேவைப்பணம்?) கொடுக்க வேண்டும் என்று விவரிக்கிறது. அமெரிக்கப் பயணங்களுக்கான ஒரு கையேடும் கூட இருக்கிறது. கட்டுரையிலிருந்து ஒரு புலம்பல்:

"Tipping is a morally dubious practice to begin with: People should be paid for what they do and not have to rely on the kindness of strangers," said Arthur Dobrin, a professor of humanities and ethics at Hofstra University. "But leaving no tip is doubly immoral. Where else can you get away with that? If I don't like my doctor, I don't go back. You don't like the service, complain to management."
கவிஞரின் தேர்வு: போஸ்டில் வாரா வாரம் ஞாயிறு வரும் புத்தக மலரில் ஒரு பாதி பக்கம் 'கவிஞரின் தேர்வு' (Poet's choice) என்று ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும். அந்த இடத்தில் அமெரிக்காவின் ஆஸ்தான கவிஞர் (American poet laureate, தற்போது ராபர்ட் பின்ஸ்கி) தனக்குப் பிடித்த காலத்துக்கேற்ற கவிதை ஒன்றை சிறு முன்னுரையுடன் வழங்குவார்.

இன்றோடு இப்பக்கம் துவங்கப்பட்டு பத்து வருடங்கள் ஆகின்றன. அதைக் கௌரவிக்கும் வகையில் இன்று அப்பகுதியை இரண்டு பக்கங்களுக்கு நீட்டி இதுவரை பங்கு பெற்ற எல்லாக் கவிஞர்களையும் அழைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு சிறு கவிதை:

It is difficult
to get the news from poems
yet men die miserably every day
for lack
of what is found there --

தமிழ்ப்பதிவுகள்

லாஸ் வேகஸ்: பயணக் குறிப்புகள்

2006-04-14T13:38:00.000-04:00

லாஸ் வேகஸ் விமான நிலையத்தில் காரைப் பொறுக்கிக் கொண்டு வெளியே வந்தது சனி இரவு பதினொரு மணிக்கு. விமான நிலையத்திலிருந்து ஹோட்டல் வரை தூரம் ஒரு மைல். ஹோட்டல் சென்றடந்தபோது மணி - நள்ளிரவு தாண்டி பனிரெண்டரை. சாதாரண நகரங்களில் போக்குவரத்து நெரிசல் நேரம் வாரநாட்களில் காலையும் மாலையும். வேகஸில் நெரிசல் நேரம் சனிக்கிழமை நள்ளிரவு. Welcome to Las Vegas.
தனது பகட்டான போலித்தனத்தை கொஞ்சமும் வெட்கமில்லாமல், ஆரவாரத்தோடு கொண்டாடும் நகரம் இது. போலி பாரிஸ், போலி வெனிஸ், போலி ரோம், போலி கைரோ என்று ஓவ்வொரு ஊரையும் சாராம்சப்படுத்தி சின்னக் குடுவையில் அடைத்து பத்தொன்பது ரூபாய் தொண்ணுற்றைந்து காசுகளுக்கு விற்கிறார்கள். This is an exact model of the Eiffel tower, this is an exact model of the square in Venice, this is an exact model of King Tut's chamber... etc. etc...
{begin obligatory leftist interlude} Pedicab என்று ரிக் ஷா போல ஒன்று வைத்திருந்தார்கள். சவாரிக்கு நான்கு ரூபாய். ஒரு வயோதிக சைனீஸ் தம்பதியை வைத்து ஒரு வெள்ளைக்கார இளைஞர் அதை ஓட்டிச் சென்றதைப் பார்க்க சுவாரசியமாக இருந்தது. {end oli}
லாஸ் வேகஸ் பயணக்கதைச் சுருக்கம் (1): காரில் ஏறு; வண்டியை ஓட்டு; பார்க்கிங் வேட்டையாடு; இறங்கு; நட; நட; நட; கசீனோவுக்குள் நுழை; நட; நட; நட; "வாவ்!"; நட; நட; நட; வெளியேறு; நட; நட; நட; Repeat.
லாஸ் வேகஸ் பயணக்கதைச் சுருக்கம் (2): -$45.50 :-(
ஹூவர் அணையிலிருந்து க்ராண்ட் கான்யன் போகும் வழியில் ஒன்றுமேயில்லை என்று யாராவது சொன்னால் நம்பாதீர்கள். மூன்று மரங்களும், சில பாறைகளும், நிறைய புழுதியும் இருந்ததை இரண்டு கண்களால் பார்த்தேன்.
கிராண்ட் கான்யனுக்குக் காமிரா எடுத்துச் செல்வது வெட்டி வேலை: அந்த இடத்தின் ஆழத்தையும், பிரம்மாண்டத்தையும், சாயந்திர வெய்யில் அந்தச் செம்பாறைகள் மீது தீட்டும் வெளிச்ச ஓவியங்களையும் எந்த ஒரு புகைப்படத்திலும் சிறைபிடிக்க முடியாது.
நாங்கள் பார்த்தவற்றுள்:

நன்கு வடிவமைக்கப்பட்ட கசீனோக்கள்: பெல்லாஜியோ, லக்ஸார், வெனீஷியன்
சொதப்பல் கசீனோக்கள்: ட்ரெஷர் ஐலண்ட், அல்லாதீன்
ரசித்த இடங்கள்: பெல்லாஜியோ நீர்ச்சுனைகள், தோட்டம், வெனீஷியன் படகு சவாரி, மிராஜ் மிருகங்கள்
வேகஸில் ஹைலைட்: பெல்லாஜியோ நீர்ச்சுனை மற்றும் தோட்டம்
பயணத்தின் ஹைலைட்: கிராண்ட் கேன்யன்
இன்று காலை முதுகில் முன்பு இருந்தறியாத இடங்களில் எல்லாம் வலியோடு கண் விழித்த போது பயணத்துக்கு முன்பு நண்பரோடு நடந்த உரையாடல் நினைவுக்கு வந்தது:

"வேகஸ்-ல என்ன பண்ணப் போறீங்க?"

"வெகேஷன் தானே, நல்லா ரிலாக்ஸ் பண்ணப் போறோம்..."

(அர்த்தபுஷ்டியாய்ச் சிரித்துக் கொண்டு) "அப்டீன்னா பீச்சுக்குப் போங்க...வேகஸ்ல ரிலாக்ஸெல்லாம் பண்ண முடியாது..."

உத்திரவாதமாய் சத்திய வார்த்தை.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

ஒரு வாரம்...

2006-04-07T21:30:00.000-04:00

நாளை கிளம்பி ஒரு வாரம் வெளியூர் - லாஸ் வேகஸ் - செல்கிறேன். சண்டே போஸ்டுக்கு இந்த வாரம் விடுமுறை.

வேகஸில் பல லட்சம் டாலர்கள் ஜெயித்து, பதிவுகள் எழுத ஒருவரையும், பின்னூட்டமிட ஒருவரையும் வேலைக்கு அமர்த்திக் கொள்ளலாம் என்று இருக்கிறேன். ஆகையால், இது நான் எழுதும் கடைசிப் பதிவாகவும் இருக்கலாம்.

என்னுடைய அதிர்ஷ்டத்தில்தான் உங்கள் அதிர்ஷ்டம் இருக்கிறது :-)

Good Night and, Good Luck

2006-04-02T22:23:00.000-04:00

Good Night and, Good Luck
2005
இயக்கம்: ஜார்ஜ் க்லூனி

இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த உடன், அமெரிக்காவிற்கும் சோவியத் யூனியனுக்கும் இடையே நீண்டதொரு சண்டையில்லாப் போர் (Cold war) துவங்கியது. ஆயிரத்துத் தொளாயிரத்து ஐம்பதுகளில் இப்போர் மிகவும் தீவிரமாக இருந்த சமயத்தில், கம்யூனிசம் அமெரிக்க நாட்டிற்குப் பெரியதொரு எதிரியாகக் கருதப்பட்டது. அமெரிக்காவில் கம்யூனிஸ்டுகளாகக் கருதப்பட்டவர்கள்/சந்தேகிக்கப்பட்டவர்கள் பல ஜனநாயகத்திற்கு விரோதமான முறைகளில் வேட்டையாடப்பட்டனர். ஒருவர் கம்யூனிஸ்ட் இல்லை என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய பொறுப்பு குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீதே சுமத்தப்பட்டது. வெளிப்படுத்தப்படாத ‘ஆதாரங்கள்', கேள்வி கேட்கப்படாத ‘சாட்சிகள்', பாதுகாக்கப்பட்ட ‘ரகசிய ஆவணங்கள்' - இவற்றின் பேரில் ஏராளமானோரது வாழ்க்கைகள் பாதிக்கப்பட்டன. இந்தப் படலத்தில் பலர் வேலையிழந்தனர், பலர் அவப்பெயர் பெற்றனர், சிலர் சிறையிடப்பட்டனர். உண்மையில் சோவியத்தின் கைக்கூலியாக இருந்தவர்களில் வெகு சிலர் பிடிபட்டனர்.

அந்த காலத்தையும், அதன் அநியாய முறைகளையும் இன்றளவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துபவராகக் கருதப்படுபவர் அன்று அமெரிக்க செனட்டில் (மேல்சபை) அங்கம் வகித்த ஜோசஃப் மெக்கார்த்தி என்பவர். இவர் ‘அமெரிக்க விரோதச் செயல்களை' பற்றிய கமிஷன் ஒன்றின் தலைவராகச் செயல்பட்டக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை செனட்டிற்கு இழுத்து வந்து மிக மோசமான விசாரணை முறைகளுக்கு உட்படுத்தியவர். இப்பொழுதும், மெக்கார்த்தியிசம் என்றால், ஆதாரமில்லாமல் குற்றம் சாட்டுவது, தேசப்பற்றை ஆபத்தான முறைகளில் பயன்படுத்துவது, மக்களிடையே பீதி உண்டாக்குவது போன்ற செயல்களுக்கான ஒற்றை வார்த்தையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

மக்களிடையே பயத்தை உண்டு பண்ணி, அதன் பயனாக விளையும் ஓட்டுக்களின் மூலம் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது என்பதும் ஜனநாயகத்தின் ஒரு அம்சமே என்பதால், ஒரு விதத்தில் மெக்கார்த்தியும் ஜனநாயகத்தின் விளைவுதான். ஆனால், ஜனநாயகம் உருவாக்கிய இந்த வில்லனுக்கு மாற்று மருந்தாக, ஜனநாயகத்தின் இன்னொரு கூறான பேச்சுச் சுதந்திரம் ஒரு ஹீரோவையும் உருவாக்கியது. அவரது பெயர் எட்வர்ட் மர்ரோ - சிபிஎஸ் தொலைக்காட்சியின் பிரதான செய்தியாளர். தனது செய்தி அறிக்கைகளை முடிக்கும் போது ஒவ்வொரு முறையும் அவர் சொல்லும் சொற்றொடர் - Good night and, Good luck.

இந்தச் சொற்றொடரைத் தலைப்பாகக் கொண்டு, அந்தக் காலத்தைப் பற்றியதாய் வெளிவந்திருக்கும் திரைப்படத்தை ஜார்ஜ் க்லூனி இயக்கி இருக்கிறார். இயக்கம் உட்பட பல ஆஸ்கர் விருதுகளுக்கான இறுதிப் பட்டியலில் இடம் பெற்ற இப்படம், மெக்கார்த்தியின் முறைகளை எதிர்த்து மர்ரோவும் அவரது செய்திக் குழுவும் நிகழ்த்திய போராட்டத்தை விவரிக்கிறது. ஒன்றரை மணிநேரமே நீளம் கொண்ட இப்படம், மெக்கார்த்தி, மர்ரோ, சிபிஎஸ் என்ற கட்டுக்கோப்பான வட்டத்துக்குள் சுழன்று செயல்படுகிறது.

படத்தின் துவக்கத்தில், அமெரிக்க விமானப்படை ஒரு வீரனை, அவனது தந்தை ஒரு காலத்தில் கம்யூனிஸ்ட் குழுக்களுக்கு ஆதரவாக இருந்ததாகக் கூறி (ஆதாரங்களைக் காட்டாமல்), படையிலிருந்து விலக்கி வைக்கிறது. சின்னஞ்சிறிய பெட்டிச் செய்தியாக மறைய இருந்த இந்த செய்கையின் அநியாயத்தை தொலைக்காட்சியில் வெளிக்கொண்டு வருவதன் வாயிலாக, மெக்கார்த்தியின் கடைக்கண் பார்வைக்கு மர்ரோவும் அவரது செய்திக் குழுவும் இலக்காகின்றனர். இந்நிலையில், நாடெங்கும் பரவி வரும் கம்யூனிச அச்ச அலை தொலைக்காட்சி நிறுவனத்திற்குள்ளும் நுழைகிறது. இரண்டாம் உலகப் போரின் மூலம் மிகவும் பிரபலமடைந்த மர்ரோவை நேரடியாக எதிர்க்கப் பலர் தயங்கினாலும், மெக்கார்த்தியை எதிர்ப்பதைக் குறைத்துக் கொள்ளுமாறு அவர் அறிவுறுத்தப்படுகிறார். அத்தகைய பேச்சுக்களை மர்ரோ உதாசீனம் செய்வதோடு மட்டும் நிற்காமல், ஒரு படி மேலே போய், தனது அணுகுமுறையை இன்னமும் கடுமைப்படுத்தி மெக்கார்த்தியை நேரடியாக எதிர்க்கிறார். மெக்கார்த்தியின் சொந்த வார்த்தைகளை மட்டுமே கொண்டு மெக்கார்த்தியின் அநீதியான முறைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் செய்தி அறிக்கை ஒன்றைத் தயாரித்து வெளியிடுகிறார். சில நாட்களுக்குப் பின் தனது நிகழ்ச்சியிலேயே மெக்கார்த்திக்கும் பதில் உரை கொடுக்க அனுமதிக்கிறார். எதிர்பார்த்தது போலவே, மெக்கார்த்தி, ஆதாரமின்றி, மர்ரோவையும் கம்யூனிச ஆதரவாளர் என்று குற்றம் சாட்டுகிறார். மர்ரோ அக்குற்றச்சாட்டுகளை ஆதாரங்களோடு மறுக்கிறார். இவை நடந்த சில நாட்களில், மெக்கார்த்தியையே செனட் விசாரணைக்குள்ளாக்குகிறது, அவரது முறைகளுக்காகக் கண்டிக்கப்படுகிறார், அவரது ஆட்டம் அடங்குகிறது. மெக்கார்த்தியின் முடிவு, மர்ரோவினால் மட்டுமல்ல என்றாலும், அரசியல் ரீதியாக மெக்கார்த்திக்கு எதிராகச் செயல்பட செனட் உறுப்பினர்களுக்கு தைரியம் வழங்கியதில் மர்ரோவின் செய்தி அறிக்கைகளின் பங்கு கணிசமானது என்ற அளவில் படம் முடிகிறது.

படத்தில் அருமையான விஷயங்கள் மூன்று:

1. வசனம்: அற்புதமான ஆங்கிலத்தில் மிகத்தெளிவாக பேசப்படும் வசனங்கள். கருத்துக்களை சுருக்கமாகவும், குழப்பத்திற்கு இடமளிக்காமலும், மிகச்சரியான வார்த்தைகளில் முன்வைக்கும் இவ்வசனங்களுக்காக மட்டுமே இப்படத்தைப் பார்க்கலாம். உதாரணம்:

Murrow: We must not confuse dissent from disloyalty. We must remember always, that accusation is not proof, and that conviction depends upon evidence and due process of law. We will not walk in fear, one of another, we will not be driven by fear into an age of unreason. If we dig deep into our history and our doctrine, we will remember we are not descendant from fearful men. Not from men who dared to write, to speak, to associate, and to defend causes that were for the moment unpopular. This is no time for men who oppose Sen. McCarthy's methods to keep silent or for those who approve.

2. டேவிட் ஸ்ட்ரேதர்ன் நடிப்பு: மர்ரோவாக நடித்த இவரது முகபாவங்களும் உடல் மொழியும் படத்தை நிறுத்துகின்றன. ஜார்ஜ் க்லூனி தயாரித்து இயக்கிய இப்படத்தில் சுலபமாக அவரே மர்ரோவாக நடித்திருக்கலாம். ஆனால், ஒரு இரண்டாம் ஹீரோ ரோலை ஏற்றுக் கொண்டு டேவிட்டை மர்ரோவாக்கியது புத்திசாலித்தனமான முடிவு. க்லூனி இவ்வளவு சீரியஸான ரோலை செய்திருக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

3. ஒளிப்பதிவு: கறுப்பு-வெள்ளையில் உருவாக்கப்பட்ட இப்படம், பெரும்பாலும் மிக நெருங்கிய கோணங்களில் ஒளிப்பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இதனால் வேறு எங்கும் கவனம் சிதறாமல் பேசுபவர்களின் வார்த்தைகளை உள்வாங்க முடிகிறது. அடிப்படையில் படம் பேசுபவர்களையும் அவர்களது நம்பகத்தன்மையைப் பற்றியதும் என்பதால், இந்த அணுகுமுறை மிகவும் சிறப்பாக செயல்படுகிறது.

படத்தில் குறை என்று சொல்ல வேண்டுமென்றால், ஒன்று மட்டும் சொல்லலாம். மெக்கார்த்தி இவ்வாறு இயங்கிய காலகட்டத்தில் அமெரிக்கப் பொதுமக்கள் மற்றும் சமுதாயம் எப்படி எதிர்வினையாற்றியது என்பது பற்றி படம் மிக மேலோட்டமாகவே சொல்கிறது. மெக்கார்த்தி - மர்ரோ போராட்டத்திற்கு வெளியானவை அவை என்று விட்டிருக்கலாம் என்றாலும் படத்திற்கு அவை ஒரு முழுமையைக் கொடுத்திருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது.

உபரியாக சில அவதானங்கள்:

1. படத்தில் எல்லாரும் சதா சர்வ காலம் புகைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் - நிஜமாகவே அந்தக் காலத்தில் அலுவலகங்களுக்கு உள்ளே அவ்வளவு புகைத்தார்களா, இல்லை கறுப்பு-வெள்ளைப் படத்தில் அழகாக வரும் என்று இவ்வாறு செய்தார்களா என்று தெரியவில்லை. Fog of war போல, படம் முழுக்க ஒரு Fog of truth என்பதற்காகவும் பயன்பட்டிருக்கலாம்.

2. அலுவலகங்களில் பெண்கள் எப்படிப் பயன்படுத்தப்பட்டார்கள் என்பதும் தெரிகிறது. ‘ஷர்லி, காப்பி கொண்டு வா', ‘மில்லி, பேப்பர் வாங்கி வா' - இவ்வளவுதான்.

படம் முழுவதும் பேசப்படாத பொருள் ஒன்றுதான் இப்படத்தை சுவையான படம் என்பதிலிருந்து, முக்கியமான படம் என்பதாக உயர்த்துகிறது. அது என்னவென்றால், இப்படத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பவை இந்தக் காலத்திற்கு எத்தனை கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது என்பது. உண்மையில் படத்தில் வரும் சில வசனங்களை மிகச் சரியாக இன்றைய நாளில் நடப்பவைகளுக்குப் பயன்படுத்தலாம்.

அவ்வளவு ஏன், இந்த விமரிசனத்தின் முதல் சில வாக்கியங்களை இப்படியும் மாற்றி எழுதலாம்:

9/11 நிகழ்ந்த உடன், அமெரிக்காவிற்கும் இஸ்லாமிய நாடுகளுக்கும் இடையே நீண்டதொரு போர் (War against terror) துவங்கியது. இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இப்போர் மிகவும் தீவிரமாக இருந்த சமயத்தில், தீவிரவாதம் அமெரிக்க நாட்டிற்குப் பெரியதொரு எதிரியாகக் கருதப்பட்டது. அமெரிக்காவில் தீவிரவாதிகளாகக் கருதப்பட்டவர்கள்/சந்தேகிக்கப்பட்டவர்கள் பல ஜனநாயகத்திற்கு விரோதமான முறைகளில் வேட்டையாடப்பட்டனர். ஒருவர் தீவிரவாதி இல்லை என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய பொறுப்பு குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீதே சுமத்தப்பட்டது. வெளிப்படுத்தப்படாத ‘ஆதாரங்கள்', கேள்வி கேட்கப்படாத ‘சாட்சிகள்', பாதுகாக்கப்பட்ட ‘ரகசிய ஆவணங்கள்' - இவற்றின் பேரில் ஏராளமானோரது வாழ்க்கைகள் பாதிக்கப்பட்டன. பலர் கைது செய்யப்பட்டனர், பலர் சிறையிடப்பட்டனர், சிலர் உயிரிழந்தனர். உண்மையில் அமெரிக்காவிற்கு எதிராகச் செயல்பட முனைந்தவர்களில் வெகு சிலர் பிடிபட்டனர்.

More things change, more they remain the same.

ஜோசஃப் மெக்கார்த்தி பற்றி மேலதிகத் தகவல்களுக்கு.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 8

2006-04-02T09:55:00.000-04:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

ஒரு பத்திரிக்கை, பல ஊடகங்கள்: முந்தாநேற்று (வெள்ளிக்கிழமை), வாஷிங்டன் போஸ்ட் ஒரு வானொலி நிலையச் சேவையைத் துவங்கியது (வாஷிங்டன் போஸ்ட் ரேடியோ). இது ஒரு பிராந்திய சேவை மட்டுமே என்றாலும், ஒரு தனிப்பத்திரிக்கை தனது ஊடகசக்தியை இப்படிப் பெருக்கிக் கொள்வது பற்றி சில கேள்விகள் எழுந்திருக்கின்றன. வாஷிங்டன் மற்றும் வாஷிங்டன் சார்ந்த பகுதிகளில், போஸ்ட் பத்திரிக்கை, சென்னையில் ஹிந்துவைப் போல - பேப்பர் படித்தாயா என்றால் போஸ்ட் படித்தாயா என்று அர்த்தம். இத்தகைய சக்தி மிகுந்த ஒரு நிறுவனம் வானொலி அலைகளையும் ஆக்கிரமித்து விடுமோ என்று சிலர் கவலைப்படுகிறார்கள். இக்கவலைகளைப் பற்றி போஸ்டின் வாசக ஆசிரியர் (Ombudsman) இப்பத்தியில் கருத்துக் கூறியிருக்கிறார். முக்கியமாக, செய்தித்தாள், வலைத்தளம், வானொலி நிலையம் ஆகியவை வெவ்வேறு நிர்வாகிகளால் நடத்தப்பட்டாலும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆணிவேர் போஸ்ட் பத்திரிக்கை தான், ஆதலால் இம்மூன்றையும் மக்கள் தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது என்று போஸ்ட்டுக்கு அறிவுறுத்துகிறார். மேலும்:

Post reporters, especially, find themselves in great demand -- writing quickly for the Web site on a breaking story, writing for the next day's paper and now talking on WTWP. It requires a flexibility and dexterity that even the quickest of us will have to get used to. So journalists need to remember that they represent Post standards whether they're online or on the air. Only a few journalists in online chats have crossed the line -- into obscenity and political rants that Post journalists shouldn't engage in -- since I've been here.

Here is commonsensical advice for reporters who go on television or radio or do live chats.

· Don't say anything live you would not write in the paper. Don't speculate without a sound basis in fact.
· Don't try to be ironic or sarcastic; it's always misinterpreted. Humor only works if it's light and at no one's expense but your own.
· A relaxed manner is good for chats, but watch you don't come off as unprofessional.
· You're a reporter for a top-notch outfit. Act like it.
உஷ்ணமாகும் பூமி? ஹம்பக்!: பூமியின் வெப்பம் அதீதமாய் அதிகரித்து வருகிறது என்பதற்கும், அதற்கு மனிதர்களின் செயல்களே பொறுப்பு என்பதற்கும் இருக்கும் ஏராளமான ஆதாரங்களைப் புறந்தள்ளி விட்டு, இதெல்லாம் ஒன்றும் புதிதல்ல என்று வலது சாரி சிந்தனையாளர் ஜார்ஜ் வில் வாதிடுகிறார். "எது நடந்ததோ, அது நன்றாகவே நடந்தது. எது நடக்கிறதோ, அது நன்றாகவே நடக்கிறது." என்று கீதாசார ஸ்டைலில் பேசுகிறார்.

இது போலப் பேசுபவர்கள் பலர் இருந்தாலும், அவர்களில் முக்கால்வாசிப் பேருக்கு ஒரு உள் லாப நோக்கு இருக்கும். வலது சாரி அறிவு ஜீவியாகக் கருதப்படும் ஜார்ஜ் வில்லுக்கு அப்படி எதுவும் கிடையாது என்று நம்புகிறேன். மேலும், இக்கட்டுரை பெரும்பான்மைக் கருத்துக்களுக்கு எதிரானவைகளுக்கு ஒரு நல்ல உதாரணம் என்பதால் இதை சுட்டிக்காட்ட முற்படுகிறேன். கட்டுரையிலிருந்து:

While worrying about Montana's receding glaciers, Schweitzer, who is 50, should also worry about the fact that when he was 20 he was told to be worried, very worried, about global cooling....Newsweek agreed ("The Cooling World," April 28, 1975) that meteorologists "are almost unanimous" that catastrophic famines might result from the global cooling that the New York Times (Sept. 14, 1975) said "may mark the return to another ice age." The Times (May 21, 1975) also said "a major cooling of the climate is widely considered inevitable" now that it is "well established" that the Northern Hemisphere's climate "has been getting cooler since about 1950." In fact, the Earth is always experiencing either warming or cooling.
இஸ்ரேலின் புதிய தலைவர்: புதிய பாலஸ்தீனியத் தலைவர் அரியணை ஏறிய சில வாரங்களுக்குள் இஸ்ரேலிலும் புதிய தலைவர் தேர்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். மேற்குக்கரையிலிருந்து "பெரும்பாலான" குடியேற்றப்பகுதிகளைக் காலி செய்யப் போவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அவரது அரசியல் வளர்ச்சியைப் பற்றியது இக்கட்டுரை.

Settlements and occupation have not yielded peace with the Palestinians, and bilateral negotiations are remote now that Hamas--a movement sworn to Israel's destruction--is in power. Instead, Olmert campaigned on the promise of a new centrism, stressing the need to leave most of the West Bank and even parts of Jerusalem if there is no negotiating option that could yield final borders. He faces enormous challenges...
பொருளாதார முன்னேற்றமும் சமத்துவமும்: அமெரிக்காவில் "Rising Tide lifts all boats" என்று ஒரு சொலவடை உண்டு. ஒரு கடலின் மட்டம் உயரும் போது, எல்லா படகுகளும் உயர்கின்றன என்று சொல்லும் இதன் பொருள் ஒரு நாட்டின் பொதுவான பொருளாதார முன்னேற்றம் அதன் எல்லா மக்களையும் ஒரே அளவில் சென்றடையும் என்பது. இக்கோட்பாடு, நம் நாட்டின் Trickle down கோட்பாட்டின் பெரியப்பா. இக்கோட்பாட்டின் நடைமுறை செயல்பாட்டை ஆராயும் விதமாக, சில வாரங்களுக்கு முன் போஸ்டின் ஆசிரியக்குழு ஒரு தொடர் கட்டுரையை எழுதத் துவங்கியது. இத்தொடர் முக்கியமாக, பொருளாதார வளர்ச்சி சமுதாயத்தின் எல்லா தரப்பு மக்களையும் சென்றடையாததன் காரணங்களை ஆராய்கிறது.

இன்று கட்டுரையின் மூன்றாவது பகுதி வெளியாகியிருக்கிறது. இப்பகுதியில் பொருளாதார வளர்ச்சி தேவையா என்ற ஆதாரக் கேள்வியை ஆராய்ந்து, சில புருவத்தை உயர்த்தும் வாதங்களை முன்வைக்கிறது:

...Americans get richer relative to their past, forward momentum makes them optimistic and tolerant: They expect life to get better, so they act more generously toward racial minorities, immigrants and the poor.
...
The other argument for growth is a particularly American one: To exercise global leadership, the United States needs financial clout. In a narrowly economic sense, it's great if foreigners catch up to U.S. living standards; this means richer markets for American products, so everybody gains. But in a political sense, a loss of economic preeminence would be crippling -- both for American statecraft and for the enlightened causes that it defends.

நெனப்புத் தான்...

கட்டுரைத்தொடரின் முதல் பகுதி, இரண்டாம் பகுதி.
அமர்த்யா சென்னின் புத்தகம்: மதிப்புரை: எனது முந்தைய பதிவில் குறிப்பிடப்பட்ட அமர்த்யா சென்னின் புதிய புத்தகத்தைப் பற்றிய இம்மதிப்பீடு, சென்னின் ஆதாரக் கோட்பாடுகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. வரலாற்றிலிருந்து வசதியானவற்றை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்துச் சுட்டிக் காட்டுவதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறது. மதிப்பீட்டிலிருந்து:

It is the unease of Islam, of course, and the violence of some of its radical adherents that have given the question of identity its contemporary global relevance. On that issue Huntington was at his most prophetic, writing of Islam's "bloody borders" and of the "youth bulge" in Muslim societies that had unhinged and radicalized the Muslim world. He did so in the early 1990s, and then history -- 9/11 and all that followed -- provided his thesis with cruel compliance.

Sen, however, wishes to rescue Islam from this "confinement."

தமிழ்ப்பதிவுகள்

அடையாளங்கள்: அமர்த்யா சென் கட்டுரை

2006-03-30T08:22:00.000-05:00

பொருளாதார நோபல் பரிசு பெற்ற அறிஞர் அமர்த்யா சென்னின் புதிய புத்தகமான 'Identity and Violence' நேற்று பிரசுரமாகியிருக்கிறது. அப்புத்தகத்திலிருந்து ஒரு கட்டுரை இன்றைய ஸ்லேட் வலையிதழில் வெளியாகியிருக்கிறது. இன்றைய உலகில், ஒரு மனிதனுக்கு இருக்கும் பல அடையாளங்களில் மதம் என்ற ஒற்றை அடையாளத்திற்குக் அதீத முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுவதால் எழும் அபாயங்களைக் குறித்துப் பேசுகிறது.

அருமையாக எழுதப்பட்டுள்ள இக்கட்டுரையிலிருந்து சில quotable quotes:

"The world is made much more incendiary by the advocacy and popularity of single-dimensional categorization of human beings, which combines haziness of vision with increased scope for the exploitation of that haze by the champions of violence."

"The noble and elevating search for amity among people seen as amity between civilizations speedily reduces many-sided human beings to one dimension each and muzzles the variety of involvements that have provided rich and diverse grounds for cross-border interactions over many centuries, including the arts, literature, science, mathematics, games, trade, politics, and other arenas of shared human interest. Well-meaning attempts at pursuing global peace can have very counterproductive consequences when these attempts are founded on a fundamentally illusory understanding of the world of human beings."

இக்கட்டுரைக்கு பல காட்டமான எதிர்வினைகள் வந்திருக்கின்றன. அவற்றுள் பிரசுரிக்கக்கூடிய ஒன்று:

Subject: Singularity of Identity
From: Jaque
Date: Mar 29 2006 7:00PM

ESteemed Prof. Sen goes to great length to point out multitudes of identities Muslims have beyond being a Muslim. But he fails to see that the singular identity the world sees of Muslims is self chosen by Muslims. They talk of "Unmah" something like brotherhood of Muslims at large. It is them who want to obliterate all other identities in favor of one!

Why noone, for example, keeps pointing out that Prof. Sen is a Hindu. I think it is because Hindus do not self impose this singularity. As he has pointed out other identities like he is a Bengali, or an Indian or a Nobel Laurate, a Professor of Economics far outweighs the identity of he being a Hindu.

Take for example when Pakistan tested the nuclear bomb. It was immediately branded as "Islamic bomb"! Who gave that identity? It was the Muslims!

When Taliban destroyed 1500 year old Bamiyan Buddhas, Buddhists all over the world didn't riot or demonstrate in streets since they have other strong identities.

So while Prof. Sen's observations are correct he doesn't see where the problem lies.

There is an International organization of Islamic Countries (OIC). Have you seen one like that of say Buddhist countries, Christian countries?

So if there is the singularity of idnetity among Muslims it is self-imposed. And in fact that is the primary reason of a potential "Clash of civilizations". It is Clash of single identity Muslims against all other diffused, multitude of identities of the world.

Peace.
-Jaque

தமிழ்ப்பதிவுகள்

குடியேற்றத் தடுமாற்றம்: சில பார்வைகள்

2006-03-28T21:33:00.000-05:00

இன்று அமெரிக்காவில் ஈராக்கை விட சூடாக விவாதிக்கப்படும் விஷயம் குடியேற்றச் சட்டங்கள் (immigration laws). இது பற்றி கருத்தில்லாதவர்களைப் பார்ப்பது அரிதாக இருக்கிறது. வானொலியில் கருத்து விவாதங்களை நடத்துபவர்கள் “Immigration” என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லி விட்டுத் தூங்கப் போய் விடலாம் - மக்கள் நூற்றுக்கணக்கில் ஆக்ரோஷமாகப் பேச முன் வருகிறார்கள். இந்நிகழ்வுகளைக் குறித்த என்னுடைய பரவலான அவதானிப்புகளும், சில கருத்துக்களும் இங்கே:

பாரீசில் நடக்கும் ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கும் அமெரிக்காவில் நடக்கும் போராட்டங்களுக்கும் மேலோட்டமான ஒற்றுமை தான் இருக்கிறது - இரண்டும் குடியேற்றத்தை அரசாங்கங்கள் எப்படி எதிர்கொள்கிறது என்பது பற்றியன, அவ்வளவுதான். பாரீசில் வேலை வாய்ப்பை அதிகரிக்கும் வண்ணம் அந்நாட்டின் மிக மோசமான தொழிற்ச்சட்டங்களை அரசாங்கம் மிக லேசாகத் தளர்த்தியதை மாணவர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். வேலை வாய்ப்பை அதிகரிக்க வேண்டிய தேவை குடியேற்றத்தால் உண்டான வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை சமாளிக்க. குடியேறிகள் எக்கேடு கெட்டால் என்ன என்பது மாணவர்களின் நிலைப்பாடு.

அமெரிக்காவில் குடியேறிகள் தங்கள் உரிமைகளுக்காகப் போராடுகிறார்கள். சட்டபூர்வமாகவோ, சட்டத்தை மீறியோ அமெரிக்காவில் குடியேறியிருக்கும் (பெரும்பாலும் ஸ்பானிஷ் பேசும் லத்தீன் அமெரிக்க) மக்கள், தங்களுக்கு உரியதாகக் கருதும் உரிமைகளைக் கோரி நடத்தும் போராட்டங்கள்.

தற்போது அமெரிக்க பாராளுமன்றத்தில் இரண்டு சட்டங்கள் விவாதிக்கப்படுகின்றன - ஒன்று கீழ் சபை நிறைவேற்றிய மசோதா - இது சட்டத்துக்குப் புறம்பான குடியேறிகளைக் கடுமையாக தண்டிக்கிறது. அப்படிச் செய்வதை ஒரு கிரிமினல் குற்றமாக மாற்றுகிறது. தெரிந்தோ தெரியாமலோ அப்படி ஒருவருக்கு ஒரு நிறுவனம் வேலை கொடுக்குமானால், அந்நிறுவனத்தைக் குற்றவாளி ஆக்குகிறது. அப்படிப் பட்டவர்களுக்கு தங்க இடமோ ஆதரவோ கொடுப்பதைக் குற்றமாக்குகிறது. எல்லைக் கோடெங்கும் ஒரு சுவர்/வேலி கட்டுவோம் என்கிறது. ஒட்டு மொத்தமாக குடியேறிகளை கெட் அவுட் என்கிறது.

மேல்சபையில் விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் சட்டம் இதை விட கொஞ்சம் இளகியது. தாற்காலிக வேலை வாய்ப்பு விசா ஒன்றை உருவாக்கி குடியேற்றத்தை முறைப்படுத்த முயல்கிறது. ஏற்கனவே இருப்பவர்களுக்கு குடிமக்களாகவோ வேறு விதமாகவோ சட்ட பூர்வமாக மாற வழி வகுக்கிறது (அவர்கள் ஆங்கிலம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறது). புஷ் இந்த மசோதாவை ஆதரிக்கிறார்.

போராடும் மாணவர்கள் இந்த மேல்சபை பரிந்துரையை எதிர்க்கிறார்கள். எதுவும் இன்னமும் சட்டமாகவில்லை. பாராளுமன்ற தேர்தல் ஆண்டான இந்த வருடத்திற்குள் இந்தப் பிரச்னை தீர்க்கப்படும் என்றும் தோன்றவில்லை.

******
குடியேற்றம் பொதுவாகவே ஒரு மிக மிக சிக்கலான பிரச்னைதான். இந்த ஒரு விஷயம்

அரசியல் (ஓட்டு வங்கி),
பொருளாதாரம் (நிறுவனங்களுக்கு குடியேறி = குறைந்த சம்பளம், நிறைய லாபம், மக்கள் பார்வையில் குடியேறிகள் = குறைந்த சம்பளம், பறிபோகும் வேலை),
மதம் (லத்தீன் அமெரிக்கக் குடியேறிகள் = மத உணர்வு நிரம்பிய கத்தோலிக்கர்கள், நிரம்பும் உண்டியல்),
மொழி (குடியேறிகள் = பள்ளிகளில் ஸ்பானிஷ்)
இனம் (குடியேறிகள் != வெள்ளைக்காரர்கள்)

என்று எல்லா ஜீவாதார விஷயங்களையும் பாதிக்கிறது.

*******
அனுதினம் அரிசோனா, நியூ மெக்ஸிகோ, டெக்சாஸ் ஆகிய மாநிலங்களில் மிகக் கடுமையான பாலைவன சீதோஷ்ண நிலைமைகளையும் மீறி பலர் சட்ட விரோதமாக அமெரிக்காவிற்குள் நுழைய முற்படுகிறார்கள். இதில் சிலர் இறக்கிறார்கள், சிலர் பிடிபடுகிறார்கள், பலர் வந்து சேர்கிறார்கள். இந்த விஷயத்தில் மெக்ஸிகோ அரசாங்கம் மெத்தனமாக இருக்கிறது என்பது அமெரிக்கர்களுக்கு ஒரு பெரும் குறை. இதன் பொருட்டு சமீபத்தில் மெக்ஸிகோ அரசாங்கம் வாஷிங்டன் போஸ்டில் ஒரு முழுப் பக்க விளம்பரம் கொடுத்திருந்தது. வினோதமான விளம்பரம். அதில் மெக்ஸிகோ நாட்டு மக்கள் சட்ட விரோதமாக எல்லை தாண்டிப் போகிறார்கள் என்றால், அதற்கு அமெரிக்காவின் விசா கட்டுப்பாடுகள் தான் காரணம் என்கிறது. அமெரிக்கா விசா சட்டங்களை தளர்த்தினால், நாங்களும் எங்கள் எல்லைகளை நிர்வகிக்கிறோம் என்கிறது.

இதைப் பிறர் சொன்னால் பரவாயில்லை. ஒரு அரசாங்கமே இப்படிச் சொல்வது வெட்கக் கேடு இல்லை?

அது மட்டுமல்ல, அமெரிக்க எல்லையை எப்படி பாதுகாப்பாகக் கடப்பது என்பதற்கு ஒரு கையேட்டையும் தயாரித்து மக்களுக்கு இலவசமாக அளிக்கிறது இந்த அரசாங்கம்! தனது பொருளாதாரத்தை நிமிர்த்தி மக்களுக்கு வேலை வாய்ப்பைப் பெருக்க யோக்கியதை இல்லாவிட்டாலும் அடுத்த நாட்டுக்குப் போய்ப் பிழைத்துக் கொள் என்று சொல்லாமலாவது இருக்கலாம்.

*******

சென்ற இரு நாட்களாக நடந்து வரும் மிகப் பெரிய போராட்டங்கள் வாஷிங்டன், லாஸ் ஏஞ்சலஸ், சிகாகோ ஆகிய நகரங்களில் குடியேறிகள் தங்கள் உரிமைகளுக்காக நடத்துபவை. இவற்றில் வினோதம் என்னவென்றால் இப்போராட்டங்களில் அவர்கள் உபயோகப்படுத்தும் கொடி மெக்ஸிகோ நாட்டுக் கொடி. மக்களே, நீங்கள் அமெரிக்காவில், அமெரிக்க சட்டங்களுக்காகப் போராடுகிறீர்கள்; உங்கள் நாட்டுப் பற்றை கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கி வையுங்கள், அது தான் புத்திசாலித்தனம், ஏற்கனவே, ஸ்பானிஷ் பேசுகிறார்கள், சமூகத்துடன் ஒன்றுவதில்லை என்று புலம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர்கள் வாய்க்கு இன்னமும் அவல் கொடுக்காதீர்கள்!

*******

இந்த விஷயத்தை தீவிரவாத அபாயங்களுடன் முடிச்சுப் போட்டுப் பேசுவதைப் போல ஒரு நாட்டுப் பற்றான விஷயம் வேறில்லை. எல்லைகளை பலப்படுத்திப் பாதுக்காப்பது அமெரிக்காவிற்கு ஒரு சர்வ ரோக நிவாரணி என்ற கருத்து மக்களிடையே ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது/வேரூன்றப்பட்டுள்ளது.

********

இந்த ஜோக் கேட்டிருப்பீர்கள்: எல்லையில் ஒரு செக் போஸ்டில் ஒரு காவல்காரன் நின்று கொண்டிருந்தான். மெக்ஸிகோவிலிருந்து சைக்கிள் ஓட்டிக் கொண்டு ஒருவன் வந்தான். “ஏதாவது கடத்துகிறாயா?” காவல்காரன் கேட்டான். வந்தவன் “இல்லை சார்“ என்று சொன்னான். காவல்காரன் சைக்கிளை நன்கு பரிசோதித்துப் பார்த்தான். ஒன்றுமில்லை. ‘போய் வா' என்று அனுப்பி விட்டான். மறுநாளும் அதே ஆள் வந்தான், சைக்கிளில். இன்றும் பரிசோதித்து அனுப்பி விட்டான். இது போல் பல நாட்கள் கழிந்தன. காவல்காரனுக்குக் கடுமையான சந்தேகம் - இவன் கண்டிப்பாக எதையோ கடத்துகிறான் என்று. என்ன என்று கண்டுபிடிக்க முடியாமல், பல நாட்கள் கழித்து அவனிடம் ‘இதோ பார், நீ எதையோ கடத்துகிறாய் என்று தெரிகிறது, என்ன கடத்துகிறாய்? தயவு செய்து சொல்லி விடு, உன்னை மறுபடி பரிசோதிக்கவே மாட்டேன்’ என்று கெஞ்சிக் கேட்டான். வந்தவன் கொஞ்சம் தயங்கி விட்டுச் சொன்னான்:

‘நான் கடத்துவது சைக்கிள்களை!'

இப்பொழுது மக்கள் தம்மைத் தாமே கடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்..

********

என் தீர்வு:

1. வந்தவர்கள் வந்து விட்டார்கள் - அவர்களுக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு வருடங்களுக்குச் சட்ட பூர்வமாக தங்க அனுமதி அளித்து, பின் சொந்த நாடு திரும்புமாறு பணிக்க வேண்டும்.
2. தற்காலிக வேலை விசாக்கள் தாராளமாகக் கிடைக்க வேண்டும். விசா வழங்குதல் சீர்படுத்தப்பட்டு விரைவாக்கப்பட வேண்டும்.
3. சட்ட பூர்வமாக உள்ளே நுழைந்தவர்கள் குடிமக்களாக விரும்பினால் அதற்குப் பாதை வேண்டும்.
4. இவைகளைச் செய்து விட்டு எல்லைகளைக் கண்ணில் எண்ணெய் விட்டுக் கொண்டு கண்காணியுங்கள், வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

தில்லி சலோ!

2006-03-26T10:06:00.000-05:00

March 28, 2006 Update: தில்லி சென்றடைந்த இவர்கள் மீது போலீஸ் தாக்குதல் நிகழ்ந்ததாய்ச் செய்திகள் சொல்கின்றன - மேலும் விவரங்கள், படங்கள்.

போபால் என்ற வார்த்தையைப் படித்தாலே, சரி ஏதோ பழங்கதை என்று தான் நேற்று வரை நினைத்திருப்பேன். இன்று நான் கலந்து கொண்ட ஒரு தன்னார்வ தொண்டமைப்பின் சந்திப்பில், ஒரு இளைஞரின் பேச்சின் மூலம் சில சமீபத்திய செய்திகள் தெரிய வந்தன. சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

இன்று நடப்பது:

போபால் விபத்தில் தப்பிப்பிழைத்தவர்களில் சுமார் எழுபது பேர், போபாலிலிருந்து புது தில்லி வரை நடை பயணம் (787 கிலோமீட்டர்) மேற்கொண்டுள்ளனர். தற்போது தில்லியின் மிகச் சமீபத்தில் இருக்கும் இவர்கள், நீங்கள் இதைப் படிக்கும் தருணத்தில் நகரத்தைச் சென்றடைந்திருப்பார்கள்.

தில்லியில் பிரதமருடன் ஒரு நேர்காணலைக் கோரி இருக்கிறார்கள். நேர்காணல் கிடைக்காவிட்டால், கால வரையற்ற உண்ணாவிரதம் இருக்கப் போவதாய் தீர்மானித்திருக்கிறார்கள்.

இவர்கள் எதற்காக நடக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளுமுன் சில விஷயங்கள்.

இவை உண்மைகள்:

ஆயிரக்கணக்கானோர் உயிரிழந்த போபால் விபத்தில் ஒன்றரை லட்சத்திற்கும் மேலானவர்கள் பலத்த காயமுற்றனர். அவர்களுள் சுமார் இருபதாயிரம் பேர் அக்காயங்களினால் பின்பு உயிரிழந்தனர்.
நச்சு வாயுவினால் மாசடைந்த சுற்றுப்புறம், நீர்நிலைகள் ஆகியவை இன்று வரை சுத்திகரிக்கப்படவில்லை. இன்று வரை அந்தப் பகுதியில் பிறக்கும் குழந்தைகள் பல பிறவிக் கோளாறுகளுடன் பிறக்கின்றன. அங்கு வாழும் மக்களை பல வினோதமான உடல் உபாதைகள் பீடிக்கின்றன.
டவ் கெமிக்கல் கம்பெனி அளித்த நிவாரணத் தொகை - பல, பல வருடங்கள் போராடிப் பெற்றது - உயிரிழப்பிற்கு $1170, பலத்த காயத்திற்கு $520. ஒரு அமெரிக்க நிறுவனத்திற்கு இது பிச்சைக் காசு என்பது மட்டுமல்ல, இது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு எந்த வித நிவாரணத்தையும் பெற்றுத் தராத ஒரு சிறிய தொகை.

நடைபயணத்தின் முக்கிய கோரிக்கைகள்:

1. விபத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் அவர்கள் குழந்தைகளின் உடல்நலன் பரிசோதிக்கப்பட்டு, அவர்களுக்கு நீண்ட நாள் மருத்துவ வசதி தர வேண்டும்.
2. பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் இன்று வரை வழங்கப்படாத சுத்தமான குடிநீர் வழங்கப்பட வேண்டும்.
3. வாரன் ஆண்டர்சன் மற்றும் யூனியன் கார்பைடு நிர்வாகிகள் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப் பட வேண்டும்.
4. பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் இருக்கும் சுற்றுப்புறச் சூழல் அறிவியற் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு சுத்திகரிக்கப் பட வேண்டும்.
5. டவ் நிறுவனம் தனது கடமையை நிறைவேற்றும் வரை இந்திய அரசாங்கம் அந்நிறுவனத்துடன் வர்த்தகம் செய்வதை நிறுத்த வேண்டும்.
6. டிசம்பர் மூன்றாம் தேதி தேசிய தொழிற்சாலை விபத்துக்களுக்கான நினைவு தினமாக அனுசரிக்கப் பட வேண்டும்.

நாம் ஏன் இவர்களை ஆதரிக்க வேண்டும்?

ஒளிமயமாக வளரும் இந்தியாவினால் சுலபமாக மறக்கப்பட்ட இவர்களுக்குக் குரல் கொடுப்பது நமது தார்மீகக் கடமை என்பது மட்டுமல்ல காரணம்.

உலகமயமாகி வரும் வர்த்தகத்தின் ஆனந்த ஆலிங்கனத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்தியாவிற்கு போபால் என்றென்றும் நினைவில் இருக்க வேண்டும். இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் இருந்ததை விட, போபால் விபத்து விடுக்கும் செய்திகள் இன்று இந்தியாவிற்கு அதிகம் தேவைப்படுகின்றன. நதிநீர் விற்பனை, மரபணு மாற்றப்பட்ட உணவுப் பொருட்கள், மருந்துப் பரிசோதனைகள் என்று பல விஷயங்களில் அசிரத்தையாகவோ, அயோக்கியத்தனமாகவோ இந்திய மக்கள் நலனை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குக் காவு கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் அரசாங்கத்திற்கு போபால் மறுபடி மறுபடி நினைவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.

அந்த விதத்தில் இன்று நடைபயணம் மேற்கொண்டிருக்கும் மக்கள் அவர்களுக்காக நடக்கிறார்கள் என்று சொல்வதை விட நமக்காக நடக்கிறார்கள் என்று சொல்வதே பொருந்தும். நமக்காகப் போராடும் அவர்களுக்கு வெறுமனே ஆதரவுக் குரல் மட்டுமாவது கொடுப்பது நமது கடமை.

என்ன செய்ய வேண்டும்?

1. ஒன்று மட்டும் செய்வீர்களானால், இந்தத்தளம் சென்று ஒரு ஃபேக்ஸை அனுப்புங்கள்.
2. இரண்டு காரியங்கள் செய்ய முடிந்தால், இந்த பெட்டிஷனிலும் கையெழுத்துப் போடலாம்.
3. இந்தப் பட்டியலில் இருக்கும் மேலதிக செயல்களும் செய்யலாம்.
4. நடை பயணம் பற்றிய தற்போதைய நிலவரத்திற்கு இங்கு செல்லவும்.
5. மேலும் விவரங்களுக்கு.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 7

2006-03-26T07:12:00.000-05:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

நோம் சாம்ஸ்கியுடன் உரையாடல்: இது இன்றைய போஸ்டில் வெளியானது அல்ல. இரண்டு நாட்களுக்கு முன் வெள்ளியன்று வெளியானது. போஸ்டின் வலைத்தளத்தில் தனித்துவமான ஒரு பகுதி, அதில் அன்றாடம் நடத்தப்படும் உரையாடல்கள். பொதுவாக அப்பத்திரிக்கையின் நிருபர்களோடு அவர்கள் எழுதிய கட்டுரைகளைப் பற்றிய விவாதங்களாக நிகழும் இவ்வுரையாடல்கள், பத்திரிக்கையின் செயல்பாடுகள், நிருபர்களின் அணுகுமுறைகள் ஆகியவற்றை வாசகர்களுக்கும், வாசகர்களின் பார்வைகளை நிருபர்களுக்கும் கொண்டு செல்ல உதவுகின்றன. வேறு எந்த பத்திரிக்கையும் இதை இவ்வளவு தீவிரமாகவும், பரந்த அளவிலும் செய்கிறதா என்று தெரியவில்லை.

நிற்க. பத்திரிக்கை நிருபர்களோடு மட்டும் இவ்வுரையாடல்கள் நிகழ்த்தப்படுவதில்லை. சிந்தனையாளர்கள், சமீப செய்திகளில் இருப்பவர்கள், தொழில் முனைவர்கள் எனப் பலரும் இந்நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொள்கிறார்கள். பல வருடங்களுக்கு முன் கூகிளின் ஆரம்ப காலத்தில் லேரி பேஜ் வந்து PageRank தொழில் நுட்பத்தை விளக்கிக் கொண்டிருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

அந்த வரிசையில் வெள்ளியன்று சாம்ஸ்கி வந்து உரையாடி இருக்கிறார். சாம்ஸ்கி அமெரிக்கக் கருத்தியல் வட்டங்களின் விளிம்பு நிலையில் இருப்பதாகக் கருதப்படுவது துரதிர்ஷ்டவசமானது. அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கைகளை அவர் சில சமயம் கண்மூடித்தனமாக எதிர்ப்பதாகத் தோன்றினாலும், காலம் அவர் சொல்வதில் இருக்கும் நியாயங்களை நிரூபித்திருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. உரையாடலிலிருந்து ஒரு கேள்வி:

Arlington, Va.: Why do you think the US went to war against Iraq?

Noam Chomsky: Iraq has the second largest oil reserves in the world, it is right in the midst of the major energy reserves in the world. Its been a primary goal of US policy since World War II (like Britain before it) to control what the State Department called "a stupendous source of strategic power" and one of the greatest material prizes in history. Establishing a client state in Iraq would significantly enhance that strategic power, a matter of great significance for the future. As Zbigniew Brzezinski observed, it would provide the US with "critical leverage" of its European and Asian rivals, a conception with roots in early post-war planning. These are substantial reasons for aggression -- not unlike those of the British when they invaded and occupied Iraq over 80 years earlier, at the dawn of the oil age.
பாரிஸ் எரிகிறதா?: தற்போது பாரிஸ் நகரத்தில் நடக்கும் கலவரங்கள் சில மாதங்களுக்கு முன் புறநகர்ப் பகுதிகளில் நடந்த கலவரங்களின் எதிர்வினை என்கிறார் கட்டுரையாசிரியர். முன்பு நடந்தது வேலை வாய்ப்புகள் கோரும் போராட்டம். அதற்கு வழிவகுக்கும் வகையில் ஃப்ரான்சு அரசாங்கம் தொழிற்சட்டங்களைத் திருத்தப் போக, அத்திருத்தங்கள் வேலையிலிருப்போரைக் கலவரப்படுத்தியுள்ளன. இவை எல்லாவற்றிற்கும் மூலக் காரணம் அரசாங்கத்தின் உறுதியின்மை என்கிறார். கட்டுரையிலிருந்து:

"This is the second time in four months that France has been seized with violent protests. And in an important sense, these are counter-riots, since the goals of the privileged students conflict with those of the suburban rioters who took to the streets last November. The message of the suburban rioters: Things must change. The message of the students: Things must stay the same. In other words: Screw the immigrants."
இணையத்தில் தீவிரவாதம்:இணையத்தின் அப்பாவித் தளங்களைக் குத்திக்குதறி ரணகளமாக்கிக் கொண்டிருக்கும் தீவிரவாதக் கொந்தர்களில் ஒருவனை ப்ரிட்டிஷ் அரசாங்கம் சமீபத்தில் கைது செய்தது. இர்ஹாபி 007 என்ற பெயரில் அவன் எப்படிச் செயல்பட்டான், என்னென்ன செய்தான் என்பதை இக்கட்டுரை விளக்குகிறது. இப்படி முடிகிறது:

"But Irhabi's absence from the Internet may not be as noticeable as many hope. Indeed, the hacker had anticipated his own disappearance. In the months beforehand, Irhabi released his will on the Internet. In it, he provided links to help visitors with their own Internet security and hacking skills in the event of his absence -- a rubric for jihadists seeking the means to continue to serve their nefarious ends. Irhabi may have been caught, but his online legacy may be the creation of many thousands of 007s."
பிரிட்டிஷ் ராஜ்: பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பிரிட்டிஷ் ஆளும் வர்க்கத்தினர் இந்தியாவில் எப்படி செயல்பட்டனர் என்பதைப் பற்றி வெளி வந்திருக்கும் ஒரு புதிய புத்தகத்தின் மதிப்பீடு. எழுதியிருப்பவர் சஷி தரூர்:

"The Ruling Caste paints an arresting and richly detailed portrait of how the British ruled 19th-century India -- with unshakeable self-confidence buttressed by protocol, alcohol and a lot of gall. Stalin found it "ridiculous" that "a few hundred Englishmen should dominate India." Gilmour's book helps explain how they pulled it off."
காலங்களில் இது வசந்தம்: வசந்தக் காலம் வருமோ என்று ஏங்கிக் கொண்டிருந்த வாஷிங்டன் இந்த வாரம் வா வா வசந்தமே என்று பாடத்துவங்கியிருப்பதற்குக் காரணம் வசந்த முல்லை போலே வந்து அசைந்து ஆடிக் கொண்டிருக்கும் செர்ரிப்பூக்கள். பொடோமக்கின் வசந்தக்கால நதியலைகளின் அருகே இந்த வாசமில்லா மலர்கள் வசந்ததைத் தேடி வரவேற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

That's the way they like it...

2006-03-22T15:54:00.000-05:00

How can you read this headline in today's Hindu and not smile?

:-)

இந்திய-அமெரிக்க உறவு: ஹென்ரி கிஸ்ஸிங்கர்

2006-03-21T13:39:00.000-05:00

அணு ஆயுதங்கள் உள்ள நாடுகளுக்கு அணுமின்சாரத் தொழில்நுட்பங்கள் அளிக்கப்படக்கூடாது என்ற அமெரிக்க சட்டத்திலிருந்து இந்தியாவிற்கு விசேஷ விலக்கு அளிக்கும் மசோதா அமெரிக்க பாராளுமன்றத்தில் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும் இத்தருணத்தில், இந்திய-அமெரிக்க உறவின் வரலாறு, எதிர்காலம் ஆகியவை பற்றி அமெரிக்காவின் மூத்த கருத்து கந்தசாமி கிஸ்ஸிங்கர் எழுதுகிறார்.

புதியதாய் விஷயம் ஒன்றுமில்லை என்றாலும், இந்த மண்டை எப்படி யோசிக்கிறது என்பதை தெரிந்து கொள்வது பயனுள்ளது.

குறிப்பு: நேற்று போஸ்டில் வெளியான இந்தப் பத்தி இன்று வரை அதன் வலைத்தளத்தில் ஏற்றப்படாதது புதிராக இருக்கிறது. கீழுள்ள சுட்டி, இப்பத்தி மறுபதிப்பு செய்யப்பட்ட ஒரு தளத்திலிருந்து.

கட்டுரைக்கான சுட்டி

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 6

2006-03-19T08:28:00.000-05:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

ஈராக், ஈராக், ஈராக்: ஈராக் படையெடுப்பின் மூன்றாவது ஆண்டு நிறைவை அனுசரிக்கும் விதமாக, பல கருத்துப் பத்திகள்/கட்டுரைகள்/சித்திரங்கள்.
- பாக்தாதில் வாழும் ஒரு வலைப்பதிவாளரின் வாழ்வில் ஒரு வாரம், அவரது சொந்த வார்த்தைகளில். மிகவும் சுவாரசியமான கட்டுரை - பொய்களுக்கும் வதந்திகளுக்கும் அப்பாலிருந்து வரும் ஒரு நிஜக் குரல். அரசியல், ஆட்சியமைப்பு, நாட்டின் எதிர்காலம் என்பன பற்றியெல்லாம் ஹேஷ்யங்களின்றி, இன்றைய வாழ்வின் யதார்த்தங்களை முன் வைக்கிறது:
  
  "Just as I set foot in my room, an intense barrage of gunfire erupted on our street. Not good. My cell phone was ringing; it was a friend who lives down our street. "It's an American patrol," he al most whispered. "I can see Humvees from where I am. And it looks like they have Iraqi police with them.""
  
  "We were engrossed in morning preparations at work when a colleague called our attention to the latest "episode" of Saddam's trial -- a form of cheap entertainment for many Iraqis against the backdrop of dreary events in Baghdad. At least it's the one thing that Iraqis of all backgrounds agree upon."
  
  "In addition to regular and fixed holidays, it is possible to make up your own without the need to take leave. Better still, you can do it from the comfort of your bed, citing an unexpected security incident as an excuse.
  Like sometimes I don't feel like going to work. I just oversleep. The phone rings and wakes me up at 11 am.
  "Where are you, Dr.?" my boss inquires. "We were expecting you. You know the Directorate might send someone for inspection today."
  
  "Oh, I apologize, Dr.," I reply, trying to sound as wakeful as I can. "I'm on the Canal highway, and there seems to be an American roadblock. I'm not sure I'm going to make it to the clinic today."
  "I see. Let me know if you can -- Bye."
  And it's back under the sheets for me."
  
  :-)
  
  இவரது வலைப்பதிவின் முகவரி: http://healingiraq.blogspot.com/
- ஈராக்கின் போராளிகள்: யார் எவர்? - நான்கு பெரிய குழுக்கள், ஆறு சிறிய அமைப்புகள் எனப் பரவி இருக்கும் ஈராக்கின் போராளிக் குழுக்களைப் பற்றி அறிமுகங்கள்.
- போர்: நம்பிக்கை: மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்பு பாக்தாதில் அமெரிக்கப்படைகள் குவிந்து கொண்டிருந்த போது, ஈராக்கின் செய்தித்துறை அமைச்சர் "அமெரிக்கப் படைகளா? பாக்தாதிலா? சுத்த ஹம்பக்!" என்ற அளவில் காமெடியாகப் பேட்டி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தக் காமெடிக்கு ஈடாக, அமெரிக்க ராணுவ அமைச்சர் டானல்ட் ரம்ஸ்ஃபீல்டு கடந்த மூன்று ஆண்டுகளின் சாதனைகள் என்று ஒரு பட்டியலை முன்வைக்கிறார்.
  
  "Fortunately, history is not made up of daily headlines, blogs on Web sites or the latest sensational attack. History is a bigger picture, and it takes some time and perspective to measure accurately."
- போர்: அவநம்பிக்கை: வலதுசாரி அறிவுஜீவியாக அறியப்படும் ஜார்ஜ் வில், இதற்கு மாறான பார்வையை முன்வைக்கிறார். பலமற்ற ஈராக்கிய அரசாங்கத்தின் செயலின்மையால் மக்கள் தேசிய நீரோட்டத்திலிருந்து விலகி மதச்சார்புடைய குழு அடையாளங்களில் தஞ்சம் புகுகின்றனர் என்ற வாதத்தை முன்வைக்கிறார். முடிவில்:
  
  "Conditions in Iraq have worsened in the 94 days that have passed since Iraq's elections in December. And there still is no Iraqi government that can govern. By many measures conditions are worse than they were a year ago, when they were worse than they had been the year before. Three years ago the administration had a theory: Democratic institutions do not just spring from a hospitable culture, they can also create such a culture. That theory has been a casualty of the war that began three years ago today."
ஐரோப்பாவும் இஸ்லாமும்: ஒரு அனுபவக் கட்டுரை: ஒரு இஸ்லாமிய இளைஞனை மணந்து மதம் மாறிய டச்சுப் பெண்மணியின் வாழ்க்கை எவ்வாறு மாறியுள்ளது என்பது பற்றியும், டச்சு நாட்டில் இஸ்லாமிற்கு எதிரான உணர்வுகள் தீவிரமடைந்து வருவது பற்றியும் இக்கட்டுரை பேசுகிறது. தெருக்களில் பர்தா அணிவதையும், டச்சு மொழி தவிர மற்ற மொழிகளைப் பேசுவதையும் தடை செய்யும் சட்டங்கள் இயற்றப்பட இருக்கின்றனவாம். மேலும் சில விஷயங்கள் காமெடியாக இருக்கின்றன:

"Immigrants must learn some Dutch, pass a history and geography test and, to get a feel for whether they can live in this society, watch a film on Dutch culture that includes two gay men kissing and a topless woman walking on a beach."

The agony!! :-)
இந்தியாவின் ஆயுர்வேத மையங்கள்: ஒரு பயணக் கட்டுரை: உடலையும் மனதையும் புனரமைப்பு செய்யும் ஆயுர்வேத சிகிச்சை மையங்களுக்குச் சென்று வந்த ஒரு அமெரிக்கரின் பயணக் கட்டுரை. தமிழ்நாட்டில் ஒரு மையத்திலும், வடக்கே கங்கைக் கரையில் ஒரு மையத்திலும் இருந்து சிகிச்சை பெற்றிருக்கிறார். ஒரு மாதம் லீவு போட்டு விட்டு...

கட்டுரையில் ஒரு சுவாரசியமான தகவல்:

"The AVC clinic in Coimbatore is so highly regarded that the National Center for Complementary and Alternative Medicine at the National Institutes of Health has chosen it as the locus of its first controlled, double-blind study to determine whether ayurvedic medicine really works. The study is designed to determine whether the ancient Indian approach can match or exceed Western results in the treatment of rheumatoid arthritis; results are expected in a year or so."
இந்திய உணவு: இரண்டு புதிய புத்தகங்கள்: இந்தியர்கள் தமது உணவு வகைகள் அனைத்தையும் 'கறி' (curry) என்று அழைப்பதில்லை போன்ற அரிய ரகசியங்களை பகிரங்கப்படுத்துகிறது.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

நலம்தானா?

2006-03-15T20:57:00.000-05:00

அலுவலகம் ஆண்டுதோறும் அளிக்கும் இலவச உடல்நலப் பரிசோதனையில் கலந்து கொண்டேன். ஒரு குடம் ரத்தத்தை உருவிக் கொண்டு ஊருக்குப் போய் லெட்டர் போடுகிறோம் என்றார்கள். போட்டார்கள். கோடை விடுமுறையில் வீடு வந்து சேரும் பரிட்சை முடிவைத் திறப்பது போல் திறந்தேன். கொலஸ்ட்ரால் மொத்த எண்ணிக்கை பரவாயில்லை, கெட்ட கொலஸ்ட்ராலும் கட்டுக்குள் தான் இருந்தது. முழுப் பட்டியலில் இருந்த எழுபத்தி இரண்டு சோதனை முடிவுகளில் எழுபத்தி ஒன்று ஒகே. ஒன்றே ஒன்று - ட்ரைக்ளிசரைட் (Triglyceride) என்ற ஒரு துஷ்ட பதார்த்தம் மட்டும் - 150 என்ற அளவில் இருக்க வேண்டியது - 538-இல் இருந்தது. கொஞம் பக்கென்றது. மறு நாள் அலுவலகத்தில் ஒரு சக தமிழரிடம் சொன்ன போது சிரித்தார். இது எல்லா இந்தியர்களுக்கும் இருப்பதுதான், அதுவும் தென்னிந்தியர்களுக்கு என்று சொன்னார். 'சோத்தைக் குறை' என்றார். 'எக்சர்ஸைஸ் பண்ணு' என்றார். 'சரி' என்றேன்.

****

வசந்தம் வருகிறது (அடுத்த வாரம்). பூக்கள் மலரத் துடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. கூடவே மகரந்தத் துகள்களும் வரும். சுவாசிக்கும் காற்றின் ஒவ்வொரு சதுர அங்குலத்தையும் ஆயிரக்கணக்கில் ஆக்கிரமித்து கண், மூக்கு, வாய் என எல்லா வாசல் வழியாகவும் அழையா விருந்தாளிகளாக வந்து அழிச்சாட்டியம் செய்யும். Allegra என்ற ஒரு மருந்துக்குத் தான் கட்டுப்படும். அதற்கு மருத்துவர் சீட்டு வேண்டும்.

எனது மருத்துவர் டாக்டர் கூப்பர் நல்ல மனிதர். நிறைய இந்திய வாடிக்கையாளர்கள். ஒவ்வொருவரிடமும் இந்தியாவைப் பற்றி கொஞ்சம் விஷயம் தெரிந்து கொண்டு மற்றவர்களிடம் ஜல்லி அடிப்பார். போகும் போது எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று எனது அலுவலகப் பரிசோதனைத் தகவலை எடுத்துச் சென்றேன்.

டாக்டரைப் பார்த்ததும் அதை அப்பாவிடம் ப்ராக்ரஸ் ரிபோர்ட்டை நீட்டுவது போல் நீட்டினேன். அவர் பட்டியலைப் பார்த்தார்; இரண்டாம் பக்கத்தில் இருந்த பெரிய எண்ணைப் பார்த்ததும் 'ஹா!" என்றார். என்னை நிமிரிந்து பார்த்தார். மறுபடியும் தாளைப் பார்த்தார், 'ஹா!' என்றார், என்னைப் பார்த்தார். மறுபடியும் தாள், 'ஹா!', நான்.

'போதுமா?' என்றேன்.

மறுபடியும் தாள், 'ஹா!' , நான்.

'சரி போதும்' என்றார்.

'என்னை பயமுறுத்துகிறீர்கள்' என்றேன்.

'நல்லது, அது தான் என் நோக்கம்' என்றார்.

இது ரொம்ப அதிகம், மருந்து கொடுக்கலாமா என்று யோசிக்கிறேன் என்றார். இந்தியர்களுக்கு இதெல்லாம் சகஜம் தானே என்றேன். இந்தியர்களின் மாரடைப்பு புள்ளி விவரம் தெரியுமா என்றார். தெரியாது என்றேன். எனக்கும் தெரியாது என்றார்.

ஒரு இரண்டு மாதம் அவகாசம் கொடுக்கிறேன், எண்ணையைக் குறை, எக்சர்ஸைஸ் பண்ணு, இல்லாவிட்டால் ஒரு ஸ்டாடினில் உட்கார வைத்து விடுவேன் என்றார். 'சரி' என்றேன்.

****

அல்லெக்ரா மருந்து வேண்டும் என்றேன். அதற்கென்ன கொடுத்தால் போச்சு என்றார். எந்த மருந்துக் கடை போகப் போகிறாய் என்றார். இதை எதற்குக் கேட்கிறார் என்று யோசித்தவாறு இன்ன கடை என்று சொன்னேன். ஒரு கணினியைத் திறந்து அல்லெக்ராவில் ஒரு சுட்டியைத் தட்டி, எனது மருந்துக் கடையில் ஒரு தட்டு தட்டினார். மருந்துச் சீட்டை உன் கடைக்கு அனுப்பி விட்டேன், சாயந்திரம் வீடு போகும் வழியில் கடைக்குப் போனால் கொடுத்து விடுவார்கள் என்றார். தாளை எடுத்துக் கொண்டு கடையில் கொடுத்து ஒரு மணி நேரம் காத்திருந்து மருந்தைப் பொறுக்கிக் கொள்வதெல்லாம் தேவையில்லை! 'புது சிஸ்டம், மூணு மாசமா இருக்கு' என்றார்.

****

'இன்னொன்று பார்க்கிறாயா' என்றார், பெருமையாக. என்ன என்றேன். ஒரு சுட்டியைத் தட்டி விட்டு, ஒரு மைக்கை எடுத்து என்னுடைய இந்த வருகை பற்றியும் எனது உடல் நலம் பற்றியும் குறிப்புகளைப் பேசினார். அவை கணினியில் நோட்ஸாகப் பதிவாகின. டாக்டருக்குப் பெருமை தாங்கவில்லை. நான் அவரைப் பார்த்து 'இதனால் இந்தியாவில் எத்தனை பேருக்கு வேலை போயிருக்கும் என்று தெரியுமா?' என்றேன். அவர் கபகபவென்று சிரித்து விட்டு 'அவர்களுக்கு வேலை கிடைத்தது இண்டர்நெட் என்ற தொழில் நுட்பத்தால், அவர்களுக்கு வேலை போனது வாய்ஸ் ரெகக்னிஷன் என்ற தொழில் நுட்பத்தால்' என்றார். 'What one technology giveth, another technology taketh away' என்றார்.

****

கிளம்பு முன் நினைவுபடுத்தினார். 'இரண்டு மாதத்தில் மீண்டும் வா' என்றார். 'எக்சர்ஸைஸ் பண்ணு' என்றார். 'சரி' என்றேன்.

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 5

2006-03-12T09:57:00.000-05:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்ட் நாளிதழிலிருந்து சில சுவாரசியமான கட்டுரைகள்:

1. மிலோசவிச் மரணம் - வாழ்க்கைக் குறிப்பு: பல சக கொடுங்கோலர்களைப் போல அகாலமாக, மர்மமான முறையில் மரணமுற்ற முன்னாள் செர்பியத் தலைவர் மிலோசவிச்சைப் பற்றி ஒரு வாழ்க்கைக் குறிப்பு. சென்ற தசாப்தத்தில் முன்னாள் யுகோஸ்லாவிய மாநிலங்களுக்கிடையே நிகழ்ந்த இன/மத/நிலப் போர்களின் போது நடந்த அராஜக வன்முறைகளுக்கு மிலோசவிச் மட்டுமே பொறுப்பில்லை என்றாலும், அக்காலத்தின் கொடுங்கோன்மையையும் எதேச்சாதிகாரத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வரலாற்றிற்கு மிலோசவிச் பயன்படுவார் என்று தோன்றுகிறது. கட்டுரையின் தொடக்கம்:

"Slobodan Milosevic rode nationalist pride and rage to power and led his Serb compatriots into four ethnic wars.

He lost them all."

2. ஈராக்கின் எதிர்காலம்: ஈராக் போர் துவங்கி மூன்று - மூன்று! - வருடங்கள் ஆகின்றன. ஆட்சியை மாற்றுவோம், ஆயுதங்களை ஒழிப்போம் என்று புறப்பட்டுப் போனவர்கள், போனவர்கள்தாம். இம்மூன்று வருடங்களில் போஸ்ட், டைம்ஸ் பத்திரிக்கைகளின் ஆசிரியர்கள் வசதியான நாற்காலிகளில் உட்கார்ந்து கொண்டு எழுதிய தலையங்கங்கள், ஈராக்கின் எதிர்காலத்தைப் பலவாகக் கற்பனை செய்திருக்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் அமெரிக்காவிற்கு வெற்றி சாத்தியங்கள் குறைந்து கொண்டே வந்திருக்கின்றன. அந்த வரிசையில் இன்னொரு தலையங்கம் இது என்றாலும், ஈராக் பலவாறாக துண்டிக்கப்படலாம் என்ற சாத்தியத்தைக் கோடிகாட்டி எழுதப்பட்ட முதல் தலையங்கம் இது என்று நினைக்கிறேன்.

3. இந்தியாவுடன் அணுமின் ஒப்பந்தம்: இந்தியாவுடனான அணுமின் ஒப்பந்தத்தை விமரிசிப்பதற்கு இருக்கும் காரணங்களிலேயே மிகவும் ஓட்டையான காரணம், இதனால் அமெரிக்கா உலக அணு ஆயுத அரங்கத்தில் இரட்டை நிலை எடுக்க நேரிடும் என்பது. வெளியுறவு விஷயங்களில் கிட்டத்தட்ட நூற்றிப்பதினாறு நிலைகளைக் கொண்ட அமெரிக்கா இந்த விஷயத்தில் இரண்டு நிலைகளோடு நிறுத்திக் கொண்டால் முன்னேற்றம் தான். இருப்பினும், இந்த இரட்டை நிலை வாதத்தை டாராக்கி நாராக்குகிறார் கார்னகி எண்டோமண்டைச் சேர்ந்த ராபர்ட் காகன்:

"As for double standards, yes, we have double standards. The nuclear Non-Proliferation Treaty erected a gargantuan double standard. It declared that possession of the world's most devastating and militarily decisive weapons would be limited to the five nations that already possessed them. And this was a particularly mindless kind of double standard, since membership in the nuclear "club" was not based on justice or morality or strategic judgment or politics but simply on circumstance: Whoever had figured out how to build nuclear weapons by 1968 was in. At least our double standard for India makes strategic, diplomatic, ideological and political sense."

4. உங்கள் சுற்றுச்சூழல் காலடித்தடம் எத்தனை பெரியது? - நாம் ஒவ்வொருவரும் நமது வாழ்க்கையில் தனிப்பட்ட அளவில் சுற்றுச்சூழலை எவ்வாறு பாதிக்கிறோம், நமது பாதிப்பு உண்டாகும் தீமையைக் குறைப்பது எவ்வாறு என்பதை விளக்கும்/ஆராயும் கட்டுரை. ஒரு புதிய அமைப்பை அறிமுகம் செய்கிறது - FreeCycleDC என்ற இந்த இணையக் குழுமம், உங்கள் வீட்டில் உங்களுக்கு உபயோகப்படாத விஷயங்கள் குப்பை மலையில்(landfill) சேர்வதைத் தடுத்து, அவற்றை இலவசமாக எடுத்துச் செல்லும் தன்னார்வ தொண்டமைப்பு.

'"I discovered Freecycle while redoing my front porch last summer," Ridgley says. "I had perfectly reusable deck wood that I didn't need anymore, and a neighbor told me Freecycle would ensure it wouldn't get sent to a landfill." With more than 9,300 local members, FreecycleDC ( http://groups.yahoo.com/group/FreecycleDC ) is a bustle of activity, with members posting regularly to offer unwanted goods. The only hard and fast rule is that all items must be offered for free.'

5. இதைப் படிக்க வேண்டும் - சென்ற வருடம் பொருளாதார நோபல் பரிசு பெற்ற தாமஸ் ஷெல்லிங் எழுதி வெளியாகியுள்ள புதிய புத்தகத்தின் அறிமுகம் மிக சுவாரசியமாக இருக்கிறது:

"Long before Freakonomics or Tipping Points, there was Thomas C. Schelling, whose contributions to the understanding of economics, game theory and strategic human behavior were belatedly recognized with last year's award of the Nobel prize in economics. At a time when ideology and fuzzy thinking dominate the world of policy making, reading through 50 years of Schelling speeches and essays in Strategies of Commitment (Harvard), a collection that spans his years at Harvard and the University of Maryland, is a sheer delight. His style is so spare, straightforward and elegant, only hinting at the complexity of the logic behind it. Schelling's subjects range from nuclear deterrence and global warming to segregation, euthanasia, substance abuse and wars that cannot be won. His conclusions are invariably wise."

6. சோப்ரானோஸ் புதிய சீஸன்!! - எனது உள்ளங்கவர் கள்வன் டோனி சோப்ரானோ இன்று HBO-வில் மீண்டும் அவதரிக்கிறார் - ஆறாவது சீசன் இன்று துவங்குகிறது. நியூ ஜெர்சியில் வாழும் ஒரு மாஃபியாக் கும்பலைப் பற்றிய இந்தத் தொடர் தொலைக்காட்சி வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல் தொடர் என்று சொன்னால் சத்தியமாய் மிகையில்லை. ஆரம்பத்தில் இதை நான் அவ்வளவாகப் பார்க்கவில்லை. ஆனால், பலர் சொல்லக் கேட்டு, இரு வருடங்களுக்கு முன்பு மனைவி-மகள் இந்தியாவில் இருந்த சமயம், ஒரு இரு வார அவகாசத்தில், netflix உபயத்தில், ஐம்பத்தி இரண்டு மணிநேரம் ஊன் - உறக்கம் மறந்து பார்த்து முடித்தேன். முடித்ததும், ஏன் இவ்வளவு அவசரப்பட்டு முடித்தேன் என்று நொந்து கொண்டேன். இத்தொடரின் அதி தீவிர ஈர்ப்பு சக்தி பார்த்தால் தான் புரியும் என்றாலும், இதன் ஆறாவது சீசன் பற்றி போஸ்ட் எப்படி சிலாகிக்கிறது பாருங்கள்:

"Tony's journey, which will occupy 12 weekly episodes this year and an additional eight starting in January, already has been one of the most rewarding and enthralling in the history of the medium. But wait, it gets better. Or, in terms of putting a viewer through the proverbial emotional wringer, it gets worse. It might even call for some newly minted accolades, because it truly is a television landmark that leaves lots of other landmarks in the dust."

தமிழ்ப்பதிவுகள்

அஞ்சு ப்ளேடும் அமேசான் டீயும்

2006-03-07T21:23:00.000-05:00

இரண்டுக்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லை. சென்ற வாரம் நான் முதல் முதலாக உபயோகித்த இரு பொருட்களைப் பற்றிய பதிவு இது.

1. ஜில்லெட் ஃப்யூஷன் -

~~முதலில் கத்தி இருந்தது~~. முதலில் தாடி இருந்தது. தாடி போச்சு கத்தி வந்தது டும்டும்டும்டும், கத்தி போச்சு ப்ளேடு வந்தது டும்டும்டும்டும். பிறகு ஒரு ப்ளேடு இரண்டாகியது; பின் இரண்டு ப்ளேடுகள் மூன்றாகி, மூன்று நான்காகி, இப்போது - ஆச்சரியம்! - நான்கு ஐந்தாகியிருக்கிறது. ஜில்லெட் ஃப்யூஷன் என்று நாமகரணம் பெற்ற இந்த உபகரணத்தில் ஒரு குச்சியின் உச்சியில் கஷ்டப்பட்டு ஐந்து மெல்லிய ப்ளேடுகளைத் திணித்து அதுவும் போதாதென்று அவற்றின் பின்னே இலவச இணைப்பாக இன்னொரு ப்ளேடையும் (trimmer!) வைத்திருக்கிறார்கள். சென்ற வாரம் காஸ்கோ சென்று இருபது டாலர் தோராயத்திற்கு ஐந்து ப்ளேடு குச்சிகள் வாங்கி வந்தேன். ஒரு குச்சி = ஐந்து ப்ளேடு, ஐந்து குச்சி = இருபத்தைந்து ப்ளேடுகள்!

மறு நாள் காலை சனிக்கிழமை என்றும் பார்க்காமல், மனைவியின் சந்தேகம் கலந்த ஆச்சரியத்தையும் சட்டை செய்யாமல், சவரம் பண்ணத் துவங்கினேன். மதமதவென்று ஜெல்லை அப்பிக் கொண்டு, ப்ளேடை உட்கார வைத்து ஒரு இழு இழுத்தேன் - இல்லை, இழுக்க முயன்றேன். ஆனால், ஐந்து ப்ளேடுகளில் ஒன்று - எது என்று சரியாகத் தெரியவில்லை - வசமாக ஒரு தாடி முடிக்கும் தோலுக்கும் இடையே மாட்டிக் கொண்டு தோட்டத்தில் களை பிடுங்குவது போல் 'உனக்காச்சு, எனக்காச்சு, விட்டேனா பார்' என்று வெளியே வர மறுத்தது. சாதாரண ப்ளேடாய் இருந்தால் ரத்த வெட்டோடு முடியும், இதில் தோலே வழண்டு விடும் போலிருக்கிறதே என்று மெல்ல ரிவர்ஸ் கியர் போட்டு ப்ளேடை மீட்டெடுத்தேன். அதற்குப் பிறகு பாபா ரஜினி போல் 'பட்டும் படாமலே தொட்டும் தொடாமலே' சவரம் செய்து முடித்தேன். எனக்குத் தெரிந்த வரை ஜில்லெட் இந்த அதி நவீன ப்ளேட் கொத்தின் மூலம் ஒரு புதிய சவர முறையை அறிமுகம் செய்திருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன் - 'ஜெண்டில்மேன், மற்ற ப்ளேடுகளெல்லாம் முடியை மட்டுமே பிடுங்கும், நாங்கள் முடி வளரக் காரணமாயிருக்கும் தோலையே உருவி விடுவோம்' என்று சொல்லி விளம்பரப்படுத்தலாம்.

எனக்குத் தெரிந்து இந்த ப்ளேடில் ஒரு சௌகரியம் தான் இருக்கிறது. புதுப்பேட்டை ரவுடிகள் ப்ளேடை உடைத்து வாயில் போட்டுக் கொள்வார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இந்த ப்ளேடை வாங்கினால், அவர்களுக்கு ஒரு வேலை மிச்சம் - ஏற்கனவே அழகாக நறுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்; ஹார்லிக்ஸ் சிறுவன் சொல்வது போல், 'அப்படியே சாப்பிடலாம்'!

ப்ளேடு தொழில்நுட்பம் இதற்குப் பிறகு எங்கே போகும் என்று யூகிப்பது கடினமில்லை - வேறு என்ன, ஆறு ப்ளேடுதான். ஆனால் எங்கே முடியும் இது? Nano blade, anyone? (மனைவியின் குரல்: "wax-ஐ ஊத்தி ஒரு இழு இழுத்தாத் தெரியும்..." Ouch!)

2. 'சே' குடித்த தேநீர்

அகஸ்மாத்தாய் USA Today'இல் படித்த கட்டுரை ஒன்றில் 'Motorcycle diaries' படத்தில் சே குவேரா குடிப்பதாக வரும் தென்னமெரிக்கத் தேநீர் பானம் பற்றி எழுதப்பட்டிருந்தது. அப்படத்தினால் வட அமெரிக்காவில் யெர்பா மாட்டே (Yerba Mate) என்ற அத்தேநீர் பிரபலமாகி, அதைத் தயாரிக்கும் நிறுவனம் (Guayaki) பெரிதாக வளர்ந்து வருவதில் இருக்கும் முரண்நகை குறித்து பொறுமை உள்ளவர்கள் யோசிக்கலாம். நான் இதைப் போன வாரம் Wegmans சென்று வாங்கி வந்தேன் (கடைச் சிப்பந்தி - "You are like the third person that asked me about this today").

எனக்கு எப்பொழுதுமே காப்பி குடிக்கும் வழக்கம் இருந்ததில்லை ("dude, are you sure you're from Madras?"). தேநீர் குடிக்க ஆரம்பித்ததும் சில வருடங்களுக்கு முன்புதான். ஆனால், குடிக்க ஆரம்பித்த சில மாதங்களிலேயே, தேநீரின் சுவையை விட, அதைக் குடித்ததும் வரும் உற்சாகச்சுரப்பிற்கு உடலும் மூளையும் பழக்கப்பட்டு விட்டது. அதன் பிறகு, புது வகையான தேநீர், புதிய சக்தி பானங்கள் என்றால், சும்மா ஒரு கை பார்க்கலாமே என்று தோன்றத் துவங்கியது. சமீபத்தில் ஸ்லேட் பத்திரிக்கையின் ஒரு கட்டுரையில் பிரபலமாய் இருக்கும் விதவித வினோத சக்தி பானங்களில் "Rockstar energy cola" என்ற பானத்தின் மகத்துவத்தை ரொம்பவும் சிலாகித்திருந்தார்கள். சரியென்று ஒரு நாள் மாலை ஒரு புட்டி வாங்கி 16 அவுன்சை கடகடவென்று விழுங்கி வைத்தேன். அவ்வளவு தான், அடுத்த இரண்டு மணிநேரம் தெறித்து விழுந்த ஸ்ப்ரிங் மாதிரி குதித்துக் கொண்டிருந்தேன். நட, ஓடு, நிற்காதே, உட்காராதே!!, பேசு, பேசு, வேகமாய்ப் பேசு, நடந்து கொண்டே பேசு - உடம்பின் ஒவ்வொரு பாகமும் தனியாய் அஜெண்டா போட்டுக் கொண்டு சுயேச்சையாய் என்ன என்னவோ செய்து கொண்டிருந்தன - கட கடவென்று. ஆனால், மூன்றாவது மணிநேரம் ஒரு தலைவலி வந்தது பாருங்கள்...unbelievable...அப்படியே தலை வீங்கி வெடித்து விடும் போல...anyways, that was the end of that.

ஆதலால், இந்த புதிய பானத்தை கொஞ்சம் சந்தேகோபாஸ்தமாகத் தான் அணுகினேன். சாதாரணமாக தேநீர் போடுவது போல் (பாலில்லாமல், கொதி நீர், இரண்டு ஸ்பூன் தேன்) போட்டுப் பருகினேன். வாசத்தில் கொஞ்சம் பச்சைத் தேநீர் சாயல் - ஒரு வித மண்ணும் மரமும் கலந்த வாசம் - ஆனால் பச்சைத் தேநீர் போல கடுமையாக இல்லை, கொஞ்சம் மிதமாக, பழக்கமான தேநீரின் வாசத்தை முழுதும் மறைக்காத விதத்தில். குடித்து முடித்ததும் உடல் முழுவதும் துடைத்து விட்டார்ப் போல ஒரு அப்பழுக்கில்லாத உற்சாகம் பரவியது. 'மதி தன்னை மிகத் தெளிவு செய்தது' போல் இருந்தது. இதைத் தினம் நாலு வேளை குடிப்பவர்கள் புரட்சி பண்ணாவிட்டால் தான் ஆச்சரியம் என்று தோன்றியது.

இத்தேநீரை, அமேசான் காடுகளின் ஒரு ஓரத்தில் சுற்றுச் சூழல் கெடாத வண்ணம் தயாரிப்பதாக குவாயாகி நிறுவனம் சொல்கிறது. இத்தேநீரைப் பல கஃபீன் அளவுகளில் பருக முடியும் என்பதால், உடல் நலத்துக்குத் தீங்கான காப்பிக்கு மாற்றாக அருந்தப்படக்கூடிய பானம் என்றும், இத்தேநீரில் இருக்கும் Anti-oxidant மற்றும் விட்டமின் சத்துகள் ஆரோக்கியத்துக்கு மிக உகந்தது என்றும் சொல்கிறது. தென்னமெரிக்காவில் இப்பானம் பருகப்படுவது எப்படி, இதைச் சார்ந்த சமூகப் பழக்கங்கள் என்னென்ன என்பன பற்றியும் செய்திகள் உள்ளன. பக்கத்தில் உள்ள படத்தைப் போல ஒரு குடுவையில் குடிப்பதுதான் சம்பிரதாயமாம்.

ஆகையால், இந்த இரண்டு பொருட்களில் ஒன்றுக்கு , மற்றொன்றிற்கு .

தமிழ்ப்பதிவுகள்

சண்டே போஸ்ட் - 4

2006-03-05T12:16:00.000-05:00

இன்றைய வாஷிங்டன் போஸ்டிலிருந்து சில சுவையான கட்டுரைகள்:

1. ஜனநாயகத்தை முன்வைத்து: தலையங்கம் - ஈராக்கில் ஜனநாயக அரசியலமைப்பை நிறுவுவதில் உள்ள சிக்கல்கள், மற்றும் பாலஸ்தீனியத்தில் ஹமாஸ் பெற்ற வெற்றி ஆகியவை, ஜனநாயகத்தின் கொடிதாங்கியான அமெரிக்காவிலேயே அது குறித்த கேள்விகளை எழுப்பி இருக்கிறது. எந்த சமுதாயத்தில் எந்த சூழ்நிலையில், எத்தகைய காலகட்டத்தில் ஜனநாயகம் தழைக்கும் என்று புதிய விதிகளும் கோட்பாடுகளும் உருவாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. வாஷிங்டன் போஸ்ட் இன்றைய நீளமான தலையங்கத்தில் இக்கேள்விகளை ஆராய்ந்து, அதில் உள்ள நியாயங்களை அங்கீகரித்து, பதில் கேள்விகளை முன் வைக்கிறது. அதன் கருத்தின் சாராம்சம், சர்ச்சிலை நினைவுபடுத்துகிறது - “It has been said that democracy is the worst form of government except all the others that have been tried.”

2. பாட் டில்மனின் மரணத்தில் கிரிமினல் குற்றமா? - பாட் டில்மன் என்பவர் அமெரிக்காவில் பல மில்லியன் டாலர்கள் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்த விளையாட்டு வீரர். 9/11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு அமெரிக்காவிற்காகப் போராட வேண்டும் என்ற தேச உணர்வுடன், தனது விளையாட்டுத் தொழிலை தியாகம் செய்து விட்டு, அமெரிக்கப் படையில் சேர்ந்து ஆஃப்கானிஸ்தான் சென்றவர். இரு வருடங்களுக்கு முன்பு அவர் போர்க்களத்தில் இறந்து விட்டதாகச் செய்தி வந்தது. ஆரம்பத்தில், இது வீர மரணம் - அதாவது, எதிரியோடு போரிட்டு, அப்போராட்டத்தில் எதிரியின் கையால் மரணம் - என்று சொல்லப்பட்டது. அச்சமயத்தில் இது அமெரிக்காவில் ஒரு பெரும் தேசாபிமான உணர்வு ஏற்படுத்தியது. சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, 'இலலை இல்லை, எதிரி கையால் சாகவில்லை, சக அமெரிக்க வீரர் ஒருவர் சுட்டதால் ஏற்பட்ட விபத்து' என்று சொல்லப்பட்டது. இப்பொழுது அப்படி அசந்தர்ப்பமாய் சுட்ட வீரர்கள் சரியான பாதுகாப்பு முறைகளைக் கையாளவில்லை, அதனால் இதில் கிரிமினல் குற்றம் (negligent homicide) இருக்கலாம் என்று சொல்லி, மீண்டும் இதை ஆராய இருக்கிறார்கள்.

"A defense official said that it will probably focus on potential charges of negligent homicide, which means investigators will try to determine whether soldiers fired recklessly without intending to kill their fellow soldier....the first Army investigator who looked into the shooting discovered within days of the incident that Tillman had been killed by fellow Rangers, in what he concluded was an act of "gross negligence," according to documents obtained by The Washington Post. Soldiers admitted emptying their high-powered weapons at an Afghan Militia Force soldier working with the Rangers and then on Tillman's position without knowing what exactly was in their sights. The Afghan soldier was also killed, while a U.S. soldier hiding near Tillman, behind a rock, survived.

இது எங்கே போய் முடியும் என்று தெரியவில்லை. சக அமெரிக்க வீரர் மீதே இப்படி கவனமின்றி, தாறுமாறாக சுட்டுக் கொண்டிருக்கும் அமெரிக்கப் படை ஆஃப்கானியர்கள் (ஈராக்கியர்கள்) மீது எத்தகைய "கவனத்தோடு" செயல்படுகிறார்கள் என்றும் தெரியவில்லை.

3. சில வார்த்தை சுயசரிதை - வாஷிங்டன் போஸ்டில் வாராவாரம் வரும் ஒரு தொடர் - "Life in short - Autobiography as haiku" என்ற பகுதி. நூறு வார்த்தைகளுக்கு மிகாமல் தமது வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி எழுத வேண்டும். ஒவ்வொரு வாரமும் இரண்டு கட்டுரைகளைப் பிரசுரிப்பார்கள் (சில வருடங்களுக்கு முன்னால் நான் எழுதியதும் இதில் வெளிவந்தது). இன்றைய கட்டுரைகள் இரண்டும் நன்றாக இருக்கின்றன - குறிப்பாக இரண்டாவது.

4.ஏன் வலைப்பதிகிறோம் - வலைப்பதிவாளர்களிடம் சென்ற வாரம் "ஏன் வலைப்பதிகிறீர்கள்" என்று கேட்ட கேள்விக்கு வந்த பதில்களைத் தொகுத்தளிக்கிறார். கட்டுரையிலிருந்து, ஒரு பதில்:

"I blog for the same reason lots of 20-somethings blog -- if I didn't blog, I wouldn't have any friends. Blogs may be the most complex pen-pal system ever created. . . . As sad or self-indulgent as it may seem to an older generation (of mostly Luddites), the Web log is just one facet of a new kind of community and a changing world. My Web log is the family newsletter, the virtual refrigerator door, the rotary club meeting, the office water cooler, the love letter and the town newspaper."

5.ஆஸ்கர் இரவு: இன்று ஆஸ்கர் இரவு. அரங்கத்துக்குள் நடக்கும் கூத்துக்களுக்கு இணையாக அரங்கத்துக்கு வெளியேவும் நடக்கின்றன. நட்சத்திரங்கள் வந்திறங்கி, சிவப்புக் கம்பளத்தில் நடந்து உள்ளே நுழைந்து முடிக்கும் வரை நடக்கும் படாடோபங்களை படமாக வரைந்து பாகங்களைக் குறித்திருக்கிறார்கள்.

தமிழ்ப்பதிவுகள்